Mijn leven is Mijn Creatie
3 april 2003
D., ik heb het al diverse keren gezegd – de eenvoud van de dingen, zoals verteld in de boeken van Walsch, hebben mijn ogen geopend voor veel zaken die ik ergens wel wist doch meer een onbewuste – maar wel effectieve - reactie was in mijn leven en dus wil ik dit nader uitwerken.
Twee zaken zijn elementair in het hele verhaal van de mens die op deze aardkloot rondloopt en maar wat aanrotzooit, want daar komt het wel een beetje op neer: IK EN DE ANDER! En daar lopen de zaken meestal stuk – ik in mijn relatie naar de ander(en). Een voortdurend strijdtoneel van tegenstellingen in bedoelingen, oprechtheid, dwaalwegen, indoctrinaties, opvoeding, ingebeelde waanvoorstellingen, liefde, kennis, wijsheid etc. HET MIDDEL OM JEZELF TE LEREN KENNEN.
De grootste versluiering, de meest geponeerde, aangeboden wijsheid door onze deskundigen in de softe en minder softe wereld van religie en vrouwvriendelijke wijsheden treedt op wanneer de LIEFDE wordt gebruikt – de basis van Al Dat Is, de Eenheid – als het prana voor al onze aardse problemen. Het principe is juist, maar faalt wanneer de mens zijn eigen positie in het Geheel niet ziet en erkent. Wij moeten het systeem fundamenteel kennen, het systeem dat zo moeilijk te doorgronden is voor de mens van deze tijd dat er maar weinigen zijn die de moeite doen om het fundament van Al Dat Is bloot te leggen in al zijn gruwelijkheid en liefde. De Dichotomie, de Onmogelijke Tegenstelling Die Toch Mogelijk Is, is de basis van ons begrijpen. Wanneer je dit raadsel niet ziet, oplost en aanvaardt, zul je geen enkel ander probleem wezenlijk kunnen oplossen en blijf je hangen in een niet bestaande werkelijkheid, de grote illusie van de aardse mens.
Je weet dat dit soort verhalen van mij, op papier, in wezen een verduidelijking voor mezelf is. Ik gebruik jou als ‘gesprekspartner’, al is het altijd een eenrichtingverkeer, want jij kunt niet denken en voelen zoals ik denk en voel en omgekeerd is dat ook het geval. Laten we het er maar op houden dat we op die manier onszelf beter leren kennen en dat is eigenlijk ook het allerbelangrijkste.
Goed, de basis, het fundament, het systeem is belangrijk om te weten, wil je niet opnieuw in een nieuwe illusie vervallen en dat hebben we al zo lang gedaan.
De Bron, het Oerwezen is Alles als Potentie, de Onbegrensde Mogelijkheden. Het wist dat Alles mogelijk is, maar kende Zichzelf niet in Potentiële Werkelijkheden. Om Zichzelf en Alle Mogelijkheden te willen beleven, te ervaren kwam de Gedachte op om Zichzelf te splitsen in zeer kleine deeltjes van Zichzelf (geïndividualiseerde Geest met zelfbewustzijn) die dezelfde Creatieve Mogelijkheden bezaten dan Hij/Zij Zelf. Voor deze nieuwe Scheppers in Potentie creëerde Het een Lege Ruimte, de Experimentele Ruimte waar die vonken van Zichzelf – die altijd verbonden blijven met de Bron – zich konden uitleven met hun speeltjes: het creatieve vermogen om alles uit te proberen. De Bron die Liefde is maar ook Niet-Liefde (Het is immers Alles) schiep de experimentele ruimte van Licht en Duister, van Liefde en Niet-Liefde en Zijn/Haar Deeltjes schiepen voor zichzelf een Ziel als drager van die Gods Vonk en zij bevolkten de Lege Ruimte van Licht en Duister, de tegenstelling, de dualiteit was geboren en de zielen konden al scheppend hun gang gaan. Of de ziel door de Gods Vonk gesplitst werd in een mannelijke en vrouwelijke ziel is mij nog niet helemaal duidelijk, al hou ik die mogelijkheid open. Immers de Vonk is beide, de ziel kan gesplitst zijn om de meest fundamentele energieën van man en vrouw zichtbaar te maken - elektrisch en magnetisch, afstotend en aantrekkend, plus en min, actief en passief.
De miljarden durende strijd tussen Licht en Duister werd door de ziel als ervaring opgenomen en Het Zag Dat Het Goed Was. De Bron werd automatisch door de Individuele Vonken van al die ervaringen voorzien, want Al Dat Is is alles wat bestaat. De Bron is neutraal in al die ervaringen – er is geen voorkeur voor lichte of duistere ervaringen, het voedt de Al-Wijsheid.
Natuurlijk werd, toen de gedachte postvatte ZichZelf te leren kennen, een schitterend systeem gecreëerd waardoor in die Lege Ruimte, met al die vonken (geïndividualiseerde Geest) en hun zielen, alle creaties met elkaar verbonden bleven als Eén Totaal – de geopenbaarde Schepping. De geïndividualiseerde geest-zielen creëerden de werelden en bevolkten deze. De Hiërarchie ontstond met al zijn onderafdelingen en de verhalen ontstonden hoe al die werelden en geest-zielen zich verder moesten ontwikkelen, want de voortdurende strijd tussen Licht en Duister hadden de tegenstelling alleen maar versterkt en vergroot. In die tijd was er nog geen fysiek lichaam. Omdat Licht en Duister elkaar in evenwicht hield, werd op het hoogste niveau een plan ontwikkeld om de geest-ziel een fysiek lichaam te geven waardoor in vertraagde, verdichte vorm alle ervaringen van licht en duister ook fysiek beleefd konden worden en er werd gelijktijdig een scheiding tussen ziel en lichaam aangebracht – de sluier deed zijn intrede. Gescheiden van de geest-ziel ervoer de stoffelijke mens de effecten van licht en duister, goed en kwaad, liefde en angst, waardoor de mogelijkheid zou kunnen ontstaan dat de verloren verbinding tussen de geest-ziel en de aardse mens zou worden hersteld en het transformatie/integratieproces zou kunnen optreden en er een eind gemaakt zou worden aan het pragmatische evolutieproces dat door de Hiërarchie werd ingesteld om de zielen onder leiding van die Hiërarchie naar een hoger niveau te tillen (het evolutie-reddingsproces). Vanaf dit punt – het herinneren van je Ware Zelf – zou die mens een Nieuw Universum kunnen scheppen en een nieuw experiment kunnen aangaan waarin de tegenstelling licht-duister met elkaar verzoend zou raken, maar wel zou blijven bestaan als een verrijking van Al Dat Is. Vanaf dat moment zou de mens universeel, soeverein en eeuwig kunnen bestaan in harmonie met alles.
Met deze basis als filosofie kan de mens van nu zijn positie verkennen en aanvaarden. Voorop staat dat de geïndividualiseerde geest-ziel-lichaam uniek is en op het diepste niveau voortdurend in verbinding staat met de Al-Liefde. Voor de ziel gelden echter andere wetten. Het is niet de opdracht van elke unieke ziel op dit moment om terug te keren naar de Geest om de Al-Liefde te beleven, nee, iedere specifieke ziel heeft hier op aarde een eigen, unieke taak om dat te doen wat hij/zij heeft afgesproken te doen en voor een ieder is dat weer wat anders. Natuurlijk, de bewustzijnssprong die we met zijn allen gaan maken behoort tot deze afspraak, maar dat is een collectief gebeuren en een collectieve afspraak. Gelijktijdig of bovendien geldt onze individuele afspraak op basis van de kwaliteit van onze ziel met al haar unieke mogelijkheden. De individuele vordering van de ziel staat voorop en dus is zelfkennis, en jezelf zijn de allerbelangrijkste opgaaf in dit leven. Jezelf zijn, bestand zijn tegen alle druk van de buitenwereld, is een voorwaarde om van jezelf te kunnen houden, totaal dus, met alle leuke en minder leuke kanten. Angst is het afwezig zijn van liefde zegt men, maar meer een onbegrip van het scheppingsproces en van het fundament van de schepping. Je moet je eerst leren bevrijden van alle angsten wil je een kans maken alle dingen in een helder perspectief te zien. God is in de liefde en in de angst, in de geweldloosheid en in de gewelddadigheid, in het geluk en in het verdriet, in de extase en in de pijn van de afgescheidenheid, in de man en in de vrouw, in het goede en in het kwaad, dus in alle tegenstellingen. Wanneer je maar één ding in de wereld der verschijnselen ontkent, minacht, veroordeelt dan ben je nog niet waar je moet zijn – de totale acceptatie van jezelf en van de wereld om je heen. Zonder dit bewustzijn, zonder deze acceptatie die totaal moet zijn, kun je niet van jezelf houden en kun je dus automatisch van niemand anders houden, althans niet wezenlijk, niet zonder jezelf te bedriegen. Ja, je kunt er in geloven, maar dat is alleen maar illusie en wordt door het minste of geringste onderuit gehaald.
Het streven van de mens moet dus niet zijn God te kennen, maar zichzelf te kennen en dat is in feite hetzelfde. Dit is de meest uitdagende opdracht en de rest volgt daarna automatisch.
Iedere relatie kan alleen maar slagen wanneer we deze principes hanteren – eerst jezelf zijn en dan totaal; en een volstrekte acceptatie, de aanvaarding dat elk ander (dus ook Bush en Hoessein) even belangrijk is voor zijn eigen Godsvonk en voor het collectief en vanaf dit punt kunnen wij aan onze eigen vrijheid beginnen en ontdekken dat we niemand anders nodig hebben dan onszelf. We gaan leren het spel te spelen zoals het gespeeld moet worden – creatief, speels, onverschillig naar de uitkomst, er is geen verlies of winst, alleen maar zijn en de vreugde van het Spel, het God-Spel, het Eeuwigdurende Goddelijke Spel van Unieke Deeltjes die willen scheppen en vreugde beleven in het ontdekken van nieuwe mogelijkheden. Wil je een prettige relatie dan zijn de voorwaarden: persoonlijke vrijheid, jezelf zijn, niemand nodig hebben tenzij je dit wilt om een leuk spel te spelen, niemand willen bezitten, de tijdelijkheid aanvaardend al duurt het maar een uur, een dag, een maand, desnoods je hele leven, geen jaloezie kennen, de ander alles toestaan ook al vind je dit niet leuk, waarachtigheid, eerlijk zijn zonder alles te vertellen, alles gebruiken om de ander te vermaken door middel van humor, op het verkeerde been zetten, een intelligent en gevoelig spel om de waarde van de verbinding te verhogen en beiden moeten zich bewust zijn dat er steeds hogere doelen zijn, steeds hogere eisen aan het spel worden gesteld … totdat je uiteindelijke een goddelijke uitdrukking bent van jezelf en je eventuele relatie, idealiter.
Wat mij uit die boeken is bijgebleven is het scheppende aspect van ons zijn – altijd wordt aan onze uitgesproken of onuitgesproken wensen uitvoering gegeven, wij zijn het product van onze eigen wensen. Het is vanwege het feit dat wij zo superdom zijn en niet weten wat we allemaal denken of gedacht hebben, en dat we in een onwerkelijke werkelijkheid leven waarin onze overtuigingen en denkpatronen vanuit het verleden ons ‘de das om doen’ omdat ze vaak tegenstrijdig zijn en maar automatisch plaatsvinden, en dat we al die ballast maar niet kwijt kunnen raken omdat we niet echt geloven dat we de echte scheppers van onze werkelijkheid zijn en allerlei onbewuste angsten blijven koesteren door een gebrek aan geloof en kennis. Het is dankzij al die rotzooi, die we in wezen vaak onbewust blijven koesteren, dat het leven één grote worsteling blijft terwijl je als schepper ieder moment een nieuwe keus kunt maken maar dan wel bewust en vanuit een diep weten dat jij de schepper bent van je eigen omstandigheden. Dit weten, dit voelen in elke vezel van je lichaam en ziel is het prana van het menselijk wezen zoals die zich hier vertoont, is hét middel op jezelf te herscheppen naar een nieuwe vorm, naar een nieuwe beleving, naar een nieuw zijn. Velen huiveren voor die keus, veel zijn als de dood voor het denkbeeld dat zij de schepper zijn van Wie ze zijn, van alle ellende, van alle frustraties, van alle tekortkomingen. En toch is dat die Ene Waarheid – Wij Zijn Scheppers en het Universum laat alles beleven wat wij wensen, zelfs wat wij niet wensen omdat we zo in de war zijn.
Daarom … bepaal wat je fundament is, besef hoe alles in elkaar steekt en kies opnieuw in de volle overtuiging dat het zal geschieden …
En dat D. lijkt me de grote opgaaf voor deze tijd. Probeer dat nu eens de mens duidelijk te maken. Dan moet er nog heel wat gebeuren! En daarom denk ik dat het goddelijk plan – zoals gebracht door de Galactische Licht Federatie en de Spirituele Hiërarchie – het grootste hulpmiddel zal blijken te zijn om ons als collectief van deze waarheden te overtuigen. Ze zullen schokkend en plotseling geconfronteerd moeten worden met een werkelijkheid die ze in hun aardse onnozelheid nooit voor mogelijk hebben gehouden. Die schok hebben ze nodig om open te gaan staan voor een andere werkelijkheid, een andere waarheid en vanaf dat punt zullen ze hun eigen waarheid moeten gaan ontdekken en toepassen.
Daarom … we leven in een grootse tijd en laten degenen die dit al weten vol vreugde het spel met elkaar spelen om hun ‘zijn’ te vertolken in een spel van vrije mensen die weten wat ze doen en behagen scheppen in hun eigen creatie.
En dat wilde ik hier even neerzetten … Harmen Schouwerwou