11 . Jullie buitenaardse oorsprong (Boek: Jullie Eerste Contact)  

Hallo. Hier spreekt jullie reisgids, Sandara.

Ik voel me zeer opgewonden om jullie een nauwkeurig verslag te geven over hoe de mens jullie wereld kwam bevolken. Ik heb het voorrecht jullie aan Mikala voor te stellen, een van de meest geëerde historici, die mij hierbij komt assisteren. Mikala is directeur van het Instituut van de Menselijke Exo-Paleontologie van de Galactische Licht Federatie en is een van de elf voornaamste schrijvers van een 209-delig werk dat onder auspiciën van de Galactische Licht Federatie is uitgegeven over de geschiedenis van de interstellaire mensheid. Graag geef ik haar nu het woord.  

Dank je, Sandara, voor deze introductie.

Beste Harten, een van de meest verbazingwekkende verhalen die ik ooit gehoord heb, is de geschiedenis van de vele diverse beschavingen op jullie planeet. Wanneer ik begin, maak je dan een voorstelling van de prachtige stem van Moeder Aarde die haar lange, melancholische klanken (een aardelied) zingt en vertelt over de vreugden en beproevingen van haar kostbare kinderen. Als eerbetoon aan dit prachtige lied, wil ik jullie je ware geschiedenis uitvoerig vertellen.

Vanaf het allereerste begin van het stoffelijke bestaan hebben de vele Hemelse Orden jullie heilige Moeder Aarde voorzien van een grote diversiteit aan levensvormen. Ze creëerden deze heterogeniteit met als enig doel de verschillende soorten landschepsels op jullie wereld te ontwikkelen naar wezens met een hoog ontwikkeld bewustzijn. Aan elk schepsel gaven ze de mogelijkheid de belangrijkste planetaire hoeders van Moeder Aarde te worden.

Bijna 35 miljoen jaar geleden, werden drie hoog ontwikkelde beschavingen (Reptielen, Dinosaurussen en Walvissen/Dolfijnen) op jullie planeet geplaatst. De drie beschavingen genoten een vredelievend, coöperatief bestaan en een levendig en toch gevarieerd handelsleven. Het leek dat Moeder Aarde op weg was naar een veelheid aan intelligente levensvormen, die zeer goed in staat waren om als de beheerders van de planeet op te treden.

Ongeveer tien miljoen jaar geleden, begonnen veel sterrenstaten in dit zonnestelsel handelsactiviteiten te ontwikkelen met deze drie beschavingen (nu in een gevorderde staat van ruimte en interdimensionaal tijdreizen). Deze drie sterrenstaten vertelden de andere beschavingen over hun unieke diversiteit aan intelligent leven, dat in volmaakte harmonie op Moeder Aarde woonde.

Toen deze verhalen epische vormen aannamen, werd jullie zonnestelsel het onderwerp van legendes. Vele mythen en profetieën werden over de galaxy verspreid; de reden van deze verschijnselen waren moeilijk door de mensen te verklaren. Uiteindelijk bereikten de verhalen de stellaire gebieden van Orion en zijn belangrijkste sterrenimperium, de Anchara Alliantie. Haar regering zond spoedig speciale verkenningseenheden naar jullie wereld om het waarheidgehalte van deze vreemde verhalen te achterhalen.

Het zonnestelsel Bellatrix, het hoofdkwartier van de Alliantie in Orion, en andere onderdrukte sterrenstaten zonden grote delegaties naar de Aarde om deze verhalen te verifiëren. Maar een diep wantrouwen prikkelde hen tot actie. Zij voelden een wanhopige behoefte om de vele geruchten te ontzenuwen die door gehele melkweg circuleerden. Deze geruchten waren volledig in strijd met hun logica en leken in directe tegenspraak te zijn met de heilige edicten van hun duistere scheppergod, Anchara.

In het begin waren zij zeer verbaasd over wat zij zagen. Het leek de basisfilosofie van de op Anchara gebaseerde Alliantie te ontkrachten. Voor de eerste keer waren zij getuige dat intelligente Zoogdieren in volledige harmonie en gelijkwaardigheid konden samenleven met Reptielen en Dinosauriërs. Deze bevindingen waren werkelijk uniek en weergalmden spoedig door de gehele melkweg.

De grote delegatie van Orion keek met grote afkeer naar deze afwijking. Ze besloten al heel snel om te handelen. Hun eerste strategie was de Dinosaurussen en de Reptielen van de Aarde te dwingen speciale terroristische eenheden te vormen. Hun enig doel was de kleinere zoogdierengroep te vernietigen.

De zoogdierenbeschaving van de Aarde was toen samengesteld uit een landversie van wat jullie vandaag Walvisachtigen zouden noemen. In jullie wereld bestaan nu de walvisachtigen uit de vele soorten walvissen en dolfijnen die in de oceanen, baaien en rivieren leven. In die tijd bewoonden deze walvisachtigen het land. Zij waren volledig met een vacht bedekt, hadden lange snuiten en oren en waren ongeveer 1,5 tot 1,65 meter lang.

Als volledig bewuste wezens hadden zij ernstige twijfels over de veelvuldige ontmoetingen tussen de sterrenstaten van Orion, Dinosauriërs en Reptielen en hun aardse tegenhangers. De Walvisachtigen wisten intuïtief dat deze bijeenkomsten met waarschijnlijk heimelijke bedoelingen werden ondernomen. Om te weten te komen wat er zou gaan gebeuren, riep hun belangrijkste regeringsraad zijn meest beroemde orakels bijeen. Door middel van de geheime rituelen van hun zieners, ontdekten de walvisachtigen al spoedig de snode plannen van de Orions.

Na ongeveer tien duizend jaar van voortdurend provoceren, slaagden de van Orion afkomstige Anchara’s de aardse Dinosauriërs ervan te overtuigen om hun Walvisachtige buren aan te vallen en die beschaving te vernietigen. Zij besloten een geavanceerde vorm van psychologische wapens te gebruiken. Omdat ze dit in de vroegere galactische oorlogen hadden gebruikt, waren de Orions ervan overtuigd dat deze ‘stille maar dodelijke’ wapens alle Walvisachtigen onmiddellijk zouden doden. Daarbij liet het hun woongebieden en hun achtergelaten technologie intact.

De inheemse groep Dinosauriërs wilde ook heel graag dat deze aanval een permanente verandering van de aardse biosfeer teweeg zou brengen. Op termijn wilden ze een biosfeer creëren die beter geschikt was voor de Dinosauriërs en de Reptielen. Dan zouden de dinosauriërs, reptielen, insecten en primitieve vogels opnieuw de zoogdieren overheersen. Een beduidend aantal van de huidige meest voorkomende plantensoorten zou worden vernietigd. Deze bedoelingen waren in directe strijd met de hemelse wensen van jullie plaatselijke Spirituele Hiërarchie. Deze acties vormden een serieuze bedreiging, met als gevolg dat de beschaving van Dinosauriërs en Reptielen zou worden afgesneden van elke claim op een gedeelde beheersfunctie van Moeder Aarde.

Wetend dat het plan van de Dinosauriërs op het punt van uitvoering stond, beseften de Oudsten der Walvisachtigen dat ze niet langer op hun idealen van vertrouwen en samenwerking met de andere twee beschavingen konden steunen om hun veiligheid te garanderen. In het belang van hun eigen overleving, besloten de Oudsten met tegenzin dat alleen een onverwachte aanval deze bedreiging van hun vrijheid kon afwenden.

De Walvisachtigen besloten hiervoor een groot aantal van hun op kernfusie gebaseerde elektrische generatoren te gebruiken, die zich in het Oeral Gebergte bevonden, het hart van het zo zeer geliefde thuisland van de Walvisachtigen. Dit gebied strekte zicht uit van Centraal-Azië tot de verste grenzen van Centraal-Europa. Zich volledig bewust dat het exploderen van deze kernreactoren een wereldwijde ramp tot gevolg zou hebben, benaderden de Walvis Oudsten de plaatselijke Aardse Spirituele Hiërarchie om hun toestemming te krijgen.

Tijdens de onderhandelingen gaven de Walsvis Oudsten uitleg over de implicaties van de snode plannen van de Anchara Alliantie. Jullie Spirituele Hiërarchie stemden ermee in dat de acties van de Orions volledig in strijd waren met het goddelijk plan voor de planeet Aarde. Bij goddelijk besluit werd toen beslist dat het vernietigingsplan van de Walvissen om hun kernfusiereactoren te laten imploderen uitgevoerd mocht worden.

De Walvissen beseften dat, om hun eigen samenleving te laten overleven, zij hun galactische beschaving naar een ander, nabijgelegen zonnestelsel moesten verplaatsen. Ongeveer de helft van de leden van hun aardse beschavingen verhuisde daarheen, terwijl de andere helft het land verliet en het water opzocht om te ontsnappen aan de dreigende extreme straling en zijn daaropvolgende nucleaire winter.

Deze Wezens vonden een betrekkelijke veilig toevluchtsoord in de wereldoceanen en pasten hun fysieke vorm aan om in de nieuwe wateromgeving te kunnen leven. De Walvissen konden ook hun planetaire rol van beheerder in stand houden. Hun missie was om over Moeder Aarde te waken totdat het perfecte soort landhoeders werd ontdekt, dat zich daarna zou vestigen op de vele continenten van hun geliefde planeet.

En dus werd, ongeveer acht miljoen jaar geleden, het overeengekomen plan uitgevoerd. De Orion groep vluchtte. Met hun vertrek en de vernietiging van de beschavingen van Aardse Reptielen en Dinosauriërs bleef één soort achter (de walvissen/dolfijnen) als de hoeders van Moeder Aarde. Met behulp van de aardse Spirituele Hiërarchie, begonnen de in het water levende Walvissen en hun ruimtebroeders uit te zien naar een geschikte kandidaat, die als plaatsvervanger hun rol als hoeders van de Aarde zou kunnen overnemen.

Nadat zij de melkweg gedurende een paar miljoen jaren hadden doorzocht, ontdekten ze in de Lyra Constellatie een wezen dat geschikt leek te zijn. Op de vierde planeet van de ster Vega, begon een wateraap (in het bezit van alleen maar de primitiefste beginselen van een beschaving) zich uit het water te ontwikkelen. De onderzoekers zagen het als een soort met een grote belofte en ze besloten te onderzoeken of een transformatie van deze aapwezens goddelijk mogelijk was.

De Walvissen en de locale Spirituele Hiërarchie vroegen de Galactische Spirituele Hiërarchie en de Spirituele Hiërarchie van het Vega-stelsel toestemming om deze groep van waterprimaten naar het volledig bewustzijn te brengen. Deze geweldige evolutionaire verandering bereidde hen voor de beheerders te worden voor een groot aantal sterrenstelsels. In het begin was de omvang van deze thuiswerelden de gehele Lyra Constellatie. Binnen een bepaalde tijdsduur zouden ze uiteindelijk de uitverkoren landbeheerders worden voor de thuiswereld van de Walvissen - Moeder Aarde.

Ongeveer 6,4 miljoen jaar geleden, begonnen de menselijke Veganen zich door de Lyra Constellatie te verspreiden. In die tijd ontmoetten ze voor het eerst geavanceerde verkenningseenheden van de Anchara Alliantie. Als gevolg van hun eerste ervaring met deze duistere machten, waren de volledig bewuste mensen in staat zichzelf te verdedigen. Gedurende de volgende 4 miljoen jaren, vervolgden ze hun stellaire en culturele migraties tot aan de rand van jullie zonnestelsel (zie figuur 31). Aan het eind van deze periode hadden de galactische mensen toestemming van jullie locale Spirituele Hiërarchie gekregen om Moeder Aarde te koloniseren, evenals andere planeten in jullie zonnestelsel.

De eerste Aarde kolonie werd de Hybornea genoemd. Begonnen onder de goddelijke supervisie van jullie plaatselijke Spirituele Hiërarchie, bloeide het bijna 1 miljoen jaren. Toen de Orion-groep naar jullie zonnestelsel terugkeerde (ongeveer 1 miljoen jaar geleden), zagen ze dat de mensen het grootste deel onder hun beheer hadden. Het enige wat er voor hen overbleef was een kleine kolonie Reptielen op de planeet Maldek.

Maldek was de grote waterplaneet net buiten de baan van Mars. Ongeveer 46.000 kilometers in doorsnee, bezat het 5 manen - vier natuurlijke en 1 kunstmatige. Deze kunstmatige maan werd gebruikt voor observatiedoeleinden en is dezelfde maan die nu aan jullie nachtelijke hemel te zien is. Ter versterking van hun hoofdkwartieren op Maldek, hielden de strijdkrachten van Anchara een klein onderdeel met buitenpersoneel achter de hand dat zich tot aan de buitenste grenzen van jullie zonnestelsel had verspreid.

Rond een miljoen jaar geleden, begonnen de strijdkrachten van de Alliantie van Orion - geholpen door die van planeet Maldek – een aantal grootschalige aanvallen op jullie zonnestelsel en vele andere sterrenstaten uit te voeren. De strijdkrachten van Anchara konden de kolonies van de Galactische Licht Federatie op Mars, Venus en de Aarde vernietigen. Deze aanvallen beroofden Mars van het grootste deel van zijn atmosfeer en water en lieten Venus feitelijk in een broeikassituatie achter. Een reeks snelle, woeste aanvallen decimeerde grondig de oorspronkelijke menselijke kolonie van Hybornea op Aarde. Opnieuw controleerden de duistere Anchara Alliantie jullie gehele zonnestelsel.

Gedurende de volgende 100.000 jaren behielden de Orion Alliantiegroep de macht. Ongeveer 900.000 duizend jaar geleden, werd in een massale frontale aanval - waarbij ook vele naburige sterrenstaten betrokken waren - de duistere Alliantie teruggeslagen. De mensen van de Galactische Federatie van Licht konden nu weer naar hun zonnestelsel terugkeren.

Om hen bij hun terugkeer te helpen, werd door de Galactische Federatie van Licht een grote strijdplaneet binnengebracht. Dit is het sterrenschip Nibiru, waar jullie legenden naar verwijzen. Zijn doel was Maldek te vernietigen, het hoofdkwartier van de Orion Alliantie. De slag werd gewonnen, de Aarde beveiligd en de mensen keerden terug om haar te koloniseren.

De nieuwe bewoners besloten hun kolonie van de Galactische Federatie op Lemurië te vestigen, een groot eilandcontinent in de Stille Oceaan. Gedurende de volgende 850.000 jaren, breidde het Lemurische Rijk zich uit over de gehele planeet. Als onderdeel in deze expansiedrift ontwikkelden de Lemuriërs een aantal dochterrijken. De meest belangrijke hiervan was een groot eiland in de Atlantische Oceaan met de naam Atlantis. Het werd in belangrijkheid gevolgd door het Keizerrijk Yü in centraal China, noordelijk India en in het westen van Tibet.  

 (Fig. 31: Migratie van de galactische menselijke samenleving)  

Aan het eind van de kolonisatieperiode, hadden de Atlantiërs een gevoel van uniekheid ontwikkeld dat hen afzonderde van de rest van de Lemurische beschaving. De Atlantiërs (die oorspronkelijk van de Pleiaden, Andromeda en Centaurus kwamen) dachten dat ze meer waren dan alleen maar een dochterrijk. Hun rijk was de enige dochterkolonie die in staat was het volgende Moederrijk te worden. Gedurende de daaropvolgende millennia groeiden deze expansionistische dromen verder en maakten de Atlantiërs plannen om hun Lemurische moederland te vernietigen.

De Lemuriërs ontwikkelden een samenleving die sterk leek op die van Sirius en op verschillende andere Lyra-georiënteerde galactische menselijke samenlevingen. Daarbij creëerden zij enkele unieke eigen concepten. De meest opvallende was, dat zij - als de eerste menselijke beheerdersgroep – een zeker respect verwachten. Dit denkbeeld verbleekte ongeveer 50.000 jaar geleden, toen het Lemurische Keizerrijk besloot haar verschillende dochterrijken meer verantwoordelijkheid voor hun eigen bestuur te geven.

Het decreet gaf de Atlantiërs de gelegenheid bondgenoten te zoeken voor hun plannen het Lemurische moederland te vernietigen. Gedurende de volgende 25.000 jaren begonnen de Atlantiërs een geweldige diplomatieke speurtocht naar andere verwante culturele sterrenstaten. Zij zochten speciaal onder de andere sterrenstaten, die de voorposten van de Galactische Federatie van Licht waren geweest. Deze bontgekleurde groep intriganten begon toen een plan te beramen voor de vernietiging van Lemurië. Het doel was Atlantis de totale suprematie op Aarde te geven.

De Atlantiërs en hun ‘vrienden’ wachten geduldig op het juiste tijdstip. Die kwam ongeveer 25.000 jaar geleden. In die tijd ontwikkelden de afvallige vloten van Atlantis, de Pleiaden en sterrenstaten van de Centaurus Constellatie een ingenieus plan om Lemurië te vernietigen.

In die tijd draaiden twee manen in een baan rond de Aarde. Elk had een omvang van ongeveer driekwart van jullie huidige maan. Beiden hadden een baan op gelijke afstand van jullie planeet, ongeveer 240.000 kilometer. De samenzweerders van de sterrenstaten Pleiaden en Centaurus stelden voor een van de manen in een speciale baan te brengen. Dit zou gedaan worden door gebruik te maken van de zeer sterke krachtvelden van drie speciaal ontworpen ruimteschepen, die elk een omvang hadden van eenvierde van de oude manen.

Net voordat de geselecteerde maan zijn Lagrange-punt bereikte zou het exploderen en op Lemurië inslaan in een geweldige uitbarsting van gigantische meteoren. Als gevolg van de omvang en massa van deze meteorieten, was de geologische vernietiging enorm. Door het exploderen van de enorme ondergrondse gasholtes ontstond er een geweldige vulkanische storm met de omvang van een continent gasholtes (zie fig. 32).

Het massale leeglopen van de Lemurische gasholtes liet het continent in één nacht verzinken! Die ene beruchte nacht was één grote vuurzee en veroorzaakte een onvoorstelbaar verlies aan mensenlevens. Het bereikte zijn hoogtepunt met een reeks overweldigende verschrikkingen. Met de vernietiging van de hoofdstad Mirana, kwam er een abrupt einde aan de Lemurische overheersing van jullie wereld.

Naast Atlantis en Lemurië, bestonden er nog twee andere belangrijke dochterrijken - het Rijk Yü gelegen in Centraal-Azië en het Libisch/Egyptisch Rijk in Noord-Afrika. Met de vernietiging van Lemurië, waren deze twee dochterrijken bezorgd wat er nu zou gaan gebeuren.

Om een zekere graad van autonomie te verkrijgen, had het Libisch/Egyptisch Rijk daarvoor al bepaalde afspraken met de Atlantiërs gemaakt. Deze afspraken werden spoedig bezegeld met een serie geheime allianties. Teneinde deel te kunnen nemen aan de nieuwe regerende elite, moesten de Libiërs/Egyptenaren aan de meeste Atlantische eisen voldoen. De Atlantiërs werden echter al snel gedwongen het Rijk Yü te vernietigen. Na het afslachten van de Lemuriërs, weigerden de koninklijke families van het Rijk Yü en ook de vele onderhorige kolonies voor de Atlantiërs te buigen. Het Rijk Yü deed een aantal bevelschriften uitgaan, waarbij van de Atlantiërs geëist werd dat zij hun verontschuldigingen aan de dochterrijken zouden aanbieden. Zij stonden erop dat de Atlantiërs en hun bondgenoten onmiddellijk hun illegale activiteiten zouden beëindigen.

De Atlantiërs, geholpen door de Libiërs/Egyptenaren, beantwoordden de uitdaging van het Rijk Yü met de eis, dat zij onmiddellijk hun hoofd dienden te buigen of anders vernietigd zouden worden. Ze weigerden. Zes maanden na het verzinken van Lemurië, werd het Rijk Yü uitgeroeid. De overlevenden vluchtten onder de grond en vormden, wat vandaag bekend staat als, het Koninkrijk Agartha of Shamballa. Door hun dappere acties, hield het Rijk Yü de glorieuze erfenis van Lemurië intact. In de nabije toekomst zal deze grootse erfenis de vruchten voortbrengen, die gedeeld zullen worden met de familieleden die op het oppervlak van de Aarde leven.

De geschiedenis van Atlantis kenmerkt zich door het verrijzen van drie succesvolle rijken. Het eerste is het Oude Rijk, louter omdat het samenvalt met Lemurië. Op zijn hoogtepunt wordt Lemurië vernietigd. Het tweede wordt het Midden Rijk genoemd. Het heerste ongeveer 25.000 tot 15.000 jaar vóór onze jaartelling. Het laatste of het Nieuwe Rijk heeft de laatste 3.000 jaar van Atlantis bestaan.

Beste Harten, laat ons een overzicht geven van het Midden Rijk.

Na de vernietiging van Lemurië, werden de Atlantische elites met twee belangrijke vragen geconfronteerd. Ten eerste, hoe konden ze de regeringen van de Aarde het beste herstructureren om toch hun suprematie te handhaven? De Atlantiërs wilden een systeem, dat hen in staat stelde hun eigen heerschappij te bestendigen. Ten tweede, hoe zouden de andere dochterrijken samenwerken met dit nieuwe Atlantische bestuur?  

 (Fig. 32: Hoe Lemurië werd vernietigd)  

In het begin was het creëren van een nieuw machtsevenwicht voor de Atlantiërs moeilijk te bereiken. De eerste poging betrof een interim-regering. Deze regering was niet meer dan een aangepaste versie van de Lemurische stamcultuur met een koninklijke opperraad. Het hoofdkwartier voor deze mondiale regering was gevestigd in Atlantis, in zijn hoofdstad Posedia.

In het begin besteedden de vele dochterstaten weinig aandacht aan de Atlantiërs en hun nieuw verkregen bestuur. Dit resulteerde in het uitbreken van een reeks ondergeschikte, doch verraderlijke burgeroorlogen op de planeet. De Atlantiërs beseften dat een machtsdemonstratie nodig was om de controle terug te krijgen. Voor deze moeilijke taak gebruikten de Atlantiërs de kunstmaan van de in het verleden vernietigde planeet Maldek. Oorspronkelijk hadden zij deze imitatie binnengebracht als een nieuwe tweede maan om Moeder Aarde in balans te houden. Nu moest het, met zijn holografische uitmonstering van het inwendige en met een instrumenten gevulde holle kern, gebruikt worden om de noodzakelijke militaire superioriteit terug te krijgen. Vanaf hun kunstmatig vervaardigde maanbasis, konden de Atlantische strijdkrachten gemakkelijk de verschillende opstandelingen controleren.

Sporadische opstanden werden uitgevochten gedurende de gehele 10.000 jaar durende periode van het Midden Rijk. Deze conflicten veroorzaakten bij de Atlantische regeerders veel geestelijke spanning. Deze gevoelens werden versterkt door de acties van de afvallige Pleiadiërs en Centauriërs, die begonnen waren de controle over te nemen van de vele stammen en andere regeringsraden van de Atlantische elite.

Deze buitenaardse groepen stelden de dwingende eis dat ieder lid van de Atlantische elite die verzet pleegde tegen de anti-Lemurische groep, ernstig gestraft zou worden. Deze dictaten veroorzaakten een langdurige periode van terrorisme, marteling en demagogische inquisitie’s. Hierdoor raakten de Atlantiërs nog meer van streek en dit maakte de verwarring om iets te doen steeds groter.

Er ontwikkelde zich een dilemma, waardoor de Atlantische elite niet in staat was gemakkelijk besluiten te nemen. Alles richtte zich op één vraag - hoe kon de Atlantische regering stabiel en krachtig genoeg blijven om de planeet Aarde te besturen? Van hun vele tot mislukking gedoemde pogingen om deze puzzel op te lossen, was de meest opvallende hun idee een ‘goddelijke macht’ te creëren, of een koning met het ‘hoogste recht’. Toen vele andere pogingen zonder succes bleken, besloot de koninklijke regeringsraad dat er een drastische nieuwe regeringsvorm absoluut nodig was.

Tijdens het Oude Rijk, ten tijde van Lemurië, was Atlantis onderverdeeld in een aantal regeringsdistricten. Elk district had zijn eigen koning. Deze tien regionale koningen kwamen bij elkaar en vormden de regeringsraad van Atlantis. Toen de laatste restanten van het Midden Rijk in de geschiedenis verbleekten, brachten de Atlantiërs deze oude regeringsvorm opnieuw tot leven en herstelden het tiendelig koningschap.

In deze tijd creëerden zij echter een nieuwe functie - een opperkoning die uit de tien andere gekozen moest worden. Deze opperkoning regeerde gedurende een bepaalde periode. Oorspronkelijk was dit 25 jaar, maar later werd het teruggebracht tot slechts 10 jaar. Ondertussen functioneerden de andere negen koningen als de gekozen persoonlijke raad van de koning. De buitenaardse groeperingen gingen met dit plan akkoord en de nieuwe ‘koninklijke’ regeringsraad werd onmiddellijk benoemd.

Aan het einde van het Midden Rijk, was deze regeringsvorm in Atlantis stevig verankerd. Dit leidde naar een periode van harmonie en stabiliteit. Toen het Midden Rijk eindigde, begon de jongere generatie van de regerende kliek in te zien dat het regeringsstelsel van de Atlantiërs gefaald had. Zij eisten dat het oude Lemurische stelsel opnieuw geïnstalleerd zou worden.

Vanwege hun protesten werden de jonge elites verbannen naar wat de Atlantiërs Ionië noemden. In onze tijd is dit een deel van het tegenwoordige Zuid-Europa (zie fig. 33). Daar verbleven ze als bannelingen van hun vroegere thuisland. Deze bannelingen konden slechts na toestemming van de Hoogste Bestuur en zijn raad terugkeren.

Deze selecte groep jonge bannelingen bestond hoofdzakelijk uit familieleden van de regerende elite. Het bestond verder nog uit een aantal vooraanstaande Atlantische wetenschappers en bestuurders. Zij zochten elkaar op en kwamen al snel met een eigen plan. Zij besloten om in het geheim een regering op Ionië te installeren die vergelijkbaar was met die van het oude Lemurische Keizerrijk.

Het belangrijkste doel van deze ondergrondsebeweging was om de Osirische eredienst van Lemurië in te voeren, ter ere van de beschaving uit Sirius. De Siriërs hadden als eerste de menselijke beschaving naar Lemurië gebracht. Deze Osirische eredienst werd al snel een belangrijke ondergrondse spirituele en politieke macht door geheel Atlantis.

Na ongeveer 2.000 jaar in het Nieuwe Rijk, was de Osirische eredienst tamelijk invloedrijk geworden en bloeide onder de families van de regerende klasse. Hierover maakten de buitenaardse groeperingen zich grote zorgen. Uiteindelijk besloot de regeringsraad van Atlantis dat de illegale Ionische regering streng gestraft moest worden. Zij kozen een methode die al eerder gebruikt was om Lemurië te vernietigen.

Opnieuw benaderden de Atlantiërs hun Pleiadische, Centaurische en andere buitenaardse bondgenoten. Zij vroegen hen te assisteren bij de vernietiging van Ionië. De Ionische wetenschappers die bekend waren met de technologie die Lemurië had vernietigd waren echter zo slim om een direct waarschuwingssysteem te ontwikkelen. Dit systeem stelde hen in staat om in een vroeg stadium elke verandering in de baan van de laatst overgebleven natuurlijke maan van de Aarde te ontdekken. Op deze manier konden de Ioniërs de Atlantische aanval afwenden. Het was hun bedoeling Atlantis te vernietigen, om daarna het Lemurische Rijk volledig te herstellen. De voortdurende groei van de Ionische strijdkrachten en hun aanhangers in Atlantis was voor de buitenaardse groeperingen een dringende reden om hen onmiddellijk te vernietigen. Koning Atlas was de laatste belangrijke koning die sympathie had voor de Ionische zaak. Hij had zelfs zijn laatste zoon Osiris genoemd, ter ere van de Lemurische eredienst.

(Fig. 33: Kaart van het Midden-Atlantisch Rijk)  

Koning Atlas stelde vast dat het duivelse plan niet uitgevoerd mocht worden. Daarbij besefte hij dat de buitenaardse rebellen en hun aanhangers in de Atlantische regeringsraad van plan waren hem en zijn directe familie te doden. Deze gebeurtenissen zouden waarschijnlijk plaatsvinden voordat de duistere samenzweerders verpletterd zouden worden om voor altijd van de Aarde te verdwijnen.

Op de avond van de tot mislukking gedoemde aanval, hield een belangrijke vraag de heersers van Atlantis bezig. In welke omvang zouden de Ioniërs de plotselinge aanval van Atlantis beantwoorden? Het vraagstuk van hoe krachtig de Ioniërs zouden reageren op de aanval van de Atlantiërs, verontrustte ook in sterke mate Osiris jongste broer, keizer Seth. Hij was de benoemde koning van het Libisch/Egyptisch Rijk.

Als antwoord op het groeiende gevaar, beste Harten, nam Atlas een beslissende actie. Net voor de vernietiging van Ionië, gaf hij Keizerin Mu en zijn zoon, Prins Osiris, de opdracht om apart op reis te gaan. Zij werden op pad gestuurd om bepaalde voorgeschreven legeroefeningen te houden in de verschillende delen van het wereldomvattende Atlantische keizerrijk.

Atlas gaf zijn Gemalin en haar oudere broer, Prins Mayam (de opperbevelhebber van de Atlantische strijdkrachten), de opdracht om naar het Keizerrijk Mayam te gaan in Centraal Amerika. Tijdens dit bezoek, moest hij een aantal voorgeschreven militaire oefeningen uitvoeren. Op die manier was Prins Mayam in staat om het grootste deel van zijn leger mee te nemen op zijn reis naar Mayam in het zuidelijk deel van Centraal-Mexico. Daar wachtte een belangrijke ondergrondse beweging, die het herstel van Lemurië nastreefde, om het leger van Atlas en zijn Keizerin en haar oudere broer te verwelkomen.

Op hetzelfde moment stuurde Atlas zijn zoon, Prins Osiris, en zijn dochter, Prinses Isis (de partner van Osiris), om de vele priesters en speciale bibliothecarissen te vergezellen die nog steeds in het geheim trouw waren aan de Osirische eredienst. Hun bestemming was het Libisch/Egyptisch Rijk. In overeenstemming met de Atlantische traditie zou Osiris, als waarschijnlijke opvolger, de nieuwe keizer van het Libisch/Egyptisch Rijk worden wanneer hij daar zijn residentie zou vestigen.

Na de vernietiging van Atlantis, wilden Koning Atlas en Prins Osiris een tweede gebied creëren, waar ze opnieuw het Lemurische Rijk konden vestigen. Dit plan werd verijdeld door de acties van Osiris jongere broer, Keizer Seth. Als huidige machthebber van het Libisch/Egyptisch Rijk, besloot Seth dat, met de val van Atlantis, zijn Koninkrijk het laatste bolwerk zou zijn. Hij was van plan om opnieuw het Atlantische Rijk te vestigen met zichzelf als de almachtige koning met ‘goddelijk recht’.

Deze met elkaar in strijd zijnde doeleinden resulteerde in een dodelijke oorlog tussen Osiris en zijn broer Seth. De leider van de Egyptische legers van Osiris was zijn oudste zoon Horus. Na de ‘ongelukkige dood’ van Osiris, volgde Horus zijn vader op als de koning van het Libisch/Egyptisch Rijk.

Intuïtief wist Horus wat er zou gaan gebeuren wanneer ze in Libië zouden landen. Hij had geen enkel vertrouwen in zijn oom. Horus bleef zijn vader waarschuwen voor Seth’s halsstarrigheid en verraad. Osiris, die in de goedheid van het menselijk hart geloofde, negeerde in eerste instantie het advies van zijn zoon. Als gevolg hiervan landde Osiris in Libië en werd, na de troonsafstand van Seth, koning.

Niettemin, Seth bleef geloven dat hij de rechtmatige koning van Libië was. Hij was ervan overtuigd dat Osiris te zijner tijd zou beseffen dat alleen Seth een rechtmatige claim bezat op de loyaliteit en achting van de mensen. Wanneer Osiris dit zou inzien, dan zou hij wel afstand doen en Seth als de nieuwe koning uitroepen. Toen de egocentrische ambities van Seth niet vervuld werden, besloot hij Osiris aan te vallen. In een massale aanval, ondersteund door de sterke strijdmachten van de opstandelingen en buitenaardse groepen, verdreven ze strijdkrachten van Osiris uit de hoofdstad Ju’fir, dat gelegen is in de buurt van de zuidelijke punt van de Nijldelta.

Ondertussen verzamelde Horus de uiteengedreven restanten van zijn strijdkrachten naar de Sinaï. Daar ontdekte hij iets verbazingwekkends. Shamballa (of Agartha), het ondergrondse Rijk had besloten een bovengrondse vertegenwoordiging te vestigen in de Indus Vallei. Het stond onder controle van koning Zata'ar’s oudste zoon, Prins Rama.

Deze nieuwe beschaving aan de rivier Indus stelde Horus in staat tijdelijke een keten van  krachtige vestingsteden in de Sinaï te vestigen. Op die manier kreeg Horus de kans de strijdkrachten van Seth aan te vallen om later in een geweldige strijd Seth te doden. De zoon van Seth vluchtte door de Sinaï en vestigde zich in het gebied van de Semieten. In die tijd was deze plaats de plek van het oorspronkelijke Soemerië (Shumera), dat al lang bestond voordat deze in jullie geschiedenisboeken genoemd werd. Het bevond zich even ten noorden en ten westen van de stroomgebieden van de Tigris en de Eufraat.

Deze zonen van Seth waren, samen met hun Sumerische bondgenoten, vastbesloten hun heerschappij opnieuw in Egypte te vestigen. Daardoor wilden ze elk spoor van Lemurië van het oppervlak van de Aarde vernietigen. Ze ontwierpen een werkelijk walgelijk plan. Ondertussen verstevigde Horus zijn groot militair bondgenootschap met het nieuw gevestigde Rama Rijk. Zij ontketenden al gauw een verschrikkelijke, moordzuchtige oorlog over de gehele wereld, die vele eeuwen duurde.

Deze conflicten kenmerkten zich door een serie Sumerische aanvallen op India, die al spoedig gevolgd werden door snelle tegenaanvallen van de strijdkrachten van Rama. Gelijktijdig dirigeerden de Sumeriërs gelijksoortige aanvallen op Egypte. Dit werd een permanente oorlog. Deze werd zowel op het oppervlak als boven de Aarde gevoerd. Het leidde tot de verwoesting van de laatste laag van het aardse firmament, waardoor het mondiale netwerk van kristallen tempels vernietigd werd die grote hoeveelheden water in de lucht vasthielden.  

 (Fig. 34: Beschrijving van het Firmament)  

Beste Harten, laat ons nu eens de structuur en het belang van het firmament bekijken. Op die manier kunnen we beschrijven wat er gebeurde. Het firmament was een wereldwijd kristallen waterschild, dat zich op twee duidelijk onderscheiden atmosferische niveaus bevond. De laagste laag bevond zich 4,6 – 5,5 km boven het oppervlak van de Aarde. De volgende laag was gelokaliseerd op 10,7  – 11,6 km hoogte in de aardse atmosfeer.

Deze lagen gaven de planeet een goed geconstrueerd, uitgebalanceerde en levensgevende atmosfeer (zie fig. 34). Wanneer deze lagen weg zouden vallen, zou de biosfeer van Moeder Aarde onmiddellijk blootgesteld worden aan gevaarlijke achtergrondstraling. Hierdoor zouden er verschillende chaotische condities ontstaan, zoals sterk verschillende klimaatzones en extreem kwetsbare weertypen.

Zolang het firmament bestond, was er nauwelijks regen of wind, noch seizoenen. Toen de watertempels werden aangevallen – waarvan er voldoende vernietigd werden – ontstonden er grote gaten in het firmament. Deze gaten verzwakte op haar beurt weer het gehele atmosferische systeem en veroorzaakte de Grote Zondvloed. In één klap werden het Rama, het Egyptische en Soemerische Rijk, alsmede hun bondgenoten in Afrika, Azië, Australië en Amerika weggevaagd.

Deze vloed zette de gehele Aarde onder water. Het beschadigde op uitgebreide schaal Amerika, Azië, Europa en Afrika, en tevens vele oceanen op Moeder Aarde. Hierdoor ontstond er een frisse, nieuwe wereld. Terwijl de vloed de meeste bouwwerken van de oude geschiedenis van de mensheid wegspoelde, liet het wel de legenden en mythen achter, die tot op de dag van vandaag nog bestaan.

Na de Grote Zondvloed evolueerde de wereld, die jullie onafgebroken gecreëerd hebben en waarin jullie nu leven. De mensen en de koningen in de oude tijd zijn nu jullie ‘goden’ en ‘godinnen’. Hun heldendaden en avonturen zijn onderdelen van een mythologie geworden, die jullie zien als een reeks ‘Gouden Eeuwen’.

Het is duidelijk, dat jullie de ware verbinding tussen jullie mythologische geschiedenis en jullie vastgelegde geschiedenis dienen te begrijpen. Begrijp dan ook goed de relatie tussen jullie vastgelegde geschiedenis en de gebeurtenissen die nu gloren op deze kostbare wereld die jullie Aarde noemen.  

Dank je, Mikala, voor je fascinerende uitleg!

Laten we een ogenblik pauzeren om de prachtige informatie die we hebben gekregen te laten bezinken. Geschiedenis is een geweldig onderwerp dat je het beste in kleine stukjes kunt verteren. Om dit proces te vergemakkelijken, wil ik jullie nu in de gelegenheid stellen vragen te stellen. Ga nu naar jullie terminals en stel je eventuele vraag over alles wat jullie hebben gehoord. Onze zeer bekwame gids, Mikala, zal jullie vragen met plezier beantwoorden.  

VRAAG & ANTWOORD

V: Hoe ontwikkelden de afvallige Pleiadiërs en Centauriërs zich? Wie en waar zijn de andere Pleiadiërs (de niet-afvallige dus) en welk verband bestond er tussen hen?

A: Afvallige gemeenschappen ontwikkelden zich omdat er talrijke galactische oorlogen in de nabijheid van de Pleiadische sterrencluster en in de Taurus en Centaurus Constellatie werden gevoerd. Door deze eindeloze oorlogen werden vele gemeenschappen voor een lange periode geïsoleerd. De Pleiadiërs en de Centauriërs overleefden die periode door te leren samen te werken met de hen omringende duistere Anchara Alliantie groepen.

Deze meestal geïsoleerde verdedigers kwamen ten slotte tot de conclusie dat een succesvolle associatie met hun tegenstanders de overleving van hun sterrensamenlevingen verzekerde. In de loop van honderdduizenden jaren gingen ze zichzelf als de enige bemiddelaars beschouwen tussen de menselijke samenleving en de andere intelligente, doch duistere levensvormen die overal in de galaxy bestonden.

Na talrijke jaren van samenwerking, bittere strijd en eindeloze conflicten, waren deze afvallige samenlevingen ver van hun oorspronkelijk doel afgedwaald. In veel gevallen zwichten deze sterrensamenlevingen voor de onweerstaanbare verleiding van het duister. Ze waren afgezakt naar het peil van de duistere Anchara-strijdkrachten die ze nog steeds bestreden.

V: Waarom besloten de afvallige Pleiadiërs en Centauriërs zich in te laten met de gebeurtenissen op Aarde?

A: Toen ze naar de Aarde kwamen ontdekten ze dat er een hevige strijd om de macht plaatsvond tussen de mensen en anderen. Zij besloten tussenbeide te komen voor hun eigen zelfzuchtige doeleinden. De Aarde had, vanwege een profetie, een speciale status voor zowel de strijdkrachten van het Licht als het duister. De afvalligen geloofden dat, wanneer ze de Aarde konden controleerden, ze in een positie waren om te beslissen wanneer en hoe de profetie zou worden verwerkelijkt.

V: Welke relatie bestond er tussen de twee verschillende Pleiadische culturen?

A: De meest afvallige Pleiadiërs hadden een afkeer van de vele sterrenstaten die tot de Sterren Liga behoorden. Tijdens de laatste 150.000 jaar was de Pleiadische Sterren Liga geleidelijk gereorganiseerd. Ongeveer 200 sterrenstelsels hadden een in zekere mate bewuste beschavingsvorm. Pas zes jaar geleden waren niet meer dan 50 van hen aangesloten bij de sterrenliga. De Pleiadische Sterren Liga kon in de afgelopen zes jaar de andere 150 hoofdzakelijk afvallige sterrenstaten terugbrengen naar het volledige lidmaatschap in de nu sterk vergrote Sterren Liga.

De Pleiadische Sterren Liga was dit gelukt omdat de Andromedanen en de Lyranen als hun pleitbezorgers waren opgetreden. Deze twee cultuurrijke sterrenbeschavingen hadden de verschillende afgelegen Pleiadische gemeenschappen veranderd van oorlogszuchtige en paternalistische culturen naar meer geëvolueerde galactische samenlevingen.

Bovendien had deze geweldige inspanning een grote verschuiving in de Pleiadische cultuur tot gevolg gehad. Het ontwikkelt zich van een patriarchale, hiërarchische structuur naar een meer seksueel uitgebalanceerde en open cultuur. Als gevolg hiervan wordt de moderne Pleiadische beschaving minder mannelijk en meer vrouwelijk in haar diepste oriëntaties. De Pleiadiërs die nu lid zijn van de belangrijke sterrenliga ontwikkelen een heel ander concept van de Pleiadische beschaving.

V: Welke route heeft de mens gevolgd toen zij uit Lyra vertrokken om andere gebieden te koloniseren?

A: De immigratieroute slingerde zich in het begin door de verschillende sterren die de Lyra Constellatie vormden. Onder leiding van de galactische Spirituele Hiërarchie werd toen de volgende stap gezet - het koloniseren van de B-ster van het meervoudige sterrenstelsel Sirius. Ter ere van dit feit werd dit bijzonder gebied van de Galactische Federatie naar Sirius vernoemd. Vele nabijgelegen sterrenstaten die momenteel in de Pegasus en Hercules Constellatie bestaan, werden eerst gekoloniseerd onder leiding van de Regeringsraad van Sirius.

V: Hoe werd Orion bevolkt?

A: Oorspronkelijk werd Orion bevolkt door twee belangrijke groepen – de Reptielen en de Amfibieën. De Amfibie-groep is ouder, maar de Reptielen-groep was de meest ambieuze. Met behulp van de Anchara Alliantie veroverden de Reptielen, meer dan 25 miljoen jaar geleden, geleidelijk het grootste deel van Orion-stelsel en verbonden zich met de Dinosaurus-groepen die uit de verschillende omringende sterrenstelsels kwamen.

V: Verschillende keren bij je duidelijke uitleg, vertelde je dat de huidige aardse mens het resultaat was van genetische experimenten door de Atlantiërs. Hoe kwam dit tot stand?

A: Tijdens Het Midden Atlantische Rijk begonnen de Pleiadische en Centaurische afvalligen zich te bemoeien met de regeringspolitiek van de Atlantiërs. Eerst volgde de vernietiging van Lemurië en hierdoor de opkomst van de Atlantiërs. Op dit moment kwamen de buitenaardse afvalligen met een ondubbelzinnig plan. Na het verzinken van Lemurië begonnen de Pleiadische afvalligen en hun soortgenoten onmiddellijk er bij de Atlantiërs op aan te dringen om twee soorten samenlevingen te creëren – een superieur ras dat de samenleving zou besturen en een slavenras van mensen die ze volledig konden controleren.

Verschillende buitenaardse groepen beweerden dat de sleutel tot dit plan was het ontwikkelen van een serie genetische experimenten met de mens. Zij wilden beperkt bewuste mensen creëren die zichzelf minder voelden dan het superieure ‘god’-ras. Om dit te bereiken ontwikkelden ze een aantal zeer bizarre experimenten. Uit deze eerste experimenten ontstonden vreemde schepsels, zoals de Minotauer, de Centauer (paardmens) en andere wezens die in de oude en klassieke mythologie genoemd worden.

Met behulp van vele buitenaardse genetici vonden de Atlantiërs een manier om het bewustzijn in een volledig bewust Wezen te verlagen door verschillende delen van de synaptische centra in de hersenen af te sluiten en de genetische samenstelling van het lichaam te veranderen door de RNA/DNA van twaalf naar twee strengen terug te brengen.  Deze nieuwe configuratie werd bereikt door de frequentie van het fysieke lichaam en de omringende subtiele energiepatronen te verlagen.

Van deze genetisch gemanipuleerde mens was het spiritueel/psychisch vermogen drastisch gereduceerd. Hun meesters zagen zij als ‘op god lijkende’ elites. Op die manier dwongen ze af dat zij als de goden/koningen en godinnen/koninginnen of de ‘goddelijke’ heersers door de bevolking werden geaccepteerd. Gelukkig voorkwam de Spirituele Hiërarchie dat zij dit plan konden voltooien.

V: Wat gebeurde er met de Atlantische elite, hun vele buitenaardse bondgenoten en de beperkt bewuste mutanten na de vernietiging van Atlantis, ongeveer 13000 jaar geleden?

A: Het Atlantische plan om Iona te vernietigen leidde naar hun eigen ondergang. Het onvermijdelijke gevolg was dat velen van de heersende klasse jullie zonnestelsel verlieten en naar een ander deel van de galaxy afreisden – het sterrenstelsel dat Beta Centauri of Hadar wordt genoemd. De meeste mensen die overbleven behoorden tot de beperkt bewuste slaven/dienende groep. Met als gevolg dat toen deze mensen, die gehersenspoeld waren naar ondergeschikten, als enigen op het oppervlak van de Aarde overbleven en zij zochten een leider.

Natuurlijk had deze behoefte aan een leider tot gevolg dat men weer het ‘goddelijk recht’ van koningen wilde invoeren, degenen die verantwoordelijk waren voor al het ongelooflijke geweld en die bedroevende gebeurtenissen (de oorlogen, religieuze twisten etc.) die zo nutteloos in jullie geschiedenis hebben plaatsgevonden. Ook was het gevolg dat deze buitenaardse groeperingen de kunstmatig vervaardigde planeet Nibiru overnamen en jullie geheime meesters werden – de Anunnaki.

V: Planeet Aarde werd heel lang een duistere plek waar het kwaad heerste. Waarom wachtte de Galactische Licht Federatie zo lang met ingrijpen?

A: Een goede vraag! Tijdens de Atlantis-episode werd de verantwoordelijkheid voor Moeder Aarde van de Siriërs overgedragen aan de Pleiadiërs. De Pleiadiërs, die het karmaconcept waren toegedaan, dachten dat het ‘karma van beproeving’ van Atlantis uitgespeeld moest worden. Het Sirius-standpunt is meer vriendelijk en optimistischer. Ze geloven heel sterk in een goddelijke interventie en dat de oudere broeders/zusters hun jongere soortgenoten dienen te helpen.

De hoofdraad van de Galactische Licht Federatie schoof de Siriërs aan de kant. Hierdoor konden de Pleiadiërs het karmaproces in stand houden. De galactische Spirituele Hiërarchie informeerde toen de Galactische Federatie dat de Siriërs op het juiste goddelijke moment hun autoriteit terug zouden krijgen om jullie mondiale cultuur naar zijn Sirische wortels terug te brengen. Met deze waarschuwing gingen de Pleiadiërs direct samenwerken.

Het Liraanse/Sirische model is niet ingewikkeld. Het erkent de universele waarheid dat het volledig bewustzijn vrijelijk gedeeld moet worden met alle bewuste Wezens. Daarom is het een geschenk dat verspreid en in stand gehouden moet worden. Het is de erfenis van de Schepper voor alle mensen.

Beste Harten, jullie hebben nu een bijzonder kijk gekregen op jullie verre geschiedenis en jullie hebben gezien waarom het proces dat momenteel onderweg is zo lang, in jullie jaren, heeft geduurd om zich te verwerkelijken. Deze donkere, turbulente periode van jullie geschiedenis zal binnenkort naar zijn profetisch einde worden gebracht.

V: Je hebt gezegd dat, na het instorten van het Atlantische Rijk, een groep werd gevormd dat ons in het geheim bestuurde. Wie zijn dit?

A: Toen Atlantis ongeveer 13000 jaar geleden vernietigd werd, waren de enige vertegenwoordigers van het zogenaamd ‘op God lijkend’ superras de duistere, menselijke hybriden – de Anunnaki. Ze bestuurden jullie zonnestelsel met straffe hand vanaf een vroeger strijdschip van de Galactische Federatie die jullie Nibiru noemen. Hoewel het oorspronkelijk gedeeltelijk door de Pleiadische Sterren Liga bemand was, werd het daarna overspoeld door de vluchtende bewapende afvallige benden uit Atlantis. Nibiru was het ‘ultieme wapen’ dat zich sinds de vroegste Atlantische tijden ophield aan de rand van dit zonnestelsel. De Anunnaki gebruikten het als hun buitenaards hoofdkwartier.

De Anunnaki brachten dit enorme ruimteschip met de omvang van een planeet naar een hoog eliptische baan met een omwentelingstijd van bijna 3.600 jaar. Zij hebben vanaf deze kunstmatige wereld jullie planeet bestuurd, eerst openlijk, daarna in het geheim. Hun hoofddoel was altijd – controleren door misleiding, verdeeldheid en bedrog. De Anunnaki beseften dat wat ze in Atlantis hadden gecreëerd niet geschikt was voor het uitvoeren van hun diverse zelfzuchtige plannen. Daarom gebruikten ze zeer geavanceerde en duivelse middelen waardoor ze jullie planeet bijna 13000 jaar hebben beheerst.

V: Je hebt even de zeer oude Ioniërs genoemd. Wat is er van hen en hun beschaving geworden na de vernietiging van Atlantis?

A: Kort na de vernietiging van Atlantis vertrok een meerderheid van de Ioniërs naar de ondergrondse beschaving Shamballa of Agartha. Voordat ze echter het oppervlak van de Aarde verlieten, vonden ze een gebied in het noorden van Griekenland waar ze 300 jaar verbleven. Hun legendarische aanwezigheid vind je terug in de Griekse en Romeinse mythologie. Gedurende de laatste 8000 jaar zijn ze jullie vriendelijke, hemelse en heilige boodschappers geweest die de Europese en de samenlevingen in het Midden Oosten hebben geleid naar het Licht van het volledige bewustzijn.

V: Samen met Isis en Horus wordt Osiris gezien als de stichter van het Oude Egypte. Wat gebeurde er met dit legendarische Wezen?

A: Osiris wist dat hij de laatste bewaker van de oude kennis en wijsheid van Atlantis, Lemurië en Sirius was. Zijn belangrijkste taak was zichzelf voor te bereiden en te wachten (door de eonen heen) op de terugkeer van de Wezens die de enorme, wonderbaarlijke en werkelijk verbazingwekkende hoeveelheid kennis kunnen waarderen en bevestigen en die de laatste twee prachtige volledig bewuste beschavingen op Aarde kunnen steunen.

De waakzaamheid van Osiris maakte hem tot de eeuwige bewaker van deze kostbare informatie. Wanneer jullie de Eindtijd naderen, zullen jullie de oude en briljante wijsheid van deze illustere beschavingen opnieuw ontdekken die begraven ligt onder het plateau van Giza. Ook zullen jullie daar hun meest nobele waarnemer – Osiris, oudste zoon van Atlas, de laatste koning van Atlantis ontdekken en omhelzen!

(Vertaald: Harmen Schouwerwou - www.unitynet.nl)