4. De Gevallen Engel

Om het verhaal van Lucifer te schrijven is een grote eer voor mij, want ik voel een grote liefde in mijn hart voor dit wezen, Lucifer. Om degenen met een godsdienstige achtergrond niet af te schrikken, zeg ik er maar direct bij dat ik op geen enkele manier behoor tot de duivelaanbidders of satanisten. Ik ben niet echt geïnteresseerd in de duivel of de christelijke versie van het Lucifer-verhaal.

Ik wil alleen maar het verhaal van Lucifer vertellen, zoals ik het zie en hoe hij het mij heeft getoond. Ik vraag jullie alleen maar om het als een verhaal te zien. Want het is een verhaal, een verhaal die de lezer de gelegenheid geeft om een nieuwe visie van de schepping, die op deze planeet plaatsvindt, te krijgen. Ik vraag jullie om je harten verder te openen dan je ooit hebt gedaan, om jezelf toe te staan de energieën van dit verhaal te voelen, want buiten de woorden bevindt zich een schoonheid, die alleen maar met een geopend en vertrouwend hart ontvangen kan worden.

Voor de meeste van ons, is Lucifer niet meer dan een gefantaseerd personage; voor de christenen onder ons, is hij de personificatie van het zuivere kwaad. Ik zelf heb er nooit enige aandacht aan besteed, totdat ik persoonlijk zijn energie mocht ervaren.

Ik schreef over mijn eerste ervaring met Lucifer in ‘Multi-Zelven en een Nieuwe Werkelijkheid’, waarvan ik een deel hier wil citeren:

Ik nam het licht van waarheid mee naar de donkerste plek in het universum, naar de woonplaats van Lucifer, het licht dat bij mij binnenkwam door de zon bij daglicht. Ik wil niet al te bijbels bij jullie overkomen, maar het was de enige manier om te begrijpen wat er gebeurde. Ik kende het verhaal van Lucifer en mijn Geest gebruikt de verhalen die ik kende als hulp bij het begrijpen, want ik moest begrijpen en ik moest het snel begrijpen. Hij kwam eraan. Ik kan niet zeggen dat ik hem fysiek zag. Dat hoefde ik niet. Ik voelde hem en dat was echt genoeg. De angst was indrukwekkend. Mijn lichaam schudde en ik maakte onwillekeurig het kreunende geluid van een dier dat in doodsangst verkeerde en ik kon het niet stoppen.

Hij vulde de gehele kamer. Het voelde alsof ik dood zou gaan, wat op zichzelf al beangstigend genoeg was, maar wat mij nog banger maakte was dat, zonder het geloof van mijn lichaam die zei dat dit een waanvoorstelling was, ik vreesde dat Lucifer mij zou verslinden. Er is een uitdrukking dat zegt: ‘wanneer je de bodem van de put hebt bereikt, je God zult vinden. Ik was op het randje, zoals ik nog niet eerder op het randje geweest ben. Dit was een extreme beproeving. Ik voelde dat niet alleen mijn leven van mijn slagen afhing, maar dat het lot van een Nieuwe Planeet, die voor iedereen in de toekomst een werkelijkheid zou worden, op mijn schouders rustte. Het was alsof ik vlak voor mijn vernietiging stond. Een terugkeer was niet mogelijk. Ik moest het confronteren. Dus keek ik hem recht in het gezicht.

Het meest ongelooflijke gebeurde. Ik zag hem als God. Het was zo eenvoudig: als alles God is, dan is Lucifer ook God. Ik voelde de liefde. Het was zuiver, een goudmijn, een rijkdom om te geven, mijn goddelijkheid. Niet alleen stond mijn ziel in het aangezicht van en in volle liefde voor zijn vijand, maar ook mijn ego deed dit. Wij omarmden hem op een energetisch niveau. Ik was geslaagd. Mijn Geest gaf mij de verklaring. Ik had het licht in de duisternis verankerd en nu zou, te zijner tijd, de Werkelijkheid van de Nieuwe Planeet voor allen verwerkelijkt worden.

Het proces werd voltooid, de engelen begonnen te zingen. Ik kon hen horen. De zon van een nieuwe dag verrees aan de hemel.

Ik heb altijd dit spirituele verlichtingsproces ervaren als een unificatie, een vereniging van alle aspecten van mijn hoger zelf. Lucifer zag ik toch als een ander aspect, het aspect van het zelf, dat zelf niet geloofde dat het een wezen van licht was. Dit gevoel folterde mij met twijfel en verwarring. De energie die zou binnenkomen en me zou laten twijfelen aan wat ik had ervaren, probeerde mij een verkeerd gevoel te geven en nog erger, probeerde me te laten voelen dat ik een duivel was.

Het testte mij tot in mijn hoogste niveaus en liet mij alle niveaus van angst beklimmen. Hier, op het hoogtepunt van mijn ervaring, kon ik onze relatie transformeren en een toestand bereiken van vergeving en oordeelloosheid voor een wezen, dat vele millennia gehaat en verafschuwd werd. Bang als ik was, wilde ik anders zijn. Ik wilde overal liefde zien, zelfs in de meest liefdeloze energie van alle schepsels van God, in Lucifer. Want hoe zwart en donker hij ook was, ik had toch het gevoel, dat er meer in dit verhaal verborgen ligt dan mijn ogen kunnen zien.

Mijn volgend contact met hem was op een workshop, waar we onze ideeën over de duivel uitwerkten. De begeleiders van de workshop vroegen ons hoe we over de duivel dachten, voelden. Rationeel braken we los met allerlei ideeën, zoals: wij zijn allen God, dus dan is Lucifer ook God en de duivel is een ander aspect van de schepping. Yin en Yang, licht en duister en dergelijke.

Onze lichamen echter hadden een totaal andere mening. Wij allen waren zeer bang. De begeleiders besloten, dat zij een aantal verschillende duivelse personages wilden channelen, waardoor wij elke veroordeling naar deze wezens konden uitwerken, genezen.

Een van die begeleiders stond voor mij en channelde Lucifer. Ik kan niet beschrijven hoe bang ik was. Rationeel vond ik het hele gebeuren een beetje stupide, maar mijn lichaam reageerde zo beroerd, dat er toch wel iets in moest zitten. Dus, haalde ik diep adem, ademde meer van mijn hoger zelf in en gaf toestemming om met het genezingsproces te gaan beginnen.

Ik keek in de ogen van mijn begeleider. Gewoonlijk waren deze zo vol liefde, maar toen zij Lucifer channelde werden haar ogen koud en ondraaglijk. Ik ademde diep om mijn angsten door de liefdevolle aanwezigheid van mijn hoger zelf te transformeren. Overtuigingen, waarvan ik dacht dat ik die niet bezat, kwamen naar boven om opgeruimd te worden, verbindingen met vorige levens met hun overtuigingen over de duivel spookten in mijn ziel. Zij werden gezuiverd, de sluier van illusie stonden mij toe om te zien, werkelijk te zien.

Het is moeilijk te beschrijven wat er toen gebeurde. Alles wat ik kan zeggen is, dat ik een groot gevoel van herkenning beleefde. Ik herkende de goddelijkheid in dit wezen. Ik zag daar liefde. Ik voelde compassie, een empathie als nooit tevoren. Terwijl ik huilde en in zijn ogen keek, wist ik dat ik gevonden had waar ik altijd al naar had gezocht. Ik voelde, alsof ik het gehele bestaan had doorzocht om dit wezen te vinden, omdat ik dacht dat ik hem kwijt was. Nu had ik hem gevonden. De emoties waren overstelpend.

Ik vroeg hem om vergeving, omdat ik altijd had gedacht dat hij een duivels wezen was, die gehaat moest worden. Hij glimlachte en zei, dat ik hem door mijn liefde bevrijd had. Hij had, al zo’n lange tijd, een dergelijke verbinding niet meer gevoeld en het had zijn koude lichaam verwarmd.

Ik voelde zo’n contact met dit wezen. Ik voelde dat we hetzelfde soort wezens waren. Voordat hij viel, waren wij dezelfde, tweelingzielen of hoe je deze ook zou willen noemen. Ik beloofde hem plechtig, dat ik hem wilde helpen en ieder ander van zijn soort om zich te bevrijden van de duisternis en hen in staat te stellen terug te keren naar hun oude glorie in de liefde en het licht van God.

Het klonk als een zeer belangrijke opdracht. In het algemeen rennen de mensen weg van de duistere krachten, waarmee zij hun eigen duivelse neigingen projecteren, die nu worden opgeborgen in de vijfde en andere afdelingen van de psyche. Ik was hier zeer laaiend over. Ik wilde dit wezen bevrijden. Ik wilde niet eerder naar de Nieuwe Planeet gaan, voordat dit was opgelost.

Tijdens het volgende paar maanden beleefde ik Lucifer meer en meer. Hij toonde mij de creativiteit, in wat wij het kwaad noemen. Hij toonde mij hoe, verbazingwekkend, lichtwezens naar de Aarde kwamen om het kwaad en goed en slecht te beleven en dat het kwaad, wanneer dit alleen maar als een ervaring wordt gezien, een zeer creatieve, leerzame ervaring was vanuit het perspectief van de ziel. Hij toonde mij de creatieve, goddelijke vonk, die zelfs in de diepten van emoties bestaan, zoals angst, verdriet en verschillende andere diepe en donkere plekken. Ik begon eindelijk te begrijpen, waarom mijn ziel mij naar zulke diepe, donkere plaatsen in mijzelf had gebracht. Bezien vanuit het perspectief van de ziel, kon ik me spelenderwijs mee laten voeren naar deze duistere plekken en ze de kans geven om zich uit te drukken in schrijven en kunst, totdat het vertrouwen in mijn ziel om de duisternis te beleven, was uitgeput.

Wanneer ik het over duisternis heb, bedoel ik niet noodzakelijkerwijs het kwaad zoals wij dat begrijpen, maar het kwaad in de betekenis van het binnengaan in zulke duistere ruimten binnenin jezelf, waardoor jij je zonder God voelt. Voor mij was het gevoel van verdriet oppermachtig. De diepten van verloren gevoelens waar ik doorheen ging, waren symbolisch voor het Lucifer aspect binnen mijzelf, dat in mijn ziel werd geïntegreerd en thuiskwam in het Licht binnenin mij. Lucifer hielp mij begrijpen, dat hij vrij werd door deze innerlijke en uiterlijke interactie, door middel van de liefde van mijn ziel. Ik zou niet willen zeggen, dat het zonder zijn uitdagingen plaatsvond. Ik had twijfels over de juistheid van datgene wat ik aan het doen was. Misschien was het slecht en duivels en de christenen zouden zeggen dat ik fout was, maar de hartstocht en de liefde in mijn hart hielden mij gericht op het wezen, dat ogenschijnlijk alleen mij als vriend had.

Onze relatie was intens. Het leek alsof ik hem beleefde door middel van een symbolisch verhaal, dat hij door mij channelde. Ik huilde doorlopend, toen ik in mijn ziel kon voelen dat hij over ons sprak.

De gevallen Engel.

(vertaald: Harmen Schouwerwou www.unitynet.nl)