De Hoogste Tijd

Door Lidwien Schuitemaker, drs. sociale wetenschappen en filosofie

Banken kunnen zich mateloos verrijken

Griekenland, Ierland, Spanje en Portugal hebben zulke hoge staatsschulden dat ze bijna failliet zijn. De EU-norm van maximaal 3% wordt ver overschreden, ook de andere lidstaten kampen met torenhoge schulden. De grote aandeelhouders van commerciële banken leenden duizenden miljarden aan bedrijven, projectontwikkelaars, kopers van huizen, et cetera, zonder hun kredietwaardigheid te toetsen en te bekijken waarvoor het geld gebruikt werd. In Spanje staan honderden steden, golfvelden, bruggen en wegen ongebruikt te verpauperen. Politici zorgden ervoor dat de staten (burgers) garant staan voor de bankleningen.

In 2008 bleek dat veel crediteuren hun leningen niet konden terugbetalen aan de banken. De politici wentelden deze schulden af op de burgers: de afzonderlijke regeringen betaalden de banken vele miljarden euro’s belastinggeld uit de staatskas.

Daarbovenop besloten de regeringsleiders van de Europese Unie in 2008 namens hun burgers om via de Europese Centrale Bank 350 miljard euro steun aan de banken te geven. In 2010 werd daar een ‘noodhulppakket’ van 750 miljard euro aan toegevoegd, wat de staatsschulden verder opdrijft. Volgens de politici is deze ‘noodhulp’ bedoeld voor de Europese probleemlanden, maar in werkelijkheid worden met dit geld de verliezen van de grote bankaandeelhouders gedekt.

Het geld van de zogenaamde noodhulp, bestemd voor de bankaandeelhouders en niet voor de burgers, moeten de regeringen via de Europese Centrale Bank op de kapitaalmarkt lenen, dat wil zeggen bij dezelfde banken aan wie zij dit geld daarna als ‘noodhulp’ geven.

Want sinds de gewijzigde bankwet van 1998 zijn de centrale banken van de unielanden feitelijk geprivatiseerd naar Amerikaans model: voor het lenen van geld zijn de overheden volledig afhankelijk geworden van de commerciële banken, zij kunnen hiervoor niet langer terecht bij hun centrale banken.

Hoe hoger de staatsschulden van een land zijn, hoe hoger de rente die het land op de schuld moet betalen. De rente die van Griekenland geëist wordt, is opgelopen tot 20%. Daardoor stijgen de schulden in steeds hoger tempo.

Door de bankwet van 1989 kunnen overheden niet meer lenen bij de centrale bank, commerciële banken kunnen dat wel. De politiek staat de commerciële banken toe via de Europese Centrale Bank van de EUlidstaten bijna gratis geld te lenen, geld van de EU-burgers, dat de banken tegen hoge rentetarieven aan diezelfde overheden en burgers weer uitlenen.

Tekenend voor de verwevenheid tussen de commerciële bankwereld, de politiek en de Europese Centrale Bank is de benoeming van de nieuwe directeur van de Europese Centrale Bank, de Italiaan Draghi. In de tijd dat hij vicepresident was van een van de grootste Amerikaanse banken, Goldman Sacks, adviseerde deze bank Griekenland allerlei trucs om overheidsschulden buiten de boeken te houden.

Via de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds knijpt de bankwereld de burgers verder af met gedwongen saneringsplannen, grote kortingen op de salarissen en pensioenen, afbouw van gezondheidszorg en onderwijs en privatisering ofwel uitverkoop van staatsbezittingen zoals vliegvelden, spoorwegen, water- en elektriciteitsvoorzieningen; grond en infrastructuur. Het Latijnse woord privare betekent beroven.

De EU-burgers zijn middenin een eindeloze schuldencarrousel terechtgekomen: grote bankaandeelhouders hebben voor duizenden miljarden euro’s schulden gemaakt door dubieuze leningen te verstrekken. De overheden staan namens hun burgers voor deze schulden garant en lenen in naam van hun burgers het geld voor afbetaling van deze schulden bij dezelfde grote aandeelhouders van banken die de schulden hebben veroorzaakt. Terwijl de politiek via de Europese Centrale Bank aan de banken bijna gratis geld leent dat de banken tegen hoge rentes weer uitlenen aan burgers en overheden.

In Europees verband zou het bodemloos verstrekken van geld aan banken een halt moeten worden toegeroepen. Onderzocht moet worden door wie de dubieuze leningen zijn verstrekt, aan wie en voor welke bedragen. De duizenden miljarden euro’s moeten teruggehaald worden waar ze zitten, bij de veroorzakers van de crisis, niet bij de slachtoffers.

Lidwien Schuitemaker

drs. sociale wetenschappen en filosofie

en ...

De signalen voor de naderende Spaanse crisis zijn een voorbode van de ineenstorting van de euro: de economie is daar tot stilstand gekomen, de btw inkomsten in Spanje zijn het 1e kwartaal van 2011 met 23% gedaald, de werkloosheid nadert de 25%, veel regionale banken staan op omvallen (met als eerste slachtoffer de CAM in Alicante die € 1,6 miljard nodig heeft) en een aantal autonome regio’s kan na juli hun personeel niet meer betalen.

Als dat geen reden is voor alarm kan alleen een atoombom de politiek nog wakker schudden.

De Eurozone en de euro als eenheidsmunt zijn in de huidige vorm onhoudbaar geworden. Het zinloos miljarden aan belastinggeld blijven pompen in de facto failliete EU lidstaten terwijl de Europese banken tegelijkertijd in recordtempo hun geld uit die landen weghalen brengt de hele eurozone in gevaar omdat de kredietwaardigheid van de ‘welvarende’ landen uitgehold wordt. Regeringen (ook de Nederlandse) bezuinigen hun eigen burgers, hun werkgelegenheid, hun sociale systemen en hun welvaart kapot, terwijl tegelijkertijd de staatsschulden omhoog schieten.

Hét recept voor een recessie en een gierende inflatie die onze koopkracht verder zal vernietigen. Onze staatsschuld bedraagt nu al 400 miljard euro. Wat mensen niet beseffen is dat staatsschuld niets anders is dan de belofte van onze regerende politiek aan de banken dat zij dit bedrag bovenop de bestaande belastingen uit de Nederlandse belastingbetalers zal gaan persen.

Nu weet u meteen waarom regeringen hun burgers in de kou laten staan om de banken te redden. De banken zijn als schuldeisers feitelijk de baas in ons land en als de politiek niet doet wat de banken willen dan dreigen die als straf geen staatsleningen meer te kopen. Dan gaan wij net als Griekenland failliet en het alom verkondigde verhaal dat de Chinese zeepbel economie de wereld zal gaan redden is een sprookje dat iedere economische basis mist.

Het jarenlange wanbeleid van schulden maken heeft ons chantabel en afhankelijk gemaakt. Onze politici hebben onze ziel en daarmee onze welvaart niet aan de duivel, maar aan de banken verkocht. En daar zit in economisch opzicht niet veel verschil in. Want banken mogen via een toetsenbord ons geld creëren, een recht dat eigenlijk alleen aan de Nederlandse Staat toekomt. Een perfide en bijna misdadig systeem.

Zolang daar geen einde aan gemaakt wordt, blijven wij altijd slaven van een kleine groep bankiers.

Juli 2011