1.7 Haar Perspectief

 door

Alloya

1.7 De Rassen van de mensheid

De Aarde moest opnieuw ingezaaid worden. Er waren zeven wortelrassen van de mens in alle perioden van de Aarde. De externe vormen die het goddelijke astrale lichaam van de eerste mens bedekte, veranderde bij elk wortelras. En toen de vorm en stoffelijke structuur van de flora en fauna van de Aarde veranderden, veranderden ook de wortelrassen met haar. De wortelrassen moesten zich aanpassen aan de steeds veranderende condities van het leven op Aarde. Zielen die zich wilden uitdrukken als Mensheid probeerden voortdurend het fysieke lichaam te modelleren om het te bewonen, maar faalden keer op keer tijdens de eerste twee wortelrassen van de mens. Deze eerste vormen van de mens  zagen er zeer vreemd uit in de ogen van de huidige moderne mens, want ze waren zeer afwijkend van het huidige lichaam. Hun lichamen waren gelatineachtig, zacht, plooibaar, flexibel, want ze hadden nog geen skeletstructuur ontwikkeld. Hun lichamen waren enorm groot en monsterlijk. Ze vermenigvuldigden zich door een vreemd proces van ‘ontkiemen’. Ze scheiden grote hoeveelheden vloeistoffen af wat jullie zweet zouden noemen. Het zweet kristalliseerde en verzamelde zich in grote plassen. De zon zou het dan bevruchten en het reproductieproces zou vervolgens verdergaan door nieuwe nakomelingen te produceren. Dit kun je vergelijken met het proces van celdeling. De Godin koelde later af en verhardde haar lichaam door een nieuw vast continent te creëren. Dit lag bij de polen en werd omgeven door een rode oceaan van vuur en damp. Immense monsters bewogen zich aan het oppervlak van het lava dat de oorzaak was van de vurige oceanen. Deze monsters waren een aanbod van de Godin. De meeste zielen van de mens weigerden deze monsterlijke lichamen te bewonen. Door gebrek aan liefde, vitaliteit en voedsel werden deze monsters achtergelaten om weg te teren. De Natuur, de Godin had gefaald. De mens weigerde te incarneren. Ogenschijnlijk leek alles verloren, maar na verloop van tijd verscheen er een ander continent en dit werd de verblijfplaats van de eerste wezens van geest en vlees.

“Ik zag de zielen van de mensheid als duizenden vallende sterren uit de lucht arriveren. Terwijl ik mijn lichaam wijd opende, omarmde ik ze allen waar ze vielen. Ik kon de menselijke aanwezigheid voelen toen het mijn kusten bewandelde in etherische lichtlichamen. Zij bleven wachten totdat ik een vorm, een lichaam had gecreëerd waarin ze later konden incarneren. Terwijl ik ze verzamelde aan mijn boezem, verzorgde en creëerde ik vormen waarin ze op mijn planeet konden leven. Maar ze haalden hun neus op voor mijn prachtige creaties, ze noemden ze monsters. Voor mij waren het mijn kinderen. Verbeeld je mijn teleurstelling toen de zielen niet wilden blijven. Ik zou voor de mensheid een lichaam hebben gecreëerd wanneer ze wat meer geduld zouden hebben gehad.”

In de opeenvolgende eonen bleven deze menselijke rassen als een schaduw gebonden aan de Aarde. Eonen en eonen vervlogen, de Aarde werd koeler. Geleidelijk ontstond er een ijstijdperk op de planeet en gelijktijdig verdwenen de dampen rond de Aarde, het licht verscheen. De Aarde werd bedekt met de meest weelderige vegetatie aller tijden. Maar, tenslotte bedekte het ijs alles met een wit doodskleed en veranderde de eeuwige lente in een eindeloze winter. De zielen die de monsters verachtten en voordien geen fysiek lichaam konden vinden, probeerden dit opnieuw. Deze zielen verzamelden stoffelijke atomen rond hun etherische lichaam om, toen dit vorm kreeg, de massa binnen te dringen.

Een van de dingen die de Godin mij had laten zien, was nog altijd een puzzel voor mij. In de vroege dagen van haar ontwaken in mij, was zij niet altijd even duidelijk, om niet te zeggen stom, want zij was een beetje verward en had grote gaten in haar geheugen. Zij toonde me een beeld  van lichtwezens die naar de Aarde afdaalden. In het begin dacht ik dat ze de Elohim waren, of de latere elvenaspecten die op Aarde arriveerden. Maar zij corrigeerde mij en vertelde me  dat die veel later in haar verhaal voorkwamen. Ik keek toe toen deze lichtvonken naar de Aarde kwamen, maar zodra ze in contact kwamen met haar werden ze de dichtheid van de Aarde binnengetrokken. Dit maakte hen onbewust, ze waren de leegte binnengegaan. Ze hadden hun spiritualiteit verloren; hun goddelijk licht was uitgegaan in het duister van de Lege Ruimte. Toen ik de Godin vroeg wie dit waren wist zij het niet. Ik vond dit later heel interessant toen ik ontdekte dat dit de zielen waren van de mensheid in hun eerste wortelras.

De Natuur was niet bezield door hun geest. Opnieuw, zij slaagden er niet in de echte mens te creëren. De tweede vorm van de mens werd toen geboren uit het lichaam van de Godin en na immense cycli van tijd en evolutie, ontwikkelde de vorm zich tot een eierenleggend schepsel. In dit tijdvak verscheen de perfecte hermafrodiet. Menselijke zielen beëindigden hun seksloosheid en werden hermafrodieten, zij begonnen eieren te leggen. Deze wezens werden Hyperboreeërs genoemd. Er waren verschillende fasen in hun evolutie. Slang-vis voor het vormen van een ruggengraat, mens-vis voor het vormen van de perfecte hermafrodiet. Ze hadden een derde oog dat hen psychische krachten gaf waardoor ze zonder hersenen konden functioneren. Dit ras was androgeen, tweeslachtig met een twaalf strengen  DNA. Het was een soort Cyclops (éénogige)  uit Oude Tijden. Ze hadden een fysieke natuur dat het beste beschreven kan worden als een soort plastic als gevolg van het vermogen van vormverandering.

“Wij waren hermafrodiet Itzhim en Itzme. We kringelden rond elkaar als lichtspiralen. Wij waren één en hetzelfde. We waren man en vrouw als één. Tweeling van elkaar. Onze liefde versmolt met de bomen en de planten, dieren en de vogels van gekleurde pluimages. Wij waren één met de natuur, we waren één met de Godin. We waren eeuwig en levend in de zonsondergang. Wij waren de manifestatie van de liefde van het paradijs. Hij was mij en ik was hem.”

Ik herinner me Mu , want dat is de echte naam wat later Lemurië werd. Ik ging Los Angeles bezoeken. Ik had gehoord  dat het speciaal was vanwege het feit dat het een van de laatste plekken was van het Moederland, het land Mu. Toen ik dit las werd ik hierdoor geïnspireerd en gefascineerd. Zodra ik arriveerde werd ik ziek en koortsig en ging naar bed. Volgens zeggen stond mijn bed boven een energiedraaikolk (vortex). Toen ik mijn ogen sloot en rustig werd kwam een herinnering naar boven. De planeet Aarde was toen niet zo dicht als in deze tijd. Zijn energievelden wervelden en draaiden in alle kleuren van de regenboog. De Aarde was een kneedbare, buigzame substantie die in nieuwe creaties veranderd en gevormd kon worden. Deze wereld was niet zo permanent, het bezat een tijdelijke en flexibele kwaliteit. Het kon bezield en gestuurd worden door het denken. Wezens konden naar deze planeet komen en konden hun creatieve gedachten, hun ideeën in een levende, ademende dimensionale vorm  manifesteren. Het bewustzijn van deze planeet was een levend bewust wezen, de Godin. Zij creëerde bomen, valleien, bloemen en machtige oceanen en bergen. Het was een paradijs. De liefdefrequentie die in die tijd bestond was ongelooflijk. De hele planeet was doordrenkt van liefde – een sensuele liefde, seksueel, creatief, biologisch, wild en overstelpend. Want dat was de manier van de Godin. Met elke gedachte ontstonden er rimpelende golfjes; dit veranderde de vorm van de planeet en het landschap zou zich aanpassen. Het was prachtig, de kleuren waren helder, levendig. Een weelderig oerwoud bedekte het land van het jonge Mu. Er bestonden daar wezens. Ze waren van één vibratie, twee lichamen en één ziel. Itzhim en Itzme waren één wezen in twee lichamen. Hun lichamen waren prachtig, hun vibratie was een en al licht en liefde. Verenigd als één zouden ze verschijnen als een schitterend lichtwezen met regenboogvleugels. Wanneer ze gescheiden speelden met de frequenties van man en vrouw, veranderden Itzhim en Itzme hun vormen naar gelijkende lichtlichamen. Ze konden spelen met de veranderende omgeving, scheiden zich van de ander om kort de liefde te bedrijven. Ze konden hun energie uitwisselen, versmelten om hun liefde te verenigen. Ze bedreven ook de liefde met de planeet met elk gevoel van plezier dat zij beleefden. Ze waren zich de aanwezigheid van de Godin zeer goed bewust. Zij wisselden liefde uit met hun huis alsof ze allen één waren. Toen de planeet zijn vibratie verlaagde veranderden ze zich in de lichamen van dolfijnen en zwommen in de machtige oceanen.

Het bewustzijn van seksuele identiteit is zo sterk dat het geslacht een essentieel onderdeel leek van het menselijk wezen. Toch heb ik gemerkt dat het hoofdthema, die de grondslag vormt van de meeste mythologieën en religies, laat zien dat de mensheid oorspronkelijk niet verdeeld was in seksen. De Bijbel bijvoorbeeld verklaart dat de eerste menselijke wezens gecreëerd waren als man en vrouw (dus niet als man of vrouw), met andere woorden als androgene wezens. Ze waren een ras van tweeslachtige wezens die gescheiden werden in twee seksen. Ze werden door Zeus gescheiden in een mannelijke en vrouwelijke helft ‘zoals een haar een ei verdeeld’, waarna elke helft de andere zoekt om compleet te worden. Of zoals het verhaal luidt.

De hermafrodiet werd te ambitieus. Zeus besloot ze te splitsen in twee helften. Hierdoor ontdekte hij dat de nu, gescheiden seksen niet anders deden dan proberen zich weer te verenigen. ‘Noch wilden ze iets doen zonder de ander’. Zeus inspireerde hun andere helft dusdanig dat, zodra de twee elkaar zouden omarmen, de een misschien zwanger zou raken en zich zou voortplanten. Dit werd de energie van een aangeboren liefde voor een ander waardoor wij een koppel willen vormen – dus van twee één maken. (Oude Griekse Mythologie)

Toen de mensheid meer fysiek werd, ontwikkelde het menselijke bewustzijnscentra om zijn aspecten uit te drukken. Mentale krachten kwamen het menselijke bewustzijn binnen. Dit punt was het definitieve moment in onze evolutie, vereeuwigd in mythen rond de wereld als de komst van het verstand. Dit was de verschijning van het menselijke zelf. Het was de bipolaire activiteit van hun mentale vermogens die de oorzaak was dat de androgene mens geleidelijk gescheiden werd in twee geslachten. In het begin werden er af en toe individuen geboren in een van beide seksen, totdat uiteindelijk seksuele wezens de norm werden en androgene verdwenen.

Zeus belastte Apollo met de taak de mensen te splitsen. De nek werd verbeterd zodat dit nieuwe incomplete lichaam zichzelf volledig kon zien als een voortdurende herinnering van wat het was kwijtgeraakt. Dus, deze vreemde viervoeter werd tweebenig. En ze waren alleen.

Na de splitsing van de mens, wenste elk zijn of haar andere helft, kwamen samen en sloegen hun armen om elkaar, verstrengeld in een wederzijdse omarming, verlangden in elkaar te groeien. Ze stonden op het punt van honger en verwaarlozing te sterven, want ze wilden niets zonder elkaar doen. (Griekse Mythologie)

Een perfecte partner bestaat voor elk persoon, een letterlijke andere helft, twee stukken vlees die ooit één waren.

“Apollo respecteerde mij niet, de Godin van vorm, de essentie, de intelligentie van de Prima Materia. Hij sneed in mijn Regenboog slangenlichaam. Hij splitste mijn geliefd wezen in tweeën, scheidde de geslachten en creëerde een wezen waarin hij en zijn vrienden konden incarneren om op mijn paradijselijk eiland te leven. Door deze scheiding was er een diepe wond ontstaan in de relatie tussen man en vrouw. Ze waren uit elkaar gedreven en begonnen na verloop van tijd grote verschillen tussen hen te manifesteren”.

Beperkt bewustzijn door scheiding en polariteit

Een illusionair denkraam waarin het ene principe het andere overheerst

Elektromagnetische energie

Geslacht, opslag van energie en de activerende kracht

Magnetische vrouwelijke kracht, projectieve mannelijke energie

Yin & Yang

Krachten in een voortdurende kosmische dans.

De seksen waren gescheiden zodat de mensheid de werking van de principes en eigenschappen zouden kunnen gaan begrijpen die de Universele Dromer bezit. Zonder de fysieke tegenhanger van de mannelijke en vrouwelijke principes kun je onmogelijk het onzichtbare spirituele creatieve proces begrijpen. Vanuit deze tegenpolen - mannelijk en vrouwelijk – ontstaat een nieuwe creatie. Het lot is een half persoon te zijn, iemand die zijn andere helft zoekt, verlangt naar een koppeling die de absolute vervulling brengt.

Ik verlang naar hem en hij naar mij

Gescheiden door het noodlot en in opdracht van boven

Voor altijd zoekend onder elke steen en blad

Voortdurend achtervolgd door een herinnering van een liefde, goddelijk en echt

De pijn van scheiding

Verdeeld om te verdelen

Constant de eenheid en voltooiing zoekend

Altijd de helft van iets.

Itzme spreekt: “Wie waren dan wel Zeus en Apollo dat ze de splitsing konden doen? Wie waren ze? Omarmd in pure liefde draaiden we om elkaars lichaam zodat er geen scheiding tussen ons was. We waren één op alle niveaus. Wanneer we onze vormen door de schoonheid van de Aarde bewogen, waren we in extase, waren we gelukkig. Ik herinner me dat ik naar boven keek om lichtschepen van de sterren te zien in de nacht. Eerst dacht ik dat het verschietende sterren waren, maar toen ze steeds dichter bij de Aarde kwamen, beseften we dat het schepen waren van verafgelegen sterren. Ik herinner me het laserlicht van blauw neon dat door de nachtelijke hemel schoot. De laser sneed door ons lichaam, scheidden ons in vlees en ziel. De pijn was ondraaglijk. Ze splitste ons in tweeën, niet langer waren we één. Ze namen Itzhim mee in hun lichtschepen. Ze veroordeelden me toen ze zeiden dat ik slecht, een vrouw zonder hersens was. Nu stond ik op een eenzame hoogte en keek naar de nachtelijke hemel, maar Itzhim keerde niet terug, mijn hart hunkerde. Ik vervloekte en schudde mijn vuist naar die wezens van de Sirius Ster”.

Itzme was niet gelukkig met de scheiding. Ze werd ervan beschuldigd geen hersens te hebben. Ik had altijd geloofd dat de Siriërs van de Ster Sirius de mensheid het vermogen van het denken en een brein hadden geschonken. Was dit denkbeeld - dat Itzme gestraft was omdat ze geen verstand had - een symbolische voorstelling van de scheiding van het rationele mannelijke helft van het verstand van de vrouwelijke intuïtieve helft? Was dit het begin van de dominantie van het rationele mannelijke verstand en overheersing op de planeet? Was dit het begin van de veroordeling van het vrouwelijke, de vrouw en uiteindelijk de Godin?

Gaat dit zoeken nog steeds door in onze tijd? We denken allemaal dat dit alles vanwege de liefde is. Is dit slechts een mysterie van een voorouderlijke biologische natuurlijke wens om zich te verenigen met een ander persoon? We houden ervan te denken dat we onze andere helft zoeken vanwege spirituele redenen, maar is dit wel waar? Misschien is het lichamelijk - een aardse wens dat eigen is aan het menselijke DNA, een herinnering aan onze andere biologische helft, onze hermafrodiet zelf. Willen met zijn allen terugkeren naar de goddelijke zaligheid van het een zijn met ons goddelijk zelf, onze ware partner in het lichaam? Kijken wij alleen naar het verleden, willen we terugkeren naar de baarmoeder?

De Aarde was nog steeds een zeer onstabiele plek ten tijde van Itzme en Itzhim – angstaanjagende explosies schudde de Aarde en openden diepe sleuven in haar lichaam. De Aarde gromde en kreunde in groeipijnen. Zij schudde en trilde, opende haar lichaam wijd, ze accepteerde. Het Paradijs was verdwenen. Dit was de eerste val van het wortelras van de mens.

Het zou echter niet lang duren voordat de Aarde opnieuw ingezaaid zou worden. Als een jonge mooie vruchtbare vrouw, zou het niet lang duren voordat meer nieuwsgierige reizigers van de sterren zouden komen om haar vruchtbare schoot te bezwangeren met de foetus van een nieuwe creatie.

De Lyriërs, Siriërs en Pleiadiërs van de naburige sterren hadden een plan om de primitieve soorten die de Godin zo gaarne had gewild genetisch aan te passen. Hun nieuwe huis op Aarde werd Hybornea genoemd dat ongeveer 1 miljoen jaar zou duren met een complete Lyrische en Syrische beschaving. De Lyriërs waren zeer autoritair. En hier heeft de mensheid zijn autoritair gevoel vandaan. Zij zagen de mensheid als hun nakomelingen, hun kinderen en wilden daarom vaak de vaderrol vervullen. Ze waren heel streng. De energie van religie op Aarde is gevormd rond de matrix van Lyrische denkvormen. Deze Lyrische denkvormen bewaart de structuur voor de creatie van geloofstelsels. Je zou kunnen zeggen dat het vaderfiguren waren. De mensen hielden van hen maar vreesden hen ook, zoals bij autoritaire ouders.

De Lyriërs wilden de mensheid domineren en besturen. De Siriërs hadden een zachtere, meer dienende aard. De Siriërs hadden echter ook een negatieve eigenschap – ze staken hun neus vaak in andermans zaken. Ze dachten dat ze het beter wisten en waren zeer enthousiast in deze benadering. De Pleiadiërs bezaten een zeer diepe liefde voor de mensheid. Ze koesterden en beschermden hen als een moeder.

“Ik houd van al mijn kinderen evenveel zoals een goede moeder doet. Wat een verbazingwekkende wezens bewoonden mijn Aarde in deze tijd. Er waren goddelijke lichtwezens die dichte vleeslichamen bewoonden. Maar dit zou al te snel veranderen. Want ik keek naar de sterren en zag de terugkeer van mijn opstandig kind, Draco”.

Toen de Reptielenrassen terugkeerden naar dit zonnestelsel zagen ze dat de mensen het grootste deel hiervan bevolkte. Het enige wat er nog resteerde voor het Reptielen Rijk was een kleine kolonie op de planeet Maldek. De Reptielen besloten dat het tijd was hun autoriteit in deze regio van deze galaxy opnieuw te vestigen. Dus begonnen zij met een reeks aanvallen. Ze wilden systematisch de kleine menselijke kolonies op Mars, Venus en de Aarde vernietigen. Deze vernietiging liet Mars achter zonder het meeste van zijn atmosfeer en hydrosfeer (oceanen, rivieren en stromen).

Ik droomde dat ik op een andere planeet was, het leek op de Aarde. Maar toen ik nauwkeuriger keek, zag ik dat de hemel rood was en de bodem bedekt was met allemaal zand, rood zand. Ik bevond me in een stad, het leek op een aardse stad met vervoer en mensen. Het was zeer fysiek, een driedimensionale plek. Er waren ook mensen. Ze leken op ons, heel erg op de Chinese mensen op de Aarde. Plotseling raakten ze opgewonden. Iemand vertelde me dat er een ramp zou komen en dat we allemaal dood zouden gaan. Ik was bang en probeerde meer te ontdekken, maar iedereen rende verschrikt weg. Er was paniek. Binnenin elke planeet bevindt zich een drakenbewustzijn, een bewustzijnsmatrix dat de basis legt van een planeet. De Aarde heeft er een, evenals Mars. De draakwezens zijn immens en scheppen het stoffelijke universum. Zij houden de planeet in de dimensionale trillingsfrequentie die door het essentiewezen in dat lichaam is gekozen. De Draken slapen in het binnenste van de planeet totdat ze gereed zijn om naar de dimensionale niveaus op te stijgen, te ascenderen. Dan ontwaken ze en vliegen (bij wijze van spreken) door de dimensies en ascenderen de atomische structuur van de planeet in licht. Dit proces gebeurt gewoonlijk geleidelijk en in harmonie met alle leven op en rond de planeet. Wanneer het echter kunstmatig geactiveerd wordt - wanneer niet allen op de planeet gereed zijn – dan kan het dramatische gevolgen hebben. Dit drakenbewustzijn is de Merkaba van de planeet. Wezens werden geïnspireerd om de Merkaba te activeren (Drakenbewustzijn) door kunstmatige middelen.

Ik zag de draak in het centrum van Mars, het was rood zonder vleugels. Het was niet klaar om te ontwaken en te ascenderen. Het had nog geen vleugels om te vliegen. Het was woedend en rood. Ik herinner me dat iemand zei dat een draak zonder vleugels niet geëvolueerd was en dus niet kon vliegen.

“Ze hebben de Draak wakker gemaakt”, schreeuwde de man toen hij mij voorbij rende met armen vol bezittingen. Als Marsbewoner wist ik wat dit betekende. De draak was niet gereed. Als het ontwaakte zou het alle materie omhoog duwen door de stoffelijke dimensies. Alle atomen in het lichaam zouden met steeds grotere snelheid beginnen te trillen totdat er wrijving in cellen ontstond. Dit zou een spiritueel vuur creëren. We zouden allen sterven. We waren nog niet gereed, niemand. De spirituele elite, de priesterkaste had met nieuwe technologieën gespeeld die onze evolutionaire kennis te boven ging. Ze moeten het van iemand anders hebben gekregen. Het was te geavanceerd voor onze beschaving. Ze hadden plannen om onze planeet naar het licht te ascenderen.

Mensen schreeuwden toen velen beseften dat ze nergens naartoe konden. Het zand onder hun voeten begon te rimpelen alsof een enorme slang naar boven zou komen. De trilling begon in het lichaam als een wasmachine die begint te draaien. In het begin was het niet onplezierig, maar toen de snelheid toenam begon het lichaam zijn overlevingscodes te activeren en drukte zijn paniekknop in en de angst sloeg toe.

Ik keek naar de lucht en zag honderden schepen vertrekken vanaf het oppervlak van de planeet. De elite vertrok, evacueerde van een stervende planeet. Ik keek naar links en zag een vrouw in vlammen uitbarsten toen haar lichaam de verhoogde trilling niet kon verdragen. De planeet begon te schudden en vuur vulde de lucht.

Ik ontwaakte en zag dat mijn hele lichaam bedekt was met diep zwarte kneuzingen. Ik kon de herinnering in de cellen van mijn lichaam voelen. En ook kon ik de angst voelen. De hele dag was ik bezig met helen van mijn herinnering en keek toe hoe de kneuzingen verdwenen. Ik was gefascineerd. Het lichaam had het geheugen van Mars gereproduceerd als kneuzingen op mijn lichaam. Was het nergens veilig? De kolonie van Hybornea op Aarde  werd later vernietigd door massale aanvallen die alle mensen doodden en alle sporen van de menselijke beschaving zorgvuldig verwijderden. De uitkomst was dat de Reptielen opnieuw het hele zonnestelsel controleerden.                

(wordt vervolgd)        

Bron: allaya.com

(Vertaald: Harmen Schouwerwou)