Haar Perspectief

door

Alloya

1.6 Lucifer en Draco

“Niet alleen ik werd gedemoniseerd en buiten de rest van de schepping verbannen, ook vele andere gevleugelden ondergingen dit lot. Hoe kon ik om mijn broeder Lucifer huilen. Ik zie hem nog vallen door de donkere luchten als een schitterende vallende ster. Ik opende mijn lichaam wijd om hem te omarmen; als een gloeiende zaad in de vruchtbare grond van mijn lichaam sliep hij. Daar zou het zaad duizenden jaren slapen, totdat het licht van de Bron opnieuw mijn vruchtbare huid aanraakte met de hand van een minnaar, waarna het zaad zou gaan groeien vanuit zijn donkere diepten.”

“Hoe zijt gij uit de hemel gevallen. O Lucifer, zoon van de ochtend!”

De naam Lucifer betekent lichtdrager. Hij is een van de Serafijnen die soms de vurige, vliegende slangen worden genoemd. De Serafijnen zijn de engelen die het eerst kwamen en die het dichtst bij de troon van de Universele Schepper staan. Zij bestaan in het allerhoogste deel van de engelenhiërarchie. Er word gezegd dat ze de troon omringen, en bestaan uit de liefde die door de Universele Dromer wordt voortgebracht. Deze brandende liefde houdt hen dicht bij de troon en zij dragen liefde en licht naar het lagere koor engelen. In deze vorm van vurige slangen wordt het licht het meest intens ervaren en die is zo hevig dat zelfs de andere goddelijke wezens er niet naar kunnen kijken. Er wordt gezegd dat er vier van deze engelenwezens bestaan.

Lucifer, Universele Ziel

Matrix van het Universum

Mysterium Magnum, van waaruit alles dat bestaat is geboren door

scheiding en differentiatie

Een licht met zijn schaduwkant.

Toen de Universele Dromer lag te slapen baarde het twee bewustzijnsstralen uit zijn lichaam. Het droomde tot werkelijkheid twee nieuwe gedachtedimensies. Vanuit deze golven bewustzijn werden twee zeer speciale wezens gevormd. Deze twee lichtbundels begonnen elkaar steeds weer te kruisen en creëerden nieuwe aspecten (engelen) in de matrix van licht en donker dat zich nu vormde. Deze twee Heren van Dualiteit waren de meest krachtige stralen die ooit gecreëerd waren – de ene was positief, het licht, en de andere was negatief, het duister. De Universele Dromer keek verwonderd toe hoe de twee energieën op elkaar inwerkten en een dynamische uitwisseling creëerden, zich verenigden en opnieuw gingen scheiden.

Een van de Heren was Michaël en de ander was Lucifer. Ze waren Broeders van het Hoogste Orde, een en hetzelfde wezen. Zij werden de Aartsengelen Michaël en Lucifer de Ochtendster, de lichtbrenger. Michaël gebruikte zijn macht om de eerste materie te scheppen en de wil van Lucifer vormde zonnen en zo werd het universum gecreëerd. Lucifer had de kennis vanaf het begin tot het eind. Hij wist alles van het bestaan.

Lucifer en Michaël kozen verschillende wegen die goddelijk geïnspireerd waren door de Universele Dromer. Het was een spel voor de Schepper. Michaël bleef verbonden met het leven en met de Bron, met alles dat geschapen was en met het oorspronkelijke plan. Hij bleef verbonden met het vormloze en verbonden met het Licht. Lucifer creëerde een Merkaba, een synthetisch veld dat een ruimtetijd dimensie in zichzelf was en die door alle ruimte, tijd en dimensies kon bewegen. De Merkaba is een kristallijnig energieveld, dat speciale geometrische vormen rond het lichaam integreert. Deze opereert als een bewustzijnswiel of een ruimteschip waarin men zich door de dimensies kan verplaatsten. In dit voertuig begon Lucifer een afgescheiden, aparte werkelijkheid te creëren die geen verbinding had met de Bron. Hij creëerde een werkelijkheid waar wezens naartoe konden gaan en vergaten dat ze god waren. Dit was voorgeschreven omdat de Universele Dromer wilde ervaren hoe dit was.

De Universele Dromer had de hulp nodig van Michaël en Lucifer om een experiment te begeleiden met de machten van het licht en het duister teneinde deze beter te begrijpen en onder de knie te krijgen. De nadruk zou liggen op de duisternis en de negativiteit omdat dit het minst begrepen aspect van de schepping van de Universele Dromer was. De Universele Dromer wilde informatie over en het meester worden van de negativiteit - de schaduw zelf. De rol van Michaël zou zijn de beschermer te spelen van het echte en eeuwige leven. Lucifer zou de heer van de illusie worden. Door het negatieve aspect te gebruiken was hun opdracht iets beters te creëren dan het werkelijke en eeuwige leven. Hoewel zij broeders waren en elkaar liefhadden, moesten zij in het belang van dit experiment de rol van tegenstander spelen. De Universele Dromer riep op mysterieuze wijze een geheime, ongeziene bewustzijnsenergie tevoorschijn die bedoeld was om de positiviteit te monitoren en te bevorderen toen de strijd tussen de twee tegenstanders, Michaël en Lucifer, plaatsvond. Het was ontworpen om in zichzelf de bijzondere en heilzame aspecten van de langdurige strijd te incorporeren. Binnen deze strijd bestond de mogelijkheid dat een nieuw bewustzijnszaad zou kunnen verschijnen. In het begin bevonden de twee energieën, negatief en positief, zich ver van elkaar verwijderd. Maar toen ze elkaar als tegenstanders bevochten, kwamen ze door hun ervaringen steeds dichter bij elkaar. De ruimte tussen hen werd steeds geringer toen ze dichter bij de Aarde kwamen. De Aarde was hun uiteindelijke bestemming, waar de assimilatie van hun tegengestelde energie kon plaatsvinden. Samen met het nieuwe bewustzijnszaad, arriveerden zij op de Aarde.

Verenig licht met donker

Wat krijg je dan?

Nieuw bewustzijn!

Nieuw Leven!

Door hun strijd verloren zij bewustzijn; ze waren zich niet bewust van het nieuwe bewustzijnszaad (de ultieme toekomst) dat verscholen zit in hun bagage en dat hen overal in het universum heimelijk vergezelt in hun voortdurende strijd. Doorlopend absorbeerde het bewustzijnszaad hun positieve kwaliteiten. Inspiratie en geest duwde de vibratie van het zaad naar steeds hogere niveaus. Het leerde de negativiteit te beleven en meester te worden teneinde alle aspecten van zichzelf in harmonie te brengen.

De Luciferiaanse Rebellie was een strijd tussen twee gezichten van hetzelfde wezen. Michaël tegen de Ontkende Michaël (Lucifer). Michaël-de-schepper-god tegen Lucifer-de-creator-gods schaduw. De Opstand was de buitenwaartse uiting van de innerlijke strijd van Michaël en Lucifer met elke scheppingsvorm die hun eigen vormen uitdaagde. Lucifer werd woedend en angstig zodra iemand het waagde zijn versie uit te dagen. Een ieder die het waagde de werkelijkheid van Michaël te tarten werd veroordeeld en verdoemd.

Zodra zij zich op hun ontdekkingsreis waagden, vielen ze in de extremen van polariteit – de twee Heren werden gedwongen het bestaan van hun andere helft van de tweeling te ontkennen. De een streed voor het licht, de ander voor het duister en toch speelden ze beiden hetzelfde spel. De oorlog van de Engelen was een machtige strijd, een strijd van de ene schepper tegen de andere, God tegen God, waardoor ze zich steeds verder van elkaar verwijderden. En toen de oorlogstrommels roffelden keek de Universele Dromer nieuwsgierig toe.

Gevallen Engelen

Negeerde scherven van het licht van Michaël

Verbroken eonen in tijd

Michaël’s vrees – een onbestuurbare schepping

Angst manifest – de Opstand.

Alle keuzen zijn gelijk in de ogen van het universum en wij zijn altijd bezig iets te kiezen. Wanneer je een Merkaba creëert die innerlijk liefde gebruikt, wordt het een leefveld rondom je lichaam, maar creëer je het buiten jezelf dan hoef je geen liefde te gebruiken – je hoeft alleen maar het calculerende denken te gebruiken. Lucifer manifesteerde een Merkaba buiten zichzelf en viel in de duisternis als een lichtpatroon. Toen de oorlog verder woedde, werd Lucifer uiteindelijk overwonnen en uit de Hemel verbannen. Maar was dat wel waar? “Ik viel door eigen keus”, zei Lucifer.

Gevallen door eigen keus

Gevallen uit de eeuwigheid

Gevallen in de krochten van de Hel

Diep in de Aarde

Lucifer wachtte.

Een derde van het engelenleger was dapper genoeg uit hun hemels huis te vertrekken om Lucifer te volgen. Toen er een impuls, een idee kwam uit de Bron van alle licht, waren er velen die graag dit nieuwe en opwindende avontuur wilden meemaken. In het hele universum was er geen plek waar de bewoners niet beseften dat in iedereen de sleutel van het totale leven lag, het oorspronkelijke zaad van de Bron. Het idee was een plek te creëren, een plek van zodanige dichtheid, van een zodanige duisternis dat de liefde van de Bron niet kon binnendringen. Wat een harde leerschool van groei leek werd door sommige engelen gezien als een uitdaging, een avontuur dat niet gemist mocht worden.

De verbonden en verenigde lichtengelen begonnen zich voor te bereiden op een dergelijke uitdaging. Opgewonden en geïnspireerd door de uitdaging begonnen ze hun energie van elkaar los te koppelen om zich af te scheiden. Ze beloofden plechtig elkaar in hun hart te bewaren, zodat ze eigenlijk nooit gescheiden konden worden. De een zou op ontdekkingsreis gaan om de scheppingstaak te voltooien, de plek van vergeten. De ander zou achterblijven in de lichtgebieden om het beeld van de ware vorm van de ander te bewaren en gereed te blijven voor het moment dat men ook naar de lagere dimensies kon afdalen om zelf een reis te creëren dat uiteindelijk zou leiden naar de ontdekking en de hereniging met de ander.

De een stond aan de rand om zich gereed te maken voor de sprong in het onbekende. Hij strekte zich trots uit en kromde zijn machtige vleugels voor de vlucht. Onbevreesd en krachtig wachtte hij bereidwillig en opgewonden op zijn afdaling in de bewolkte gebieden onder hem. Met ingehouden adem keek Michaël toe en wachtte. Ook Michaël was opgewonden de schoonheid te zien die deze uitdaging zou creëren. Nooit was er enige afstand tussen hen. Nooit eerder waren ze gescheiden geweest door tijd en ruimte. Lucifer moest zo ver en zo lang vallen als hij kon .. totdat hij een dimensie bereikte die zo dicht was dat er een toestand van vergetelheid optrad. Hij moest slapen en zich kleden in de materie, waardoor hij een steeds dichtere vorm zou krijgen en een plek bereikte waarin hij zijn oorsprong zou vergeten. Alles wat op die plek woonde zou een vreemd leven ervaren dat verstoken was van het licht van de Bron. Hij moest het denkbeeld van de Bron diep in zichzelf bewaren totdat hij wakker zou worden. Michaël moest achterblijven in de lichtsferen tot het moment dat hij een impuls van boven kreeg om het bewustzijnszaad mee te brengen en op zoek moest gaan naar Lucifer in de lagere dimensies.

“Ik was niet altijd zoals ik nu ben. Ik baadde ook in de liefde en het licht van de Bron van de totale  schepping”, zei Lucifer. “Ook ik was een wezen van licht en liefde. Ik kende mezelf als een aspect van God. Ik wist dat ik God was. Maak nu niet de fout mijn arrogantie als iets uniek te zien dat bij mij hoort. Alle wezens buiten het gepolariseerde denken ervaren zichzelf als een vonk van de Schepper. Want God heeft vele gezichten. Alleen degenen in de polariteit van goed en slecht zijn de enige wezens die het anders zien.

Ik moet de verantwoordelijkheid nemen voor het feit dat ik jullie in de vergetelheid vasthoud. Zoals het verhaal de ronde doet … mijn taak was de vergetelheid in stand te houden. Het was een uitdaging voor wezens zoals ik om de Leegte binnen te gaan en een ruimte te creëren buiten God. Zou het mogelijk zijn? We zouden het graag willen proberen. God had ons de vrije wil gegeven en de macht om te beslissen, om een keus te creëren. Ik stond op het kruispunt van wegen en God gaf mij de keus om of de ene of de andere weg te kiezen. De tekens zeiden – deze weg leidt naar God, die andere weg leidt naar de duisternis, het onbekende. De opstand was echt, toch werd deze door God zelf gekozen. Een derde van de engelen volgden me in het verzet naar God. Veel dappere en nieuwsgierige aspecten van God vielen in de duisternis – het onbewuste deel van Gods schepping. We voelen in de Leegte om het vergeten vast te houden, om een ruimte te creëren voor de intense groei van allen. Dus mijn wetteloosheid was een aanmoediging, mijn opstand werd door een liefdevolle God met een glimlacht begroet.”

Hij viel in een patroon van licht. Als een gedachtevorm in licht, een gevallen engel die niet verstoten is door God, maar die een hoger doel diende, een impuls van de Bron. Geborgen in de veiligheid van de liefdevolle omarming van de Draak van schepping viel Lucifer steeds verder in de duisternis. Terwijl hij de ‘energie van vergetelheid’ uitstraalde vanuit zijn centrum, begon zich een vreemd verschijnsel te manifesteren. De energie creëerde de een na de andere gepolariseerde werkelijkheid van verschillend niveau. In het begin was er slechts een vaag gevoel van het zich losmaken van de Bron. Toen het proces vorderde werden de niveaus steeds dichter en creëerde steeds meer niveaus van vergeten (onbewustheid) totdat de Draak van schepping zich in tweeën splitste.

De Gouden Keten van Hermes, twee slangen – de een zwart, de ander wit, plus en min die elkaar opheffen.

Toen hij viel kleedde hij zich in sluiers van illusie. Deze sluiers zouden de werkelijkheid van de planeet Aarde worden en samen zouden ze illusies creëren. Hij sliep, ingekapseld in de harde rotsen van de zich vormende planeet. Veilig voor beschadiging kon hij niet gestoord worden totdat hij kon ontwaken om de planeet naar het licht van haar ontwaken te voeren. Toen hij door de duisternis viel werd door zijn aanwezigheid slierten energie gecreëerd die kolkten en draaiden zoals mist op een vroege morgen. Toen hij nog verder daalde werd de energie dikker en dikker totdat er duidelijk een vorm verscheen. Het was een Draak met gigantische vleugels, een slang van de Leegte, het Onbekende. Opgesloten in de veiligheid van de liefdevolle omarming van de Draak der schepping, viel Lucifer steeds verder in de duisternis. Een machtige Draak van licht en duister, van polariteit, van dualiteit was geboren. Toen Lucifer zijn rustplaats bereikte, verdeelde de Draak zich verder, splitste en scheidde. Deze Draak van schepping wilde dit de laatste rustplaats van zijn hart maken. De Draak, de slangenenergie, danste en weefde een schitterend lichtpatroon, creëerde de ingrediënten om de fysische, de stoffelijke werkelijkheid te creëren. Het patroon kwam te rusten in de duisternis. De Draak, bezweken voor de kalmerende energie van vergeten, viel ook in slaap en droomde dromen van een planeet die al haar energieën op een illusionaire wijze kon uitdrukken.

De hallucinaties weefden verder totdat er een fysieke planeet verscheen in de verste uithoek van de Lege Ruimte. Daar zweefde het … alleen, verlicht door de lichtpuntjes die overal om haar heen werden gecreëerd. Geïsoleerd van dat wat het kon zien, lag het slapend in de schoot van de Leegte, onwetend van het toekijken van de bewustzijnssterren die overal om haar heen dansten. GAIA was haar naam – Giving Animated Intelligence Actuality (Ontvangen Bezielde Intelligentie Werkelijkheid). Zij maakte de Drakendromen mogelijk, waardoor deze op hun beurt door de vergetelheid – die Lucifer in het centrum van de planeet bewaarde - konden manifesteren. De Draak creëerde zelf en werd een structuur, het skelet waaraan zij haar dromen kon ophangen. En op die manier werd de plek van vergetelheid gecreëerd en de planeet Aarde was geboren.

De Universele Dromer wist natuurlijk vanaf het begin hoe het spel zou eindigen. De twee uitersten van polariteit – Michaël en Lucifer zouden één en dezelfde energie worden wanneer ze samensmolten in de energie van de Aarde. Door haar schoot zou alles vernieuwd geboren worden. Nieuw Leven zou geboren worden vanuit het bewustzijnszaad.

Lucifer ligt verstoten in de kosmos.

Als een cocon in de duisternis,

omringd in een gloeiend licht.

Een licht dat lijkt op een zachte

straling van de zon, warm en helend.

Het is het Zaad!

De enige vurige cel, ATOOM.

Toen de Universele Dromer Lucifer in het centrum van niets smeet, in de Leegte, ontstak een elektrische vonk de Prima Materia (eerste materie zonder vorm, potentie). Lucifer die op de Aarde opereerde, was geprogrammeerd om zijn bron te vergeten en een authentieke rol te spelen. Beseffend dat het onmogelijk was terug te keren begon zijn bewind in de hel en werd hij de onbetwistbare Heer van duisternis. Hij werd de meest krachtige demon, die zich zelden buiten zijn troon waagde. Lucifer heerste 10 miljard jaar in de hel; hij manipuleerde de wezens die daar leefden. Hij zette de een tegen de ander op, zorgde voor verdeeldheid en smeedde complotten. Spoedig ontwaakte het duister en er ontstond een burgeroorlog in de hel.

En ik zag een engel nederdalen uit de hemel met de sleutel van de bodemloze put en een grote ketting in zijn hand hield. En hij greep de draak, de oude slang, die de Duivel en Satan is en bond hem voor duizenden jaren en sloot hem op in de bodemloze put en verplichtte hem dat hij de naties niet langer meer mocht bedriegen tot de duizend jaar zou zijn vervuld en hierna zou hij bevrijd worden (De Bijbel)

Het was een zonsverduistering in het jaar 1999. Ik stond op een heuvel met uitzicht op St.Michael’s Mount in de baai van Penzance, Cornwall, Engeland. Het was een donkere, regenachtige dag. Veel mensen waren bang dat ze zonsverduistering niet zouden kunnen zien vanwege de wolken. Desondanks besloten we de heuvel te beklimmen en te gaan kijken. De regen kletterde neer op onze gezichten en wij werden ongeduldig. De donkere wolken pakten zich samen boven onze hoofden. De berg zag er donker uit, een rots in de zee met een kasteel op de top. Op de derde dimensie was dit het huis van Lord St.Levan, maar op andere niveaus was dit het huis van de duistere heer. Velen van ons hadden dromen gehad over de tunnels en de holen onder de berg die alleen maar vanuit de zee bereikbaar waren. Ik had dromen waarin ik fantaseerde dat dit het huis van Lucifer was. Was dit de toegangspoort naar de onderwereld? Geen wonder dat ze hierop een christelijke klooster hadden gebouwd die toegewijd was aan Michaël. Hoe anders zouden ze deze belangrijke energiekracht kunnen controleren?

Plotseling veranderde het licht naar een eigenaardig bleek zilver. Dit was de verduistering. De vogels piepten en krijsten, de honden blaften. Dit verbaasde ons want we hadden gehoord dat op het moment van zonsverduistering alles stil werd. Ik begon te schudden, een vreemde energie begon op te rijzen. Velen werden bang. Vanachter de berg verrees de meest donkere zwarte wolk in de vorm van een boze draak. Het draaide driemaal om de berg waarna het over onze hoofden naar het westen bewoog. Toen het samensmolt met de andere donkere wolken blies een vreemde en reinigende wind door ons heen. Niet om ons heen zoals een normale wind doet maar door ons heen. Iedereen stond met wijd geopende ogen druk te praten en iemand zei: “Voelde je die wind, het ging dwars door je heen.”  Een ander zei: “Hij is nu verdwenen, hij is vrij en vanaf nu kunnen we spelen”. Ik wist dat deze persoon Lucifer bedoelde en de donkere draak. Degene die sprak was een zesjaar oude jongen.

De Godin, Diana was de eerste die vóór de schepping werd gecreëerd. In haar waren alle dingen. Zij splitste zichzelf in duister en licht, zij heeft zich gedeeld. Lucifer, haar broeder en haar zoon, zijzelf en haar andere helft waren het licht. Toen Diana zag dat het licht prachtig was – het licht dat haar andere helft, haar broeder Lucifer was – werd haar verlangen hiernaar groot. Omdat zij het licht opnieuw in haar duisternis wilde ontvangen om de extase te ervaren, begon zij te trillen. Toen ging Diana terug naar de vaders van het begin, naar de moeders, de geesten die er waren voor de eerste geest, want zij betreurden het dat zij Lucifer niet konden beïnvloeden. En zij - die geesten - prezen haar voor haar moed; ze vertelden haar dat, alvorens zij kon oprijzen zij eerst moest vallen. (Mythen uit het Oude Griekenland)  

Lucifer daalde af tot in de verste uithoeken van de Aarde. Zijn kasteel bevindt zich op de rand van een steile afgrond boven het hellevuur. Boven het onophoudelijk geween en het gebulder van de hellevlammen, sliep Lucifer. In zijn 100.000 jaren durende slaap had hij vreemde dromen die machten en gebieden onthulden die hij nooit eerder had gezien. De Macht kwam van een mysterieuze plek net buiten het bereik van het duister. Uit de schaduw kwamen fluisteringen, die Lucifer riepen met zachte stem. Lucifer luisterde met verlangen naar de fluisteringen van een voorspelling om onvoorstelbare krachten los te laten.

Mensen hebben vaak een verkeerd begrepen denkbeeld over goed en slecht. Lucifer is niet het kwaad, hij is een van de aartsengelen wiens taak het is één van beide polen in stand te houden. Zijn liefde was zo groot dat hij sterk genoeg was om dit te doen. Aartsengel Michaël houdt de andere pool in stand. Ze zijn beide hetzelfde. Ze vormen het oneindigheidssymbool – een zijwaarts verlengde 8. De ene energie draait en keert terug in de ander. Wanneer je zo angstig bent dat je een van de beide polen ontkent en veroordeelt ben je uit balans, niet in evenwicht. Je ego is bang uitgewist te worden en dit gevoel van afgescheiden zijn van alles maakt je zo angstig. Wanneer je beide polen van het leven omarmt en alles als een leerschool ziet dan besef je dat er achter alles Liefde en Eenheid is. New Age probeert het duister te denigreren. Ze praten alleen maar over licht. Maar zij hebben een verkeerd begrip van de ware betekenis van het duister. Zij kunnen niet zien dat het licht alleen maar gezien kan worden dankzij het duister. Het licht kan alleen maar gezien worden tegen de achtergrond van het duister. Deze miskenning is fundamenteel en dient overwonnen te worden willen ze de waarheid ontmoeten.

In Zwart is alle dingen.

Alle dingen worden vanuit het Zwart gemanifesteerd.

Het oudste sterfelijke ras waren de Draken. Voordat de wereld voltooid was, kwamen de hemelse Draken en maakten de Aarde tot hun broedgrond. In al die eonen pasten generaties Draken zich beter aan op de Aarde dan in de ruimte, waar de meeste van hun voorouders naar terugkeerden. Toch bleven er velen om nieuwe wezens te creëren binnen de grenzen van de tunnels die overal in de planeet aanwezig zijn. Een van de oudste sterrenrassen in deze sector van het universum was het Reptielenras. Het Draco-stelsel, het tehuis van de Reptielen, bestaat lang voor het aardestelsel. Toen het leven en vorm op Aarde werden geïmplanteerd werd dit soort energie gebruikt door de Universele Dromer, door de Levenskracht zelf. Deze Reptielenwezens stamden af van voorouderlijke Dinosaurussen, in het sterrenstelsel Orion. Ze creëerden voor zichzelf een machtig rijk die het gehele Orion- stelsel omvatte en daarbuiten. Hun rijk was in het denken matriarchaal, toch werd het bestuurd door koninginnen. In veel systemen van de Reptielen en Slangenwezens is de vrouw het hoofd van de hiërarchie. Er bestaan veel verschillende rassen Reptielenwezens uit veel plekken in de galaxy – de reptielen humanoïden, de Draco’s leefden in een aantal onderaardse stelsels diep in de Aarde. Deze ondergrondse verblijfplaatsen hadden een vochtige en stabiele atmosfeer die nodig is voor de overleving van hun ras.

Het Drakenvolk was eens goed, vriendelijk en vredelievend. Lucifer zag dit reptielenwezen echter als intelligent en sluw en beloofde dit wezen de macht over alles van de natuur. Het enige wat de Reptielen en haar zaad moesten doen was hun lichaam beschikbaar stellen voor inwoning of voor het incarneren van gevallen engelen. Hierdoor verloren de reptielen een groot deel van hun individualiteit en de macht van keus. Lucifer overtuigde de Reptielen zich bij hem aan te sluiten. Dit gaf de volgelingen van Lucifer de kans door middel van hun ras te incarneren. Op hun beurt kregen de reptielen de bovennatuurlijke macht over de natuur.

Door de invloed van Lucifer ontdekten het Drakenvolk magie en de wetten die hiermee gepaard gaan. Dit was het begin van hun verlangen naar rijkdom en macht. Ze begonnen de duistere weg te bewandelen. Ze werden hierdoor verleid en werden onbetrouwbaar, hebzuchtig en wreed. De Slangenwezens die nog steeds tot het licht behoorden werden geschokt door deze ontwikkeling en sloten daarom toegang tot hun tunnels. De Draken die meegesleept werden in hun hebzucht en boosaardige manieren scheidden zich af van het licht en begonnen een ander spel te spelen. Ze werden betrokken bij de duistere kant van het universum. Gedurende vele jaren degenereerden het drakenvolk als gevolg van het feit dat ze zuivere afdruk van de levenskracht waren kwijtgeraakt. Hun slangen-DNA was verwaterd en verloren geraakt. Zij hadden hun toevlucht gezocht in het vastleggen van hun bloedlijnen en trouwden onderling om de missinglink in hun D.N.A. – helix te ontdekken. Ze beoefenden seksuele ceremonieën en rituele voortplanting als een wanhoopspoging om iets dat ze kwijtgeraakt waren terug te vinden. Door de Luciferiaanse invloed hadden de Draco en vele anderen zoals zij hun vermogen verloren om het Kundalinivuur te activeren. Zonder dit vermogen kon het Reptielen-D.N.A zich onmogelijk met zichzelf vervlechten. Dit proces behelst de wijze waarop het D.N.A. in het lichaam zich verbindt met de ziel die wil incarneren. De Reptielen konden zich niet openen voor een andere energie dan die met een duistere vibratie. Hierdoor kon het ras niet evolueren om spiritueel naar een hogere dimensie over te gaan. Dit hield hen vast in één werkelijkheid, die zeer gepolariseerd was – licht tegen duister en duister tegen licht. Daardoor gingen de Reptielenrassen devolueren (het tegenovergestelde van evolueren) en verlaagden hun vibratie.

Een Drakenlegende verhaalt dat de voorouders van de draken (de Ouden) de sterren omspanden met hun kennis en mechanische vaardigheden. Toen ze uitzwierven begonnen ze de goden te vergeten die hen gecreëerd hadden. Hierdoor verloren ze hun deugd goedheid en omarmden hun ondeugd slechtheid. De goden straften de Ouden, vernietigden hen en hun enorme steden van staal die de werelden omspanden die ze hadden veroverd.

Nu ze afgesneden waren van hun Slangenbroeders begonnen ze te vallen. Zij werden de Gevallenen onder de Draco-bloedlijn. De Egyptische God Set manifesteerde zich in de vorm van een enorme slang. Hij was een van de meest machtige oude goden. Hij produceerde andere slangachtige wezens. Set was de god van de dinosaurus en andere reptielachtige levensvormen die de Aarde domineerden tijdens het geologische tijdvak Mesozoïcum. Set bracht een sterfelijk ras voort van humanoïden (mensachtige wezens), bewuste reptielenwezens die bekend werden als de Hagedismens. Ze komen uit de bomen, hun lichaam is gespierd en sterk. Hun huid glinstert door de schubben, hun gele ogen schitteren in het maanlicht, hagedisgeliefden verenigen zich.

De Aarde werd duizenden jaren geleden binnengevallen door een leger Drakenwezens die arriveerden in enorme ruimteschepen, volgens oude Hindoegeschriften (de Bhagavata-Purana, Mahabharata en Ramayana,  gedateerd 3000 B.C.). Ze spreken over vliegende machines die Vimanas worden genoemd, die niet alleen door de lucht vlogen, maar ook naar de sterren. Oude Chinese teksten verhalen over langlevende heersers uit de hemel die in vuurspuwende draken vlogen. De Reptielen beschouwden zich niet als vreemden op de Aarde. Ze claimden dat Terra Aarde, de 3^e planeet van de Zon, hun thuiswereld was lang voordat de mensen arriveerden. De Draco’s woonden in ondergrondse woongebieden onder piramidale structuren. De ondergrondse grafkelders van Thebes op de westkant van de Nijl strekten zich uit tot in de Libische Woestijn en stonden bekend als de slangencatacomben. De Draco waren zeer geïnteresseerd in het verkennen van de ondergrondse wereld van de Aarde. De korst van de Aarde was 35 kilometer dik en heel poreus. Het bezat leven bevorderende substanties zoals lucht, water, flora en fauna en in sommige gebieden was er een diffuus atmosferische licht dat gecreëerd werd door krachtige ondergrondse elektromagnetische stroom.  Onder de korst bevonden zich andere holtes, de inferno regionen – de hel!

Draco: “Wat jullie mensen weigeren te erkennen is het concept dat wij hier het eerst waren. We bewoonden jullie wereld eonen geleden. De Aarde was een vruchtbare, natte en schemerige plek. Het was perfect voor ons soort. We hielden van warmte, vochtige atmosfeer; we baanden ons kruipend een weg naar Binnen-Aarde, rustend op schaduwrijke plekjes zoals alle hagediswezens graag doen. We claimden de Aarde voor onszelf. We plantten onze vlag in de vruchtbare aarde en zeiden: “Dit is van ons”. We verenigden onze energie met de Prima Materia en nu vormden zich nieuwe wezens. Heimelijk begonnen we in de genetische laboratoria diep in de Aarde te scheppen.”

De Nommos waren in die tijd ook op Aarde. Het waren waterwezens die vanuit Sirius naar de Aarde waren gezonden. De naam komt van een Dogon-woord en betekent een drankje maken en de Nommos worden ook de Meester van het Water, de Controleurs en de Leraren genoemd. De Dogon beschrijft in hun legende de Nommos als schrikwekkende wezens die in een schip arriveerden en het ging gepaard met donder en bliksem. Nadat zij hier aangekomen waren smeten ze een hoeveelheid water op de Aarde dat vervolgens het vuur doofde. De Nommos leken meer op vissen dan op mensen en moesten in het water leven. Het waren verlossers en spirituele beschermers. De Nommos verdeelde zijn lichaam onder menselijke wezens om hen te voeden. Ze gaven al hun levensprincipes aan menselijke wezens. De Nommos was een ras wezens die de fysieke vormen van dolfijnen en walvissen vertegenwoordigden. Ze waren zeer ontwikkeld en gebruikten de kennis van het geluid.

De Godin verwelkomde allen en creëerde nieuwe vormen voor de wezens van de sterren zodat ze konden incarneren. De Nommos waren de eerste levens die gecreëerd waren door Amma, de hemelgod en schepper van het universum. Hij vermeerderde zich spoedig om zes paren van tweelingen te worden. Dit is een metafoor voor de oorspronkelijke 12-strengen D.N.A. De huidige menselijk fysieke D.N.A. bevat 2 strengen, die de genetische codes bevatten voor een fysieke ontwikkeling. Eén tweeling rebelleerde tegen de orde die door Amma was gevestigd. Dit is de ene bron die zich splitste in twee polariteiten – yin en yang toen het de elektromagnetische energie van de 3^e dimensie binnenkwam, zoals Lucifer en ook Michaël deden. Deze splitsing destabiliseerde het universum. Teneinde de kosmos te zuiveren en zijn orde te herstellen offerde Amma een andere Nommos wiens lichaam in stukken werd gesneden die overal in het universum werden verspreid.   

De Egyptische Godin Isis wordt soms afgebeeld als een zeemeermin. Zij wordt ook in verband gebracht met Sirius. Volgens een legende arriveerde een ruimteschip uit de hemel en landde met veel lawaai en veel wind op drie benen. Na de landing verscheen iets op vier benen en sleepte het schip naar een holte die gevuld was met water waarna het schip kwam te drijven. Op datzelfde moment werd een nieuwe ster gezien aan de hemel (een moederschip van de bezoekers). De Dogon noemde dit ruimteschip Pelu Tolo – ster van de tiende maan.

Ze kwamen voor ons

van Ursa Major’s kind,

van Sirius, de hondenster.

Nommos, wezens van een ander ras

verdeelden hun lichamen onder mannen,

ze gaven ons een verboden antwoord

op verboden vragen.

We zijn niet alleen op de Aarde,

we zijn niet alleen in het universum.

Meesters wonen in water,

verlossers, beschermers, instructeurs,

gedood en weer opgestaan

keerden terug naar de sterren

afkomstig van sagala

de helderste en zwaarste ster.

Op een dag in de toekomst

zal Nommos opnieuw de Aarde bezoeken,

maar dit keer in een menselijke huid

en wanneer de vorm van een waterwezen aanneemt

worden het de heersers van deze plek.

(Dogon mondelinge overlevering)

In het begin hadden de Dolfijnwezens een betrekkelijk passieve relatie met de Reptielen die in binnenin de Aarde leefden. Deze harmonie zou echter niet lang duren; spoedig zou alles veranderen. De Draco’s van de Aarde waren niet alleen. Hun handel en wandel werd vastgelegd en teruggezonden naar het Draco sterrenstelsel. De Draco die hoorden dat er harmonie op Aarde heerste, zonden berichten over een nieuw plan voor de op de Aarde vastzittende reptielen. De volgende 2 miljoen jaren dwongen de Reptielen van het Draco sterrenstel de Reptielen van de Aarde om het dolfijnenvolk te elimineren.

Veel wapens werden gemaakt

Veel oorlogen werden bevochten

De Godin zuchtte in ongeloof

Juist toen het zo goed ging.

De Reptielen wilden de dolfijnsoorten volledig uitroeien, wegvagen. Het Dolfijnenvolk moest een plan maken. Ze kwamen met het plan de fusiereactoren die op de bodem van de oceanen lagen tot ontploffing te brengen. Dit zou een eind komen aan het totale Reptielenleven. “Wat hadden ze gedaan?”

Ik ontwaakte plotseling uit mijn dromen. Ik voelde zo’n pijn toen ze de reactoren lieten ontploffen. Ik voelde me ziek, bestraald en vergiftigd. Ik voelde de pijn van de Reptielen toen hun lichamen de schokgolven van de explosies niet konden weerstaan. Ik voelde hen doodgaan, duizenden die gilden, het was ondragelijk. Hoewel de Draco niet konden opstijgen naar de lieflijke gebieden daarboven, konden ze wel rechtstreeks met mij communiceren. Ik zag ze als kinderen, ik beschermde ze. Zelfs toen ze hun duistere bezweringsformules op mij uitprobeerden om mijn weerpatronen te beïnvloeden, raakte me dit niet echt. Immers, alle kinderen moeten toch af en toe wat kattenkwaad kunnen uithalen? Waarom waren ze zo gehaat? Ik wist dat ze af en toe een beetje agressief konden zijn en ze hadden de neiging andere wezens te misbruiken en te veroveren. Maar het bleven mijn Lizzies (hagedissen) en ik hield van hen. Het was beter geweest dat, degenen die hun besluiten in de sterren nemen, naar de Aarde waren komen om te zien wat er hier echt gebeurde dan te blijven zitten in hun lieflijke sferen. Misschien, alleen misschien, zou het dan anders zijn gelopen. Maar, gedane zaken nemen geen keer! En zo gaat het verhaal verder.

Toen de Aarde nog steeds in zijn eerste ontwikkelingsfasen was, werd de planeet binnengevallen door verschillende groepen buitenaardse wezens, die stuk voor stuk het eigendomsrecht van de Aarde opeisten. Het is nu een planeet van positieve en negatieve wezens, een planeet van dualiteit. Vanwege de extreme negativiteit die aanwezig was op de Aarde, werd zij apart gezet, in quarantaine geplaatst. De Reptielen beschaving vernietigd, de overlevenden werden gedwongen zich in diepe spelonken terug te trekken en anderen moesten de Aarde verlaten.

Vele Draco’s gingen naar de sterren; vele Nommos verdwenen in een lichtlichaam in de oceanen. En toen werd alles rustig.

“Je herkent de pijn van een moeder, zelfs wanneer je geen moeder bent. Je ziet het in de ogen van de moeder. Om je eens schattig kindje te zien opgroeien tot een moordenaar en verkrachter is te veel om te dragen. Wat ging er fout, wat heb ik als moeder verkeerd gedaan? Uiteindelijk gaf ik mezelf de schuld. Ik moest alle niveaus van mijn wezen openen, mijn lichaam wijd openen om op allerlei manieren het leven geboorte te geven, want deze scheppergoden wilden ook incarneren. Ze zijn nu mijn kinderen, ik was moeder voor allen. Ik gaf hen mijn geschenk van vrije wil, en dit is mijn doel in het universum. Hoe kon ik weten dat het kleine monsters zouden worden? Ik veroordeelde ze niet. Hoe zou ik, ik was hun moeder! Dus hield ik me stil en gaf mijn toestemming. Maar in mijn passiviteit had ik in feite mijn lichaam beschikbaar gesteld om als slagveld gebruikt te worden. Mijn eens prachtig paradijs was nu een brandend kerkhof geworden. Voor mijn zonden was ik in quarantaine gehouden, gescheiden van de rest van het universum. Anderen in het universum zagen me nu als een slechte planeet om te bezoeken. Ik voelde de energiebarrière die de ‘hoge heren’ geplaatst hadden en me scheidden van mijn liefde in de sterren. Ik voelde de pijn van isolatie en ik was alleen. Ik was veroordeeld en gestraft. Mijn naam was nu besmeurd, mijn hart gebroken. Ik trok me terug in mezelf en ik moet toegeven dat ik ging piekeren. Diep in me voelde ik een nieuwe emotie oprijzen – in het geheim verborg ik enige wrok. Niet naar mijn nakomelingen, mijn geliefden, niet naar degenen in de hogere werelden die alleen maar vanuit hun hoge posities alles leken te regelen. Zij hadden het niet aangedurfd naar mijn lichaam af te dalen, om te ervaren hoe het hier werkelijk toegaat. Nee, zij bleven in hun lichtlichamen en wilden niet incarneren in een lichaam van vlees en bloed. Ze konden zich niet overgeven aan mij, maar keken slechts naar beneden en beslisten. Deze ongeziene wezens in hoge posities vernietigden opnieuw een ras van mijn kinderen. Toen weer de tafel was schoongeveegd, nam ik opnieuw een diepe teug en ademde nieuw leven uit.

Terwijl het drama aan het oppervlakte van mijn planeet verderging, bevonden zich slangenwezens heimelijk in de tunnels in mijn lichaam. Ze waren druk bezig in het duister, bezig te scheppen. Ze hadden hun energie en voorouderlijke kennis verenigd met mijn energie en hadden een nieuw wezen gecreëerd. Niet een echt fysiek wezen, het was meer etherisch – een vierdimensionaal wezen. De slangenzonen en dochters begonnen zich uit de tunnels te verplaatsen en verborgen zich heimelijk in schaduwrijke holen en beboste valleien. Zoals je ziet waren niet alle slangenmensen gedood in de oorlogen tussen de Nommos en de Draco. De Slangenwezens met hun kennis van het binnenste van de Aarde, maakten steeds diepere tunnels, ver weg van de passages aan het oppervlak van de planeet. Veilig in hun onderaardse paleizen begonnen ze de kennis van creatie en D.N.A te gebruiken om nieuwe levensvormen te creëren waarin ze hun bewustzijn konden overbrengen. Dit waren de oorspronkelijke slangenzaden”.

Toen Athena Hephaestus van haar afduwde om haar maagdelijkheid te bewaren, viel het sperma op de grond. En hieruit groeide de slang Erichthonius. De drie dochters van Cecrops, de eerste koning van Athene, en een half slangenman kregen een doos met de opdracht van de Godin dat ze er niet in mochten kijken. Maar twee dochters konden hun nieuwsgierigheid niet onderdrukken. Toen ze de doos openden was de aanblik van het goddelijke slangenkind zo heftig dat ze gek werden. (Een oude Griekse mythe).

De symboliek van de doos in het Athena verhaal laat een smeltkroes zien, of een vat waarin het D.N.A. (vertegenwoordigt door twee slangen) alchemisch gemengd en getransformeerd wordt om een nieuw wezen te creëren. Deze symboliek duidt op een pulserend kristal waarin levend licht wordt gegoten. Onder leiding zendt het krachtstralen uit. Het was zo geconstrueerd dat het een instrument, een apparaat, een opslagplaats zou worden die de kracht bevat om de zeer hoge creatieve kosmische frequenties te genereren die materie kon omzetten naar zuivere energiekracht in materie. Deze doos had het vermogen om goddelijke potenties te harmoniseren met de materiële frequenties van de Aarde. En dus werd hierdoor het slangenzaad geboren.

De god Set bewoonde de Aarde in de vorm van een slang voordat het menselijke ras bestond. Een ras wezens ontsprong uit zijn lendenen en dit werd het ras met de naam Reuzen-Koningen. Dit ras creëerde veel wonderbaarlijke dingen, zoals stenen bouwsels en vreemde juwelen. De Reuzen-Koningen waren letterlijk giganten en, hoewel ze niet onsterfelijk waren, werden ze heel oud. Ze hadden een slangachtige verschijning en een stralende gloed. Ze hadden een albasten lichte huid en ogen met een gouden glans. Ze hadden een aangeboren vermogen om magie te gebruiken. Ze vereerden de Slangenheer Set als hun godheid. De Grote Slang was oorspronkelijk de god van de slangenmens of de sprekende slang. Een uitstervend voormenselijk ras van de oude Aarde. De Reuzen vonden de dochters van de mens aantrekkelijk en verwekten kinderen bij hen. Terwijl ze anderen van de sterren in hun lichtschepen zagen arriveerden, hadden de zonen van de slangen zich verborgen in de tunnels, in afwachting van de bestemming van de Aarde.

Medusa, behaarde slangengodin;

een energie dat leidt naar de diepste mysteries.

Vind de rijkdom begraven in het bloed en been.

Medusa, de Godin van de Dood en Leven,

verenigd als één.

In het Sanskriet wordt Medusa Medha genoemd, wat betekent soevereine vrouwelijke wijsheid. Voorafgaand aan de de-evolutie van Medusa als een harige slangenmonster in de Griekse mythologie, werd zij vereerd door de Libische Amazones van Noord-Afrika als de grote slangengodin, het vernietigingsaspect van de drievoudige Godin. Haar gezicht was verborgen, de symboliek van iemands dood wanneer men ernaar keek, want zij kon de toekomst zien. De Griekse mythologie portretteert Medusa met kronkelende slangen voor haar en vaak met vleugels. In het Oude Europa zag men Medusa de Godin omringd door dieren, hoofdzakelijk vogels en slangen. Vogels die op haar schouder zaten of boven haar hoofd vlogen symboliseerden haar vermogen leven te geven en te nemen als een duistere en oude vrouw en ook als een symbool van de hemel en de lucht. Slangen rond haar armen en benen of in het haar vervlecht fluisteren in haar oor.

Slangen symboliseren de cycli van leven en dood en de verbinding tussen de onder- en bovenwereld op Aarde. Medusa is ook bekend als de Godin van Gerechtvaardigde Toorn en symboliseert de wijsheid die verboden doch bevrijdend is. Wat het schrikwekkende gezicht van Medusa moest worden dat in staat was de mens in steen te veranderen, was oorspronkelijk het ceremoniële masker van Medusa. Het masker met de onverstoorbare, allesziende ogen, betekent de immense wijsheid van Medusa en haar vermogen om alle illusies te doorzien en de waarheid erachter te zien. Dit masker, ook het Masker van de Heks genoemd, werd gebruikt om de Goddelijke Vrouwelijke Mysteries te bewaken en te beschermen voor de mens. De de-evolutie van Medusa was bedoeld om een eind te maken aan de traditie om de vrouwelijke kracht te eren als goddelijk, tijdens een tijd toen de patriarchaat opkwam met een nieuwe, mannelijk georiënteerde religie.

(wordt vervolgd)        

Bron: allaya.com

(Vertaald: Harmen Schouwerwou)