Haar Perspectief

 door

Alloya

1.2 Slangendanseres

Verloren in oude tijden vulden levens pagina na pagina

met dromen van lang geleden, versluierd en vergeten.

Een koud hart in de bergen voelt zich eenzaam;

het bloed loopt door mijn aderen, onverdroten en overvloedig.

Mijn botten zijn pijnlijk nu ik mijn weg vervolg;

mijn dromen doen de slang onder mijn voeten ontwaken,

verloren en gehypnotiseerd door het ritme van mijn eigen ziel.

Het geluid van de woestijn achtervolgt me, roept me

en wenkt me hen te volgen die vertrekken.

Duistere en koude tunnels wachten mij op

diep in de mijnen van mijn eigen bestaan.

Gevangen in het spinnenweb, in de val gelopen

en toch niet tegen Uw wil.

Naakt smaakt de aarde vol in mijn mond;

de slangendanseres verrijst in mij.

In vroegere tijden droegen wij trots onze kralen halssnoer.

Hun bloed smaakte zoet op onze tongen,

kennis eindeloos, voorouders gebonden in tijd.

De slang nadert me,

een gevorkte tong snijdt door me heen als een koud lemmet.

Dood verwacht me, zijn zoete klaagzang zingt me naar mijn bed.

De mannen wachten in de schaduw,

onbewust van de ontvlamde kracht.

Ze vrezen ons.

Wij zijn de slangendansers.

Wijn, rood en prikkelend stroomt als bloed

door mijn aderen.

Het geroffel beukt mijn borst.

HIJ is hier, we voelen hem opstaan

en HIJ is levend in de vrucht aan de tak.

 Zijn geheim ligt veilig verborgen in de parel van de zee,

we zullen vannacht feestvieren op zijn lichaam.

Het vuur in het midden, de vrouw levend, naakt,

bloed en modder uitgesmeerd over ons lichaam.

Onze tempel de bomen, ons hemelbed

het duister van de nacht, ons licht de sterren.

  De vloeistof, dik, vies, toch krachtig,

een heilig brouwsel van een lang vergeten recept.

Wij leven het leven, we kennen de dood

en we zien liefde in alle landen.

Draaiend in het rond en

nog steeds het bonken van de drums.

De mist rolt van de bergen,

slierten geesten van dode en verdwenen helden.

 Gevederde bewakers op alle Vier Hoeken.

Het water is donker en rustig.

We gillen en jammeren bij de maan,

Extatische rillingen liepen over onze lichamen

De hagedis is in mij, openbaart me zijn geheimen

in mijn beenderen en vlees.

Ze komen uit de bomen, hun lichamen gespierd en sterk.

Hun huid glimt door de schubben,

hun gele ogen flitsen in het maanlicht,

   hagedisgeliefden verenigen zich.

Het woud eet mijn ziel;

Het klauwt en grijpt mijn vlees, scheurt, trekt.

De pijn, extase, seksuele verkrachting,

de Aarde bandeloos.

De koorden zitten strak om mijn polsen,

het staal koud rond mijn nek.

Ze jammeren en huilen bij de maan,

De rivier stroomt over haar lichaam.

Haar borsten rechtop en koud,

zoet en warm tussen haar benen brandt het vuur.

De grond verhard onder haar voeten,

haar spieren golven, haar passie verrijst.

De jacht is begonnen,

het slachtoffer verloren in haar buik.

Gillend slaat ze de Aarde,

lachend bezingt ze haar machtige passie.

Een havik schreeuwt, hoog in de lucht,

het woud beneden haar.

Ze stort zich op haar prooi en

liefkoost het als een minnaar.

Veilig in de wortels van een oude eik slaapt ze,

haar lichaam zwart als as,

stil valt ze terug in de mist die haar komst aankondigt.

Met een laatste snik valt het woud stil.

Een sluitend oog vangt het vuurlicht,

een ziel met starende blik.

Ze loopt op wegen, aangelegd door voorouderlijke handen,

vergeten door allen, met uitzondering van één.

Wie was zij, deze donkere vrouw in mij? Ik voel al bijna een verschijning, mijn innerlijke donkere vrouw begint zich bekend te maken door gedichten, beelden, gevoelens en emoties. Ik noemde haar Ohmarna Rey.

De Kundalini is zeer krachtig, niet te stoppen, erotisch, schrikwekkend, maar toch een prachtige kracht. In veel levens ging ik heel ver om me te verbinden met Kali. De Godin van de dood, vernietiging probeert de weg van de slang te vinden. De draad slingert zijn weg door mijn levens, soms verloor ik de weg. Ik waagde me op het duistere pad van de gifslang. In andere tijden slaagde ik erin mijn bewustzijn te verhogen terwijl ik danste met de Heilige Slang. Mijn weg was extreem, zoals je zult zien.

De slang begon onder haar huid te jeuken. Het gif dat zij had ingenomen had nu niet alleen een uitwerking op haar fysiek lichaam, maar ook op haar ziel. Ze glinsterde toen het gif zich door haar bloedstroom bewoog. De gouden vloeistof, mits genomen tijdens het verhogen van je vibratie naar een bepaald niveau, stelt je in staat te communiceren met Kali. Wees één met haar. Dat wil zeggen dat je niet eerst gek moet worden voordat je zover komt. Het gif doodt zelden, maar heeft een sterk hallucinerend effect en die eigenschap maakt het tot een van de krachtigste ‘trips’ op de planeet. Een heftige, stekende pijn ontstond achter haar ogen toen het gif haar hersenen bereikte. Ze viel voorover. Ze merkte hoe verstijfd haar lichaam al was toen ze nog geen pijn voelde. Ze stond op en zag het bloed langzaam uit haar knieën vloeien. Ze boog zich naar voren om het bloed weg te vegen, en fluisterde “Kali-Ma” toen ze haar vingers schoonlikte.

De straten waren vol mensen die probeerden de een of andere tempel binnen te komen voor Nagapangene, de vijfde dag van Sharhan, een belangrijk slangenfestival. De lucht was zwaar en heet. Ze drapeerde de kleding om haar hoofd. Het was niet verstandig zich bij zo’n opgewonden menigte als slangendanseres te vertonen. Normaliter werd haar soort gerespecteerd, maar met zoveel slangenenergie rondom, was dit niet zo verstandig. Hier in Vadhu was de energie verslechterd. Hoeren en dieven verzamelden zich op elke straathoek. Als het donker wordt is het veiliger binnen te blijven, maar tijdens het Slangenfestival is het zelfs nog gevaarlijker omdat er te veel wordt gedronken en hallucinerende kruiden en drankjes worden gebruikt.

Mannen jouwden haar uit toen haar bedekte lichaam stilletjes door de straten glipte. Ze wilde zich niet aan een man geven, maar aan Kali. Ze bewoog zich stil en ongestoord totdat zij bij de geheime ingang naar de tempel van Kali arriveerde. Toen zij de donkere doorgang betrad hoorde ze gegil, doodskreten. Achter dit angstaanjagend geluid, hoorde je eentonige klanken -  Kali Ma,Kali Ma . De lucht was bezwangerd van gekte, de energie was chaotisch en wild. Ze snelde door de gang. Er hing een afschuwelijke geur van vers bloed. Toen ze de hoek omsloeg, kwam ze in een klein, slecht verlicht vertrek. Veel vrouwen hadden zich daar verzameld. Ze hadden hun lichamen versierd met juwelen en behandeld met geurstoffen en oliën. De atmosfeer was ongelooflijk sensueel en seksueel. Het leek alsof de lucht bezwangerd werd door datgene wat ze zouden gaan doen.

Zij begon zich voor te bereiden met het oliën van het lichaam. Ze was klein en heel slank, maar haar benen en rug waren krachtig. Jaren van beheersing van de slang had haar sterk gemaakt, hoewel ze zich zelden gekoesterd voelde. Het haar was lang en gevlochten in een verwarde, zware vlecht. Eén enkele rode steen was op haar voorhoofd geplaatst en een zilveren ketting hing rond haar heupen. Overal op haar lichaam waren striemen en insnijdingen te zien en afbeeldingen van slangen die in spiralen rond haar buik en dijen waren getatoeëerd. Afbeeldingen van prachtige slangen waren letterlijk in haar huid gekerfd.

Haar tong was versierd met een grote gouden bal. Een zwart haren vlechtwerk was vastgemaakt op het onderste deel van haar been met daarin een dolk van ‘KaliStar’. Het handvat was gemaakt van zwart obsidiaan, het lemmet was scherp en fraai gevormd. Dit was geen gewone dolk het was een offermes, de gever van Bloed. Ze gebruikte dit mes voor niets anders. Zijn zoete kus werd alleen bewaard voor haarzelf, want zij had deze tekens met behulp van deze dolk en met uiterste precisie en intentie op haar lichaam gekerfd.

Zij kon het sterke gif in haar bloed proeven. Zij lachte toen de eerste stoot slangenenergie zijn weg baande langs haar ruggengraat. Toen het haar maag passeerde, spoot de inhoud van haar maag op de wand van het vertrek. Een van de andere vrouwen schreeuwde het uit toen zij en anderen, als gillende vrouwen die een sterfgeval aankondigen, de hal van de hoofdtempel binnenrenden. Terwijl ze zich tot kalmte bracht en “Kali’ fluisterde, bracht ze zichzelf in een veranderende staat van werkelijkheid.

Het lawaai was ongelooflijk, overal drummers met hun snelle, hypnotische ritme, de geur van de dood, de menigte schreeuwde in razernij. Het raakte haar als een muur, ze viel bijna achterover. Ze probeerde het nog eens en viel op de grond. De menigte schreeuwde: “Kali, Kali”. Ze kwam overeind, ze deed haar mond wijd open en schreeuwde de meest bloeddorstige kreet van de dood. Ze begon te dansen. Haar heupen bewogen in cirkels, rondtollend in seksueel genot. Haar Kundalini-energie stond in vuur en vlam. Het gif keek toe. Wanneer je de slang op dit deel van de initiatie niet beheerst kun je je toevlucht zoeken in seks met je buurman. Het kost training om de slangenenergie te controleren. “Kali, Kali” bleef ze ‘chanten’ (eentonig zingen) terwijl zij haar hoofd heen en weer bewoog. In het begin leken de bewegingen de dans van een krankzinnige, maar wanneer je zorgvuldiger keek, zag je een patroon dat de massa slangen vertegenwoordigde die verstrengeld lagen rond haar voeten. Eén deed een uitval en beet haar. Ze lachte alleen maar, ze was helemaal in trance. Haar ogen waren groot en zwart; in haar eigenaardige blauwe ogen was geen kleur te bekennen.

Toen nam ze haar dolk uit haar schede, stak het omhoog in de richting van het gigantische standbeeld van Kali, dat zich nu aan het andere eind van de hal bevond. Met veel armen, waaraan hoofden van dode mannen hingen, met uitpuilende tongen als teken van geweld, creëerde dit alles een afschuwelijk beeld. De treden waren allemaal bedekt met bloed van de initiaties voor haar.

Het geluid van de massa werd luider. Ook zij bereikten een hypnotische razernij. Dit bracht haar tot het punt waarop zij dacht dat ze gek zou worden. Ze kon het gif van de slang voelen in haar botten en bloed, haar huid popelt van verlangen, een overstelpend zinnelijk verlangen.

Zij steekt het mes omhoog naar de menigte, drukt het lemmet tegen haar lippen en duwt het dan in haar onderlip. Het bloed druppelt langs haar mond op haar borsten. Een moment van genot, de lippen vangen de energie op. Wanneer dit vrijkomt golft het door haar lichaam en brengt haar in vervoering. Haar ogen krijgt een vreemde gele kleur waarna het weer zwart wordt.

Het gif overweldigt haar, het was sterker dan gebruikelijk, slangen waren overal. Ze was niet langer zichzelf. Door de pijn van haar wonden en het bloedverlies, plassen bloed voor haar voeten, werd ze draaierig in haar hoofd, ze verloor bijna het bewustzijn. Ze viel in zwijm. Was dit het gevolg van de pijn of het genot? Ze werd bezeten - demonische, duivelse energie nam bezit van haar, Ze valt op haar knieën voor het beeld. Een kleine slang verrijst in haar lichaam. Ze begon te trillen toen de slang haar bleef bijten. Haar huid kreeg een vreemde groene en gele kleur. Even was ze de slang. Ze keek naar het beeld met tranen in haar ogen. Zij was een verloren ziel en ze had geen keus. Terwijl ze haar dolk hoog tegen haar pols hield zodat de menigte het kon zien, sneed ze de aders van beide armen open, de slagaders, en liet het bloed uit haar armen stromen op de treden. Opluchting overstroomde haar lichaam, haar hele leven had ze heimelijk haar lichaam willen offeren voor Kali. Haar hele leven wilde ze dit dichte lichaam verlaten om de liefde van Kali waardig te zijn. “Ik geef me aan Kali”, fluisterde ze en toen stierf ze. Maar hoorde Kali haar wel?

Ohmarna Rey zei: “Vele religies beschrijven de een of andere vorm van marteling, nederigheid of persoonlijke offers als een vereiste om dichter bij Godin/God te komen. Het vereren van en eerbied voor Kali is een manier om het duistere gezicht van de Godin te omarmen. Velen willen een herverbinding met de wrede Godin. Vrouwelijke kracht wordt vaak gepresenteerd als negatief. Een herverbinding met de Godin is een manier om je recht om woedend te zijn op te eisen. Zij is zowel een onvoorstelbare verschrikking als een eindeloze gelukzaligheid, eeuwig verbonden in de dans van mijn wezen. Het genoegen dat ik beleef aan het voordurend besef van mijn geboorte en mijn uiteindelijke dood is de reden dat ik mezelf elke dag aanbiedt aan haar. Het voelen van de woede - de brandstof voor het offer van het zelf - is kostbaar, goddelijk, echt.

Wanneer je jouw lichaam aanbiedt aan een hogere bron beleef je de goddelijke extase van vrijheid, seksuele en sensuele opwinding en de volledige herinnering van de Godin. Hoewel het pijnlijk is dachten de zelven voor mij dat het een succesvolle terugweg was naar de bron van de schepping en wie ben ik dan om dit te betwisten! Ik kan niet ontkennen dat ik dit me aantrekt … de slang heeft me in de duistere aspecten van mezelf getrokken. Het heeft zich in de diepten van mijn onderbewustzijn gewrongen om te zoeken naar datgene wat ik verberg.

Ik ben Ohmarna Rey. Ik houd van mijn pijn. Mijn seksualiteit is mijn brandstof, mijn vuur.

De woonplaats van Kali is de crematie/begrafenisplek, een plek waar de vijf elementen oplossen. Kali bracht me naar de plek van ontbinding. Door haar kon ik mijn gehechtheden oplossen – mijn boosheid, droefheid en alle andere emoties, gevoelens en denkbeelden die mij vasthouden in beperking. Door haar werd ik bevrijd. Ze nam me mee diep in mezelf, diep in mijn botten, levendige herinneringen. Deze herinneringen kwamen niet uit mijn brein, maar borrelden op uit de kern van mijn aardse natuur. Ik kon een stimulerende energie voelen onder mijn voeten – kronkelig en sensueel. Het kronkelde omhoog langs mijn benen; een diepe en bijna pijnlijk gevoel kreeg ik in mijn spieren toen de slang van Kali langs mijn benen opkroop. Het activeerde mijn wortel/stuitchakra. Een enorme en intens branderige energie begon zich aan de basis van mijn ruggengraat in spiralen te bewegen. Ik voelde me overweldigd. Het was zo intens, het steeg omhoog in mijn sekscentrum, mijn Hara centrum. Ik kon voelen dat dit centrum zich letterlijk opende en steeds sneller begon te tollen. Dit was ongelooflijk seksueel, niet een lekkere, warme zachte vrouwelijke energie, maar een heftige seksuele aandrang, een zinnelijk verlangen. Mijn lichaam was heet, stond in vuur en vlam … voor de eerste keer in mijn leven voelde ik dit in mijn lichaam. Ik had intense energiestuwingen vanaf het uiteinde van mijn ruggengraat om het volgende centrum - de solar plexus en machtcentrum – te activeren. Ik kreeg beelden te zien om te verduidelijken hoe de slangenenergie een onderdeel van de planeet was en hoe deze energie, door activering en aanvaarding, zich door het lichaam zou verplaatsen. Ik kon mijn bewustzijn naar een hoger niveau brengen. Kali toonde me in gedetailleerde beelden en met heftige emotionele gevoelens de vorige levens waarin ik dit spirituele pad had bewandeld.

Ohmarna Rey spreekt: “De duistere Godin wordt wakker en verrijst uit haar diepe vrouwelijke verblijfplaats in mijn lichaam. Ik kan haar onmiskenbare macht voelen, beleef oude inwijdingsrites op elk niveau van mijn wezen. Het is een aandrang die ik niet kan negeren. De slang in mij verrijst – het wil me de weg tonen. Ik word een voertuig voor aardse slangenenergie. Kom op, samen kunnen we de spiraaldansers worden - het leven vierende extatische mensen van de Slang. Veel levens hebben we met de slang gedanst, gebruikten de energie voor een vernieuwd bewustzijn van het zelf. Een sterke kracht, een evolutiemiddel op een hoog spiritueel niveau, maar zoals alle wegen heeft het zijn valkuilen. En hiervan is de verslavende, hypnotische energie die de slang met zich meebrengt. Als een gif kruipt het in je ziel en indien het niet juist gebruikt wordt, brengt het je naar de vergetelheid van het zelf. Wie zou een dergelijk pad willen kiezen? Welk wezen zou dit krachtige spoor willen volgen? Iemand die de uitersten van de fysieke/spirituele evolutie wil beleven, de uitersten van licht en donker. Vele wegen leiden naar God en dit is er één van. Niet alle wegen behoren tot het Licht. Sommige wegen gaan via kleine, talrijke stappen door levens en ervaringen. De weg van de Slang is riskant, verraderlijk, hoewel extatisch en verlichtend. De Slangenweg, het verborgen pad, is bestemd voor de helden van hart en bewustzijn en levend in het lichaam. Ik, Ohmarna Rey koos deze weg, want ik ben het duister, de ontaarde, de vreemde, het Taboe.”

De slangenweg is een weg terug naar God, of zou ik moeten zeggen - de Godin? Mij werd een leven getoond waarin mijn lichaam ascendeerde in de lege ruimte van de eeuwige moeder. In dit leven, werd me verteld, had ik met succes energieën van hoge frequentie verankerd in mijn lichaam waardoor ik de volle kracht van de slang onder mijn voeten kon verdragen. Het juist toepassen van deze energie gaf me de mogelijkheid het als een katapult te gebruiken om mijn vibratie te verhogen. Het deed mijn atomen zo snel tollen dat ik me buiten de begrenzingen van de fysische werkelijkheid kon begeven om één te worden met de Godin en mezelf in de totale schepping beleefde. Het was een van mijn meest extatische ervaringen die ik ooit heb gehad, toen ik me dit leven herinnerde. Ik was een adept, getraind en een zeer verlicht wezen vanwege deze slangenoefeningen.

Tijdens de Schorpioenperiode had ik het Pythonaspect van de Godin vereerd. In oude tijden was ik op de planeet, hoewel ik me altijd als een nieuwkomer had beschouwd. Toen ik begon te luisteren kwamen er steeds meer herinneringen en gevoelens naar boven. Ik kreeg te zien dat ik de slang niet juist had gebruikt. In die tijd ging de Kali-energie in mij de foute kant op. Ik kon het voelen – er was een passie in mij om mezelf te doden, niet vanuit een depressief gevoel van hopeloosheid, maar vanwege een krachtige, krankzinnige, bloeddorstige wens. Vele levens had ik dit negatieve pad bewandeld. De donkere kant van de slang was de behoefte om in extase, overweldigd en stuurloos, zonder controle te zijn.

Tijdens de volgende maanden beheerste deze energie mijn bewustzijn en toonde me beelden, stimuleerde gevoelens en stuurde energie heen en weer langs mijn ruggengraat waardoor de kanalen gereinigd werden. Geblokkeerde gevoelens werden vrijgemaakt waardoor mijn karma zich oploste. Het was moeilijk om niet door de slang overmeesterd te worden. Het wilde zich langs mijn ruggengraat omhoog slingeren om het onderste centrum en de Hara centra te activeren. Dit kon ik wel aan, maar toen het de solar plexus bereikte maakte de vrijgemaakte kracht mij bijna gek. Het was zo overweldigend, ik begon te trillen en te krijsen. De Extase van de slangenenergie was zeer krachtig – slangenenergie was seksueel, sensueel, beangstigend, opwindend en gekmakend. De slang was voor mij opgerolde energie. Ik leerde hoe ik deze energie op en neer moest bewegen om deze energie in de zonnevlecht, het machtscentrum te brengen.

“Neem je recht terug om woedend te worden”, zei Kali.

Een nieuwe woede, beangstigend en heftig begon vanuit het centrum van mijn buik tekeer te gaan. Waarom werd ik zo woedend? Wat was er gebeurd? De gevoelens waren intens maar de informatie moest nog ontdekt worden. Ik wilde doden, moorden, deze energie was zeer krachtig. Het was mijn woede – ik wilde mezelf doden, niet als een offer of in een depressieve bui, maar als een overweldigende, krankzinnige furie. Ik wilde het vlees van mijn botten scheuren, ik wilde alles in stukken snijden. Ik reageerde niet op deze neigingen maar bestudeerde ze en beleefde de energie hiervan door middel van geschreven verhalen die vreemd en wreed waren. Ook danste ik wild op het opgeklopte gedreun van drums en bedreef gevaarlijke seks met een nieuwe en opwindende partner. Het beleven van deze energie en het langzaam tot rust komen heelde en reinigde mijn lichaam en iets nieuws begon zich in mijn botten te bewegen.

Ik besefte dat er in mijn fysieke vorm een slapend wezen bevond, die op een dag uit zijn sluimer zou ontwaken. Zoals in het verhaal van de slapende schoonheid, lag zij gehuld in een kristal in de kern van de planeet. Ik moest nogal graven om haar te vinden. Het voelde of ik echt in mijn lichaam bevond en de slang bereed die in spiralen naar beneden ging. Niet alleen naar het centrum van de planeet, maar ook naar het centrum van mijzelf. Ik voelde dat ik mijn innerlijk vrouwelijk zelf moest vinden, want hoe zou ik zonder haar de Godin kunnen vinden? Maar zoals ik al zei, ik voelde me geen vrouw, ik wist zelfs niet wat het betekende vrouw te zijn. Dus begon ik te zoeken, in het begin buiten mezelf.

Op elke plek of dimensie van mijn bestaan waar ik ooit geweest ben, bevond zich altijd een aspect van het zelf dat het speciale niveau vertegenwoordigde voor een ontmoeting met mij. Waar was mijn vrouwelijke zelf, mijn innerlijk vrouw? Waarom had ik geen enkel echt gevoel verbonden te zijn met de planeet? Hoe kun ik werkelijk contact maken met de Aarde Godin? Hoe kon ik de vertegenwoordigster van mijn vrouwelijk zelf leren kennen? Ik zocht voorbeelden van vrouwelijkheid op deze planeet. Ik bekeek tijdschriften, allerlei media en het enige dat ik zag was onechte, oppervlakkige schoonheid, namaakvrouwen die geen enkel besef van zichzelf hebben. Ik keek naar de onderdrukte gezichten van vrouwen om me heen en ik was teleurgesteld.

Overal zag ik vrouwen zonder kracht, zonder leven in hun botten. Ik zag vrouwen die probeerden de aandacht van de man te vangen door manipulatie en bedrog. Ik vond het niet prettig wat ik zag. Hoe zou ik dit ooit kunnen zijn? Als dit alles is wat de vrouw te bieden heeft dan, dacht ik, hoef ik me er niet druk over te maken! “Dit is niet de echte vrouw, waar is ze?”, dacht ik.

“Het woud is koud en donker, dik in zijn bladeren, verstrengeld in zijn doornen. Een pad leidt de zoeker hoopvol naar zijn bestemming. Diep in het bos verspreid zich traag een gevoel, verwelkomt je en trekt je dichterbij. Haviken vliegen boven je hoofd, schreeuwen hun waarschuwing dat genegeerd wordt en jij wandelt verder. Het pad verdwijnt, slechts het gevoel van je voeten leid je nu. Je duwt takken weg, automatische bewegingen als een dier op de vlucht.

Op zoek naar haar,

de verborgene.

Tijdens de reiniging brandt het vuur kalm.

De lucht is vervuld van een voorgevoel.

Zij is daar.

Het vuur brengt zwarte as op haar gezicht.

Oude heks.

Verschrompeld oudje.

Verdord haar, een tandenloze grimas.

Het vlees opzuigend van de botten van haar laatste buit.

Giechelend lacht ze.

“Met welke botten voed jij je”, vraag je.

“Waarom zijn ze van jou?”

Ze grinnikt.”

Ik ging in meditatie, bewoog me steeds dieper in mijn gebeente. Ik zocht haar. Ze moet daar ergens zijn. Ik besefte dat ik alleen maar door mijn reis in het woud mijn verborgen vrouw kon ontmoeten. De Godin moest veel meer zijn dan de woede en kracht van Kali. Er moet een andere manier zijn om bij de kracht van de vrouw te komen, niet alleen maar via de weg van het seksuele. Er was een vrouwelijke kracht dat ligt in de benige vingers van de oude vrouw. Zij was de heks, de wijze vrouw met verzamelde kennis verworven tijdens de reis. Zij bewaarde informatie dat verborgen lag in de dichtheid van mijn botten. Zij vertegenwoordigde de transformatie, de dood en de tijd van oogsten. Zij was Hekate. De heks voedt zich met mijn botten, eet alle wijsheid en kennis die in mijn lichaam liggen opgeslagen. Zij oogst mijn dood en laat me opnieuw geboren worden.

“Geef jezelf volledig aan mij en ik laat je geboren worden in een energie die opwelt uit je gebeente, leven brengt waar dood was en warmte waar eens koude heerste”, zei de heks.

Oude wijze vrouwen worden vaak neergezet als heksen, roerend in een borrelende ketel. Zij was evenwel mijn genezer en adviseur. Zij was degenen die mij haar geheimen kon onthullen en onderrichten. In vorige eeuwen werden werd een oudere, alleenstaande vrouw beschuldigd van kwalijke praktijken en werd daarom vervolgd, verbrand of opgehangen. Hun kennis was een bedreiging. Hun tradities zijn nu verloren geraakt, hun kennis verborgen, de duistere maan verbergt de wijze oude vrouw.

“Het is nu tijd om het einde te erkennen en de natuurlijke cyclus te accepteren. Jullie kunnen nu je levensreis leren begrijpen om de schoonheid te zien van de stoffelijke wereld, om de schoonheid te zien in de dood en ook in het leven. Ik ben de Wijze Vrouw, ik ben de Medicijnvrouw. Ik ben de Oude Heks, Sheila Na Gig, de oude Godin van dood en wedergeboorte. Als Wijze Vrouw ben ik solitair, eenling. Ik wordt alleen maar gevonden in vredige eenzaamheid, in de rust van je gebeente. Je moet omgaan met je eenzaamheid, dit is mijn invloed. Je moet vrede vinden in de stilte, je moet je prettig voelen in je eenzaamheid. Ik ben het einde en het begin. Ik kan je rituelen/bezweringen leren. Deze oefeningen hebben te maken met het verjagen van je pijnen en angsten in je leven. Ik zal je laten zien hoe je opnieuw leeft door middel van je dood”, zei de Oude Wijze Vrouw.

Wat moest er sterven? Dat waren mijn pijn, mijn angst en mijn paniek voor mijn vrouw-zijn. De Wijze Vrouw had iets in mij  losgemaakt, een herinnering die niet zo prettig was. Een herinnering aan hete, schroeiende vlammen, brandend vlees en doodskreten, herinneringen aan vervolgingen, onvoorstelbare pijn en verlies. De Inquisitie begon achter in de 12^e eeuw. Het hoofddoel was de Godinaanbidders te vernietigen en de vrouw genadeloos te ontkrachten. Dit was niet de enige periode van pijn en vervolging die ik me herinner gedurende de volgende paar maanden van heling. De Oude Vrouw nam me mee op reis door al mijn levens van verkrachting, pijn en dood door middel van anderen, meestal mannen. De pijn was diep, de beelden verschrikkelijk, huilend en gillend. Ik verwijderde de herinnering uit de cellen van mijn lichaam. Bij elke helingsessie voelde ik de energie in mijn botten terugkeren.

Ik wist alles over de Inquisitie, maar het verhaal stopte daar niet. Nadat ik de vervolgingen en martelingen in die levens had herbeleefd, ging ik verder terug en beleefde een slavenbestaan op de Romeinse galleien, wrede levens in Arabische culturen en dood door middel van hartloze en wrede mannen. Niet altijd waren het mannen die pijn veroorzaakten. Het verraad door andere vrouwen was te zwaar om te dragen. Verraden te worden door vriendin en zuster was de ergste pijn van alle, het pleidooi om in leven te blijven, kijkend in de ogen van de vervolgers die je alleen maar verschrikt aankijken.

Hekate, Sheila Na Gig, Kali, de duistere gezichten van de Godin, de Wijze Vrouw van Schepping, vergezelden me door mijn pijn, droegen me op hun boot naar de andere kant om opnieuw geboren te worden.

“Voordat je me terug kunt brengen in je lichaam moet er ruimte voor mij gemaakt worden. Je neigingen moeten zichtbaar worden. Je wildheid moet beteugeld worden. Wanneer je boosheid erkent wordt, dan wordt je pijn getransformeerd. Alleen dan kun je mij dienen”, zei de Wijze Vrouw.

Ik was kwaad, een woede begon vanuit mijn lichaamscellen te exploderen. Niet een enorme wilde razernij (een Kaili-woedeaanval) maar een brullend dierlijke kracht, een kracht dat zichzelf wil uiten voordat het mij levend opeet.

 “Ik ben Sekhmet; ik ben de ongeremde passie, het gebrul van Moeder Leeuw die haar jong beschermd. Ik ben het levensvuur dat bestaat in de kern van elke cel, in elk levend schepsel op Aarde. Want dit vuur is uitgeleend aan het scheppingsproces dat het leven inademt van dat wat geschapen is. Gebruik me NIET lichtvaardig. Ik ben het rechteroog van Ra, de wraakzuchtige Dochter. Ik ben de handhaver van Ma’at – die Waarheid is. Ik bescherm degenen die ik liefheb zoals een Moeder dat alleen maar kan.”

Met het geduld van een kat had de Egyptische Godin Sekhmet met het leeuwenhoofd gewacht. De geest van de kat bewoog zich soepel langs de lijnen van mijn gedachten. Sekhmet vertegenwoordigde voor mij het uitgebalanceerde gebruik van macht. De kracht achter de geschiedenis van geweld en het misbruik van macht, geassocieerd met de patriarchaat op deze planeet. Dergelijke mannen waren de grootste vijanden van Sekhmet. De Sekhmet in mijn innerlijk eiste haar macht op. Met de kracht van Sekhmet in mijn lichaam stroomde het vuur van de leeuwin door mijn bloed – ik wilde wraak, ik wilde vechten. Met de hulp van Sekhmet bevrijdde ik leven na leven van pijn en angst, de pijn van het vrouw-zijn. Het is nog een wonder dat na al deze vervolgingen de woede van de vrouw nog levend is en haar dreigend hoofd opsteekt. Sekhmet moet bemind en bedwongen worden.

Brullend als een leeuw, schreeuwde ik me hees door de boosheid die uit mijn lichaam explodeerde, de wraak verzachte de pijn. Ik werd genezen, bevrijdde me van de haat naar de man. Toen ik compassie begon te voelen, begon ik beter het spel te begrijpen dat gespeeld werd tussen de vrouwelijke en mannelijke vibraties op deze planeet. De legende geeft aan dat bij het begin van tijd, de mannen samenspanden tegen hun Schepper.

Na de zaak overwogen te hebben, besloot Re zijn Oog te zenden in de vorm van een leeuw – Sekhmet – om hen te straffen. Sekhmet wilde alles vernietigen en zou de hele mensheid verzwolgen hebben indien Re – die spijt had gekregen – de grond niet bedekt had met rood gekleurd bier in plaats van bloed. Sekhmet, in de war gebracht door de kleur, dronk de vloeistof, werd dronken en viel in slaap … en zo werd de mensheid gered. Dit vond echter plaats heel ver in het zuiden van Egypte. Thoth, die vermomd was als monnik, kreeg de opdracht Sekhmet terug te brengen naar Egypte. Toen ze arriveerden, wierp Thoth haar in het water om ‘haar hoofd af te koelen’. En op die manier werd de bloeddorstige leeuwin getransformeerd naar de vriendelijke kat - Bast.

De herinneringen van de verering en de vereniging die ik had ervaren met de duistere aspecten van de Godin had me volledig aangegrepen. Gedurende een paar maanden ging ik volledig op in de duistere aspecten, onderzocht herinneringen, beelden en gevoelens die gepaard gingen met dit nieuwe en opwindende avontuur. Ik begon deze nieuwe innerlijke vriend vragen te stellen. Nu ik verbonden was met deze nieuwe frequentie leerde ik het meeste over haar. Ik had altijd gedacht dat deze Godin alleen maar vereerd werd door gezette, in lange gewaden gehulde feministische hippies. De Godin was echter in mijn leven gekomen zonder dat ik hierom had gevraagd, dacht ik. Ik voelde niet dat ik met deze planeet veel te maken had en nog minder met het idee van een Godinnenbewustzijn. En nu had ik het gewaagd een gesprek met de Godin aan te gaan. Ik had haar opgeroepen, of misschien was het mijn lichaam. Het was alsof ik in slaap was in die diepste delen van mijn lichaam en mijn zielverschijning in het lichaam kwam als een oproep om wakker te worden en op dit punt begon het verhaal … Wie had ik eerder vereerd? Welke van de vele aanzichten van de Godin waren mij getoond? De Godin begon me meer vorige levens te laten zien waar zij een belangrijk aspect in mijn leven was geweest. “Herinner je je Isis”, vroeg ze toen ik in trancetoestand raakte.

 “Je aanbad haar met al je liefde en toewijding. Je was een jonge leerling van 11 jaar. Je was onschuldig en had een zuiver bewustzijn. Je ging iedere dag naar de tempel. Je keek op tegen het schitterende standbeeld van je Godin Isis. Als je ernaar staarde in een eerbiedige trance, zag je de tranen stromen uit de ogen van Isis, haar verering taande en haar macht was stervende. Niemand anders kon de pijn voelen die moest komen, de pijn van het gemis  van de Godin om de wereld in haar armen te houden. De gedachte aan wat zou komen was te veel voor een ‘kristallen bol’. “Toch werd je verlost van je pijnlijk leven door het gif op de tempeltreden”, zei de Godin. Ik herinnerde me de eerbied en loyaliteit in dat leven voor mijn geliefde Isis. Mijn  hele leven was aan haar gewijd. Mijn moeder en zuster waren mij al voorgegaan als ingewijden van Isis en ik volgde die bloedlijn. Ook ik gaf mijn hele leven aan mijn Godin. Elke gedachte die ik had was een gebed aan Isis. In de herinnering die ze mij toonde, kreeg ik een werkelijk gevoel van hoe het was om in de energie van de Godin te zijn. Ik was volledig in harmonie met haar en op haar afgestemd. Isis bewaarde de frequentie van de moeder. Haar liefde was overweldigend en koesterend. Het was gewoon prachtig. Ik baadde in de energie van de Godin Isis en passeerde de sluier van tijd en leefde in de herinneringen van het Oude Egypte, waar ik leven na leven vrouwelijke incarnaties beleefde. Ik leerde de schoonheid van de verering van de Godin kennen door middel van mijn passie voor Kali, maar Isis toonde me een ander gezicht, een andere vorm van verering, wel met dezelfde mate van devotie en overgave. Door dit leven leerde ik hoe de Godin vereerd moest worden – door mezelf te geven, niet in de chaotische donkere energie van Kali, maar met energie die slechts als pure devotie beschreven kan worden.

“Ik ben de Godin van de Maan. De koe is mijn heilig dier, want ik verzorg en voed de mensheid. De horens van de koe creëren de basis van mijn kroon en vertegenwoordigen de maan, waarop de solaire schijf is gepositioneerd. Op deze wijze vertegenwoordig ik zowel de mannelijke als de vrouwelijke goddelijke principes. Ik was de zuster en vrouw van Osiris, zuster van Seth en tweelingzuster van Neftys (Nephthys). Ik vertegenwoordig alles dat waar en zuiver is in de vrouw en mijn devotie voor Osiris is legendarisch”, zei Isis.

Isis en Osiris waren de heersers van Egypte. Seth, de broer van Isis was jaloers en wilde de troon voor hemzelf. Toen Osiris terugkeerde van een reis – werd tijdens zijn afwezigheid vervangen door Isis – nodigde Seth en zijn aanhang hem uit voor een banket. Seth bracht een schitterende kist mee en verklaarde dat, iedereen die in de kist paste de kist als geschenk zou krijgen. Osiris klom erin en het paste precies. Seth en zijn volgelingen timmerden het deksel vast, bedekten de kist met gesmolten lood en gooiden deze in de Nijl. Het dreef naar de zee, waarna het uiteindelijk op de kust strandde en waar vervolgens een boom rond de kist groeide. Seth nam de troon van Egypte over.

Toen de boom omgehakt werd om er een zuil voor het paleis van de koning van het land te maken, gaf deze een speciale fijne geur af. Het was zo bijzonder dat Isis dit in Egypte te horen kreeg. Ze ging er heen om de kist terug te halen en verborg het in de moerassen van de Cobra Godin. Toen, door gebruik te maken van de magie die ze van Thoth leerde, creëerde ze licht met het haar, wind met haar vleugels. Vervolgens bracht ze het lichaam van haar man weer tot leven, lang genoeg om een kind van hem te verwekken – Horus. Seth had niet de bedoeling zijn troon op te geven en toen hij aan het jagen was vond hij de kist die nog steeds het lichaam van Osiris bevatte. Ongelukkigerwijs was Isis afwezig, dus sneed Seth het lichaam van Osiris in 14 stukken en verspreidde deze over verschillende plekken in Egypte. Toen Isis terugkeerde werd ze overmand door verdriet en ging onmiddellijk de stukken van het lichaam van haar man zoeken. Ze vond ze allemaal, op één na, want Osiris mannelijkheid was door een krab uit de Nijl opgegeten. Isis voegde de stukken samen en deed de eerste riten van het balsemen en de Rite van Wedergeboorte, waardoor Osiris het eeuwige leven kreeg. Osiris steeg op naar de onsterfelijke wereld en Isis had haar zoon van Seth opnieuw verborgen in de moerassen van de Cobra Godin totdat Horus sterk genoeg was om zijn vader te wreken.

Isis van een moeder-Godin, een Godin van vruchtbaarheid en huwelijk. Isis was de goddelijke moeder. Isis vertegenwoordigde de vrouwelijke vruchtbaarheid, zij was de Godin van de Aarde, het vrouwelijke deel van de natuur. Sirius, de helderste ster in het sterrenbeeld Grote Hond (Caris Majoris), was de ster van Isis. Een symbool voor Isis is de ster (Sirius). Isis was ook de beschermster van de dood, de schenkster van de dood en de hersteller van het leven.

Ik was zeer vereerd deze verbinding te voelen en al mijn Isis-levens te herinneren. Ik bleef contact houden met een ander aspect van de Godin – het aspect van de Moeder. Ik voelde de oude herinneringen in mijn botten, herinneringen aan wanneer ik me volledig aan haar had gegeven. Ik gaf haar mijn leven.

“Jij hebt me vele malen eerder jouw devotie en je leven gegeven. Herinner je me nog toen het warme water van de oceaan je lichaam koesterde? vroeg de Godin. Herinner je me - Yemaya? Ik ben Yemaya, de Godin van de Oceaan.”

Een herinnering kwam naar boven. We liepen de oceaan in, we waren naakt, slechts parels en koraaljuwelen versierden onze lichamen. We liepen en zwommen in de zee en verder in de diepe oceaan. Wanneer we het water ingingen werden we omringd door bloemen, we zwommen in een zee van bloemblaadjes. De mannen in de boten hadden ze daar voor ons neergelegd. Overal waren boten en ze sloegen op hun trommels, steeds luider en sneller. We keken naar de gespannen gezichten van de prachtige mannen; het deed hun pijn dat wij ons op die manier offerden. We hadden geen keus. Wanneer we door de Godin van de Oceaan werden geroepen moesten we naar haar toegaan. We gingen het water in net zolang tot onze benen en onderlichaam volledig verstijfd waren. De golven klotsten over onze hoofden. In het begin probeerden we ons drijvend te houden, maar spoedig gaven we ons over aan de Godin – Yemaya. We lieten ons naar de bodem zakken en terwijl we dit deden legden we alle lagen van onze aardse zelven af - alle angsten, pijn en boosheid. We transformeerden ons bewustzijn in een lichtlichaam. We gaven ons over en verdronken. Het was een prachtig gevoel van overgave en vrede. We waren één met de Godin, we werden haar meerminnen en zwommen weg.

“Ik ben Yemaya, de Yoruba Moeder van de Zee, moeder van al het leven, de zee, de bron van alle leven. Yey Omo Eja, haar naam betekent ‘Moeder Wiens kinderen de Vis en de Meermin zijn’.

Yemaya is de West-Afrikaanse Scheppingsgod die vaak wordt afgebeeld als een meermin, welke weer wordt geassocieerd met de maan, de oceanen en vrouwenmysteries. Zij regelt de conceptie en de geboorte van kinderen en verzekert hun veiligheid tijdens de kinderjaren. Zij wordt geportretteerd als een mooie vrouw; zij is een machtige beschermer en ondersteuner van het leven. Zij is een vergevingsgezinde Godin, die opgeroepen wordt voor hulp bij liefde en genezing. Yemaya illustreert de eb en vloed van de vrouwelijke kracht. Ze verzet zich niet tegen het onvermijdelijke, noch probeert ze het te controleren, maar handhaaft de balans in de dans van het leven.

Yemaya werd verkracht door haar zoon. Yemaya’s vervloeking van haar zoon tijdens deze gewelddadige incestueuze daad veroorzaakte zijn dood. Uit wroeging koos ze ervoor op een bergpiek te sterven. Toen ze stierf verschenen uit haar baarmoeder 14 Yoruban Goden en Godinnen. Het breken van haar vruchtwater veroorzaakte de Zondvloed die de oceanen creëerde. Uit Yemaya’s gebeente werden de eerste vrouw en man geboren die de ouders werden van alle sterfelijke wezens op Aarde.

Ik herinnerde me dat ik deze priesteres ben geweest; we gebruikten zeeschelpen als een communicatieapparaat om op de frequentie van de Godin te spreken. De energie van de oceaan brachten meer herinneringen boven water, andere verhalen kwamen als draden binnen. Ze begonnen een kleed van levendige kleuren en symbolische verhalen te weven. De energie van de Godin werd veel rijker in mij.

“Je herinnert je inderdaad vroegere levens. Ze zijn inderdaad van jou, maar het zijn ook archetypische krachten die aanwezig zijn in de vrouwelijke psyche. Deze krachten worden in jouw werkelijkheid gemanifesteerd in de vorm van mythen en legenden, verhalen van oude verslagen die diep in de Aarde van de planeet worden bewaard. Ik ben de Godin, ik bewaar alle archetypische verhalen die zich hier op deze planeet in alle tijden hebben afgespeeld. Ik ben de Vrouwe van de historie, of zal ik zeggen ‘Haar Verhaal’. In mijn lichaam bewaar ik alle verslagen van alle gebeurtenissen die zich vroeger hebben afgespeeld tussen mannelijke en vrouwelijke energieën op deze planeet. Alle mythes van de Goden en Godinnen blijven verborgen in mijn lichaam. Mijn lichaam is jouw lichaam als ik binnenin je ontwaak. Ik activeer herinneringen en verhalen van hun stille verblijfplaats in de dichtheid van jouw botten en in de materie van de rotsen van de planeet zelf. Jouw lichaam en de planeet zijn inderdaad één. Als het planetaire bewustzijn ontwaakt, dan wordt jij ook wakker. Als de informatie van de codes in je gebeente vrijkomt, zal het gebeuren.”

Er is veel gezegd over de geschiedenis van de Aarde. Mensen zoeken overal op deze planeet naar deze vastgelegde verslagen. Op deze manier zullen ze niet slagen. De informatie vind je in je botten. Wanneer je naar een heilige plek gaat, activeert de frequentie van die plek de informatiecodes in je lichaam. Je zult je meerdere malen vele verhalen herinneren en als je rondreist op deze planeet zul je veel opwindende verhalen horen in de trilling van je beenderen. “Vanuit je gebeente spreek ik met je, want ik ben je innerlijke Godin”, zei ze. De geactiveerde Godinnenenergie in mij had me inderdaad reeds een tweetal verhalen laten zien, maar ik dacht dat dit niet het einde was. Vroeger dacht ik dat ik nooit eerder mens was geweest en voelde ik me verward door mijn vrouw-zijn. Toen ik ontdekte dat ik inderdaad vrouw was geweest was dit een grote openbaring voor mij. Kali had me de kracht van de slang getoond, wiens gezicht in elk verhaal lijkt voor te komen. De Godin en de slang waren op een ingewikkelde manier met elkaar verbonden. Ik genoot van de seksuele kracht die ik had ontdekt, het vuurde mij aan, deed de kundalini in mijn lichaam oprijzen, zuiverde systemen. Ik werd genezen van het geloof dat de vrouw geen kracht/macht zou hebben. Ik nam mijn macht terug en bevrijdde me van eonen pijn en boosheid naar de vervolgers van de vrouw. Ik doorleefde opnieuw vroegere levens waar ik was misbruikt en zonder macht was. Ik voelde me verloren en de enige band met de Godin was boosheid en duisternis. De warmte van Isis en Yemaya had me laten zien hoe ik dieper moest gaan, me moest overgeven aan de pijn vanbinnen en me moest bevrijden van oude herinneringen van droefenis en verlies. Ik begon me af te vragen hoe vaak ik haar in de een of andere vorm had vereerd. Toen liet ze me levens zien waarin ik me volledig aan haar had gegeven. Ik begon te onderzoeken waarom dit soort verering zolang had geduurd. Op welke manier was deze energie, deze sterke entiteit de ene minuut zo’n prominente en sterke kracht geweest in mijn bestaan om vervolgens te verdwijnen zonder enig spoor na te laten? Herinneringen rezen op vanuit de diepten in mij, herinneringen die tot op dat moment compleet verborgen waren.

Misschien wil jij ook bepaalde dingen herinneren? Sluit je ogen, haal diep adem en brengt je bewuste gewaarzijn tot in de kern van je gebeente. Sta haar toe de ervaring met je te delen. Geef haar toestemming om je te helpen bij het ontsluiten van je geheugen. Heel de wonden en neem je kracht terug. Geef toestemming voor de genezing. Kun je de liefde van de Godin herinneren? Overal was de Godin, de gehele schepping was de Godin en dus ook je lichaam. Je ziel, je wezen werd gekoesterd in de warme armen van de Godinnenenergie die zo prominent aanwezig was op de planeet. Herinner je de tempels en de devotie die je zo gemakkelijk voelde voor de levenademende Godin. Je kon haar overal voelen, in elk blad, elke boom en in de hartenklop van elke machtige berg. Kun jij je nog herinneren dat de tempels vielen, toen ze de heilige wensbronnen blokkeerden? Herinner je de aanranding, het misbruik en de pijn? Geef alles aan haar, geef haar je pijn en laat haar deze genezen. Je smart is voorbij, je bent bevrijd van je misbruik, je verlies en je verdriet. Voel hoe je gebeente lichter wordt en laat haar opnieuw in jou leven ademen.

Ik ging enkele vrienden in Arizona bezoeken. Ze reisden door verschillende staten naar Arizona om een archeologisch kristallen kamer te bezoeken en dus besloot ik met hen mee te gaan. Toen ik uit het raam keek naar het voorbijglijdende prachtige landschap van Arizona en Nieuw Mexico, kwam ik in trance. Ik kon niet spreken, eten of slapen tijdens de volgende drie dagen dat we door Amerika reisden. Ik kon de Godin horen die tegen me sprak, ik moest me volledig concentreren. Ik kon nauwelijks met mijn vrienden praten. Het lukte me uit te leggen dat ik met de Godin sprak en ze waren zo vriendelijk mij niet meer te storen. Het voelde of ik onder invloed van een drug was, ik was in een totaal veranderde bewustzijnsstaat. Mijn ogen waren wijd open en mijn energieniveau was hoog. In de volgende paar dagen sprak de Godin onafgebroken met mij. In het begin probeerde ik dit op te schrijven, maar toen ik vermoeid raakte kon ik niet meer alles opschrijven. “Maak je niet druk”, zei ze, “Wanneer je het boek gaat schrijven zul jij je alles weer herinneren.” Een boek? Waarover heeft ze het nu weer? Ze vertelde me dat ik haar levensverhaal moest schrijven.

Niet alleen werden haar woorden met een oud Engels accent uitgesproken, maar er verschenen ook beelden in mijn hoofd om haar visie van het verhaal te ondersteunen. “Welk verhaal”, vroeg ik. ‘Mijn verhaal moet je vanaf het allereerste begin kennen”, zei ze. Ze vertelde me over haar leven en over de verschillende wezens die haar kwamen bezoeken en over de vele overgangen van dood en leven. Ze huilde toen ze me vertelde van de misvattingen over haar en hoe haar mythen vol leugens waren. “Je moet mijn verhaal schrijven”, zei ze. “Ik ben overal, dit land is mijn lichaam”, hoorde ik. Toen we een bocht in de weg namen kon ik in de verte een heuvelrug zien liggen. Toen we dichterbij kwamen stokte mijn adem – de heuvels vormden het beeld van een naakte vrouw die op haar rug lag te zonnen. Het bos was het haar, de curven van haar borsten, een klein inham was haar navel en zelfs een groep kleine struiken leek op schaamhaar. Dit was het begin van een visuele film, gelaagd in het landschap. Toen de Godin mij haar verhaal vertelde, toonde ze me rotsen, bergen, bomen en hele landschappen die het verhaal visueel ondersteunden. Dit ging drie dagen en nachten door. Ik was afgebrand, vermoeid en verward. Kort daarna keerde ik terug naar Arizona en probeerde weer voet aan de grond te krijgen om weer in mijn normale bewustzijn te komen. Toen ik weer in mijn gewone doen was, raakte ik in de war toen ik zag dat mijn aantekeningen nauwelijks te volgen waren. Veel woorden van haar waren weggezakt, vergeten en ik had slechts vreemde en onsamenhangende herinneringen van beelden die ze me had getoond. Hoe zou ik me dit alles kunnen herinneren? Hoe kon ik in vredesnaam haar boek schrijven? “Het is jouw lichaam”, zei ze. “Het ligt opgeslagen in jouw beenderen en wanneer ervoor gaat zitten om te schrijven dan zul jij je dit herinneren. Dit boek is totaal anders dan alles wat je voorheen hebt geschreven. Dit boek is een boek van emoties en beelden, verhalen en liederen. Je zult vanuit jezelf spreken om het bewijs te leveren. Je gaat je nu uiten op een manier waarvoor eerder geen ruimte was.”

Dus ging ik zitten om te schrijven! Zij was er inderdaad in al haar glorie. Ik kon haar energie langs mijn benen omhoog voelen kruipen, niet zo sterk als de Kundalini-activeringen, maar prettig en warm. Haar verhalen werden me zachtjes verteld alsof ze ik kleine kring sprak. Veel andere wezens die ik heb gechanneld, gaven me het gevoel dat er een begin, midden en eind was aan de informatie die ik kreeg. Bij de Godin was dit volkomen anders. Zij dacht circulair, niet in rechte lijnen, opeenvolgend. Het was moeilijk haar bij de les te houden. Ze was emotioneel en geneigd van de hak op de tak te springen. Zij spreidde zich uit als een boom met takken - ver en wijd. Haar energie was krachtig in mijn lichaam nu ik alle blokkades had verwijderd. Haar energie stroomde zonder belemmerd te worden. Ik was in haar ‘flow’. Toen ze me haar verhaal opnieuw vertelde vanuit mijn beendergestel zat ik en schreef en schreef …

(wordt vervolg)

Bron: alloya.com

(Vertaald: Harmen Schouwerwou – www.unitynet.nl)