Haar
Perspectief
door
Alloya
1.1
Het eerste contact
De
regen kletterde neer; ik kon nauwelijks iets zien van het landschap beneden dat
door mist werd versluierd. Ik zat bovenop een rots. Er waren daar veel vrouwen,
sommige bezoekers kwamen uit Duitsland. Ze waren op cursus en bezochten alle
heilige plekken van het zuidwesten van Cornwall, Engeland.
Ik
was moe, nat en koud, want we waren de hele dag in regen en wind over het
platteland getrokken en ik moest alle moeite doen om nog enigszins de moed erin
te houden.
‘Sluit
je ogen”, zei de leider. ‘Voel de energie van deze plek.” Dit was het
laatste wat ik haar hoorde zeggen. Ik bevond me niet langer in de regen, toch
was de mist nog dik. Verderop zag ik lichtballen en toen ze dichterbij kwamen
zag ik dat het lantaarns waren, de lantaarns van een groep vrouwen die mijn
richting uitkwam. Ze droegen lange witte gewaden en sluiers over hun gezichten.
Ik keek toe terwijl de tranen over mijn wangen liepen en de vrouwen langzaam
oplosten in de mist en in de Aarde verdwenen.
Ik
zag in de heuvel grotten en tunnels. “Dit zijn priesteressen”, dacht ik. Op
dat moment begon ik een verschijning te voelen - mij onbekend, vreemd, het deed
mijn lichaam pijn. De emotie was te zwaar om te dragen, ik huilde. “Ze
vertrekt” Ik hoorde een stem
fluisteren. Ik zag de bruiden van de Godin met smartelijke gezichten lopen;
tranen rolden uit hun ogen, ze begonnen langzaam te vervagen. Hun hoofden
gebogen, berustend. Ze hadden zich bij de situatie neergelegd en verdwenen in de
Aarde. Inmiddels onzichtbaar, of misschien alleen maar energie, vormden deze
vrouwen de verborgen groep – de onzichtbare vrouwen. Ik kon de energie in mij
voelen, het druppelde via mijn lichaam in de Aarde. Een ogenblik dacht ik dat ik
zou sterven.
Ik
begreep nauwelijks wat mij was overkomen. Het enige dat ik wist was dat ik een
wezen had gevoeld, die de Godin werd genoemd, die nu binnenin de Aarde sliep en
wachtte op haar wedergeboorte. Ik wist dat, toen zij deze wereld had verlaten,
zij de energie van haar priesteressen had meegenomen. Zoals water was zij
doorgesijpeld in elke spleet van de rots en steeds verder doorgedrongen tot in
de kern van de Aarde. Daar sliep zij, hield de totale vrouwelijke kracht in haar
armen, wachtend op de dag dat ze kon verrijzen als de energiebron van elke vrouw
en man op de planeet. Meer wist ik niet. Ik verdrong de ervaring uit mijn
gedachten, maar mijn lichaam liet het mij niet vergeten. Vreemde dingen
gebeurden met mij. Ik voelde een vreemde en sterke kracht in mijn botten; ik
voelde me ziek en vermoeid. Plotseling hoorde ik de stem van de cursusleider en
werd ik me bewust van de regen die van mijn gezicht afdroop.
We
vertrokken van de heuveltop naar de Men-An-Tol, een heilige steen, een cirkel
met een gat in het midden. Zijn naam betekent steen
van het gat. Er zijn veel oude verhalen mee verbonden. Het was een
vruchtbaarheidssteen. Vrouwen klommen bij volle maan door de steen om de Godin
te behagen in de hoop een baby te krijgen. De vrouwen van de cursus werden
verdeeld in groepen en elke groep moest bij elke heilige plek zijn eigen ritueel
ontwerpen. Ik moet toegeven dat ik niet geïnteresseerd was in rituelen, dus ik
keek toe en nam het niet serieus. Er ontstond veel commotie toen een vrouw
vergat wat er gedaan moest worden. Eén vrouw gooide een glas rode wijn op de
steen. Toen zij dit deed voelde ik een plotselinge pijn en bloed liep langs mijn
benen. Ik bloedde hevig. Ik was in de war en geschokt. Het was niet het gevolg
van mijn menstruatie die pas twee weken later verwacht werd.
Mijn
vriendin was zo aardig mij naar huis te brengen, waar ik mijn bebloede kleding
kon verwisselen. “Wat is er vredesnaam aan de hand”, dacht ik. Alle andere
keren dat ik op dit soort plekken was, had ik niets anders dan regen en wind
ervaren en wilde ik naar huis. Waarom was het dit keer anders? Ik was niet van
deze Aarde. Ik wist niks over haar en ik wilde slechts dit leven beleven om
daarna naar huis te gaan, naar mijn planeet in de sterren. Ik voelde me totaal
afgesloten van de Aarde en de menselijke ervaring. Als ziel was ik op een lange
en avontuurlijke reis door de kosmos met zijn vele niveaus en nu vind ik mezelf
terug in een vreemd menselijk lichaam, op een zelfs nog eigenaardiger planeet.
Wat wist ik van een vrouw te zijn, wat wist ik van de Godin?
Ik
wist niks over de Godin of haar oude cultuur. Het enige dat ik wist was dat ze
lang geleden hier aanwezig was en dat er slechts weinig kennis over haar
beschikbaar was in mythen en legenden van oude menselijke rassen. Toch maakte
deze gebeurtenis iets in mij wakker, iets heel diep in mijn botten. Dit ontstak
een innerlijk verlangen, een zoekend gevoel naar iets waarvan ik me niet bewust
ben. Mijn lichaam wist het, ik kon het diep in me voelen roeren en pijnigen. Ik
was het niet gewend zoveel in mijn lichaam te voelen, want ik was een zwevend
typetje, niet geaard. Ik was niet zeker of ik het wel leuk vond. Al snel keerde
ik terug naar mijn normale leven en ik moet toegeven – ik vergat haar opnieuw.
Toch
moet ze steeds met me bezig zijn geweest, maar ik had niet in de gaten dat zij
het was. Gedurende de volgende twee jaar had ik regelmatig vreemde dromen en
herinneringen aan vorige levens. Veel herinneringen gingen gepaard met spontane Kundalini-activiteiten.
Het voelde alsof deze verhalen, deze herinneringen vanuit mijn beenderengestel,
het skelet kwamen. Gedichten ontstonden vaak in mijn bewustzijn. In de stilte
hoorde ik een stem, duister en betoverend. Toen ik luisterde begon de griezelige
stem in mijn hoofd te echoën. Ik zag afbeeldingen van een vrouw met een donker
gezicht, koude doordringende ogen en een beangstigende energie. Zij was mijn
schaduwkant, de stem van de donkere vrouw. “In voorgaande levens liet ik mijn
eigen bloed vloeien om de Godin te eren, het donkere gezicht van de vrouw.” Ik
bevestigde opnieuw mijn verplichting jegens de Godin, door de Slang. Ik ben een
Pythonpriesteres. De ‘slang’ verrijst in mij.
Ik
ben Ohmarna Rey; ik bewandel het pad van de Godin. Ik bewandel de weg van Kali
– Ma, Lilith, Hecate en Morgaine.
Waar komen deze woorden vandaan? Ik hoorde deze namen vaak noemen wanneer ik in
trance door de bossen naar huis liep. Het ging vaak gepaard met beelden als in
een film, vaak versluierd en gedeeltelijk zichtbaar. Energieën en gevoelens
verrezen in mijn lichaam, sommige veroorzaakten spierpijn en bloed. Ik kreeg
herinneringen aan vorige levens, die fysiek waren en sterk; van sommige moest ik
overgeven.
Dus,
ik was al eerder op de Aarde geweest. Nu was ik echt in de war. In mijn hele
zielenreis had ik nooit eerder herinneringen van vorige levens op Aarde
meegemaakt. Ik kon me wel heel goed talloze andere planeetlevens herinneren,
maar volgens mij ben ik nooit eerder op Aarde geweest. Langzaam begon ik een
verhaal te construeren. Ik was hier eerder geweest, vele malen. Ik herinnerde
me, na een andere herinnering, dat
ik de een of andere priesteres ben geweest, die een bepaalde vorm van de Godin
vereerde. Ze waren alle donker.
Mijn
kundalini kwam tot ontbranding en golfde omhoog langs mijn ruggengraat. Het
bracht zowel pijn als genot. Het ging gepaard met herinneringen aan vreemde
tempels met slangen, zowel fysieke als etherische, en ik danste en bewoog me als
een slang in trance, gehypnotiseerd. Er waren vreemde rituelen, offerandes, vaak
met veel bloed. Het was een intense energie die zowel seksueel als sensueel was.
Mijn onderste drie centra (chakra’s) voelden alsof ze in brand stonden. Ik
voelde dat ik gek ging worden! Ik begon in een diepe en krachtige trance te
geraken en toen de kleuren weer verschenen, kwam een decor, een verhaal naar
boven uit de diepten van oude herinneringen, vanuit mijn onderbewuste.
Ik
ben een slangenpriesteres geweest en had zowel Kali als de Godin Kundalini
vereerd. In die tijd ontwaakte er een kracht in mij die heftig, seksueel en
levend was. Ik moet toegeven dat er tijden waren dat ik een dergelijke kracht
niet onder controle had. De herinneringen waren krachtig en ik begon heel veel
te schrijven, waardoor ik de energie gemakkelijker kon verwerken zonder dat het
ten koste van mezelf ging.
De
lucht in de tempel was dik en prikkelend. De geur van wierook verhulde de geur
van bloed en seks. Donker was deze plek. De atmosfeer was dik vanwege de
vibraties van een verschijning die als een vreemde geur de neusvleugels
beroerde. In de tempel verhoogde de warmte van de brandende toortsen de reeds
schroeiende hitte van de felle zon. De gang was nauw en laag. Ze bewoog haar
lichaam voorzichtig, ze raakte de zijkanten die warm waren en vreemd plakkerig.
Haar hoofd duizelde. Ze was een ingewijde, het veranderen van frequentie was
niet zo moeilijk, ze had dit al vaak gedaan.
Toen
ze de tempel binnenkwam, voelde ze in haar bewustzijn een eerste reactie op de
verschijning die deze planeet bewoonde. Ze kreeg een vreemd verdoofd gevoel in
het midden van haar voorhoofd, haar derde oog werd geactiveerd. Ze voelde zich
enigszins dronken, heel warm en bijzonder sensueel. Ze liep door de hoofdingang,
overal om haar heen bevonden zich gevlochten manden met slangen. Slangen in alle
soorten en maten kronkelden en gleden over de vloer. Het was gevaarlijk om de
tempel te betreden. Je moet minstens getraind zijn om elke angst te ondergaan
bij het zien van deze schepsels; en je moet bereid zijn in een hypnotische
trance te geraken van deze heilige wezens.
Terwijl
ze veilig haar weg baande door een massa ogenschijnlijk glanzende, soepele
lichamen, betrad ze de ingang van een gang die haar diep de rots binnenvoerde
naar de parterre in de tempel. Zij gaf zich over aan een eigenaardige reactie
dat haar soms overviel bij de slangenenergie. Ze zeiden dat het kwam omdat zij
de slangenenergie te lang in haar lichaam vasthield. Wanneer ze de energie niet
losliet was het alsof zij in ademnood kwam. De slangenenergie was een gif
wanneer het niet volledig door het lichaam gereinigd werd. Elke ingewijde van
deze vereringsvorm wist zeer goed hoe gevaarlijk deze praktijk was. Maar de
beloning was groot, de intensiteit van deze ervaring kostbaar.
Toen
zij door de gang liep hoorde zij in de verte een bel die voortdurend rinkelde.
Het geluid was schel; het voelde of delen van haar hersenen gestimuleerd werden.
Haar bewustzijn begon te veranderen. Ze wankelde, ‘ze moest alles bij elkaar
houden’, maar de energie was zo sterk. Haar ademhaling was te traag, ze
verloor bijna het bewustzijn. Zij zocht steun tegen de wand. Zij kon de energie
voelen van de verschijning die de muren van de gang doordrong. Zij gleed met
haar lichaam langs de wand, wreef haar transpirerende huid heen en weer langs
het oppervlak. Ze werd heel opgewonden, ze spinde als een kat, ze begon te
trillen. Elk haartje op haar lichaam stond rechtovereind, alle zintuigen werden
gevoeliger, ontwaakten uit hun sluimer. Haar bruin getint lichaam was sterk en
gespannen als een balletdanser. Zij was een danseres, een Slangendanseres.
Tijdens
jaren van communicatie met de slangenenergie veranderde haar verschijning - ze
werd lichter en haar ledematen langer. Haar ogen werden groot en zelfs haar
pupillen kregen de vreemde gespleten vorm van een slangenoog. Het haar werd
zwart en lang tot haar middel, opgemaakt in talrijke dunne vlechten. Een
zilveren draad was in de vlechten verweven als teken hoe de slang zich door haar
leven beweegt. Zij was een volgeling van Kundalini – ze was een Priesteres van
de Python. Ze was naakt, maar droeg wel een zilveren en gouden ketting rond haar
enkels, pols en nek die ten slotte tussen haar benen verdwenen. Dit was een
symbool dat de slang haar lichaam en ziel bezat. Zij had een ring door haar
navel met een kleinere ketting er doorheen; deze splitste zich om vervolgens
door twee zilveren ringen te gaan die haar tepels doorboorden. Haar lip en tong
waren versierd met twee sierknopjes; deze waren ook geplaatst op prominente
plekken in het lichaam om slangenkanalen te openen. Hierdoor kon de
slangenenergie door het lichaam gaan zonder dat deze in vlammen zou uitbarsten.
De slangenenergie was zuiver elektriciteit en zonder deze kanalen zou de
energiestroom het lichaam verbranden. Het doel hiervan was het lichaam te
transmuteren, de slangenenergie te kanaliseren om de materiële wereld te
transcenderen.
Ze
vervolgde haar weg door de duistere gang. Een rood licht verscheen aan het eind
van de gang. Ze hoorde het verleidelijke geluid van de Godin. Het was een
onbeschrijfelijk geluid, zoiets als het gefluister van schaduwen, duistere
verderfelijke tonen die de sensatie zouden versterken, doch het leven bekorten.
Naar adem snakkend, begon haar opwinding te stijgen. Met wijd geopende ogen en
zwetend, werd haar lichaam overvallen door angst en een vreemd voorgevoel. Ze
liep de hoek om en arriveerde bij de ingang van een kleine doorgang. Voor haar
stond een 6 meter lang standbeeld van de Slangengodin Kundalini. Ze had het
lichaam van een zeer sensuele vrouw met de meest subtiele schubben die
glinsterden in het licht van de kandelaars. Haar ogen waren gesloten; ze had een
uitdrukking van seksuele extase op haar gelaat. Haar derde oog was volledig open
met een rode steen dat glinsterde met de intensiteit alsof het een eigen
innerlijk licht bezat. Overal stonden honderden kandelaars die schaduwen deden
ontstaan op de wanden. De wanden waren geribbeld, het leek op de binnenkant van
een gigantische slangenbuik. De vloer was bedekt met vreemd weerspiegelende
tegels die de paarlemoeren essentie van de slangenhuid symboliseerde. Overal
lagen er slangen, ook zij glansden in het kaarslicht, maar het waren geen
fysieke slangen doch etherische.
Traag
lopend in een poging niet te struikelen, dronken van de energie en de angst voor
wat haar te wachten stond, zocht ze haar weg te midden van de slangen. Ze
kronkelden en draaiden zich rond haar enkels. Ze wreven als een sensuele
uitnodiging met hun lijf tegen haar vochtig lichaam. Het was extatisch, alsof
honderden vingers van een minnaar haar zachtjes streelden. Sensueel en seksueel
schokte ze heen en weer, de trance nam het over. De energie bewoog zich omhoog
in haar lichaam. In het begin voelde het aan als een prettig tintelen in het
onderste deel van haar ruggengraat. Het werd daarna heftiger toen een warme
gloed haar onderste drie chakra’s begon te verhitten. Ze begon zich in cirkels
te bewegen, haar voeten stevig op de grond geplant, haar ogen gingen open en
dicht in extatische genot. Het bewegen had een doel – de danseres kwam uit
haar trance, er volgde een bewustzijnsstijging en de slangenenergie
spiraliseerde zich uit de lagere dimensies in het lichaam en activeerde het
chakrastelsel bij het opstijgen langs de ruggengraat. Toen deze energie het
wortelchakra raakte, duwde het de energie naar het volgende chakra, activeerde
deze en vervolgens alle hogere chakra’s. Het sekscentrum werd geactiveerd, ze
hijgde van genot toen de slangenenergie in haar opklom en de een na de andere
orgasme veroorzaakte. Zij gooide haar hoofd achterover terwijl de energie verder
omhoog steeg in haar lichaam. Toen het aan de bovenkant van haar hoofd
arriveerde, begon ze in vervoering te geraken.
Dit
was het moment waarop de slangenenergie haar volledig in bezit nam. Vallend op
de vloer te midden van een massa slangen verloor ze even haar bewustzijn. De
slangen namen haar in bezit. Ze drongen haar lichaam binnen door middel van
sleutelpunten – de mond, het derde oog, keel, navel en tussen de benen.
Terwijl zij haar bewustzijn bewaarde, werd ze een andere verschijning gewaar die
haar lichaam in bezit nam. Het was goddelijk. Haar seksueel genot en reactie
bereikten een hoogtepunt dat nooit eerder in een aards lichaam was beleefd. Haar
atomen kwamen in een versnelling, zij begon zich in golven te bewegen, ze begon
te dansen. Ze bewoog haar hoofd in spiralen; het genot bewoog zich op en neer
langs haar ruggengraat toen ze haar dans gebruikte om de frequentie van de slang
te versnellen. Het verhogen van het lichaamsfrequentie tot het bewustzijn van de
slang stelt je in staat het rijk van de Godin te betreden en één te worden met
haar. Ze omspande haar hele lichaam, draaide haar hoofd in de tegenoverliggende
richting om de polariteit van haar lichaam te verbinden, om de elektriciteit die
zich aan het opbouwen was te laten stromen. Ze gooide haar hoofd naar achteren
en opende wijd haar mond. De Godin kwam in haar en de kettingen rond haar
lichaam gloeiden heet met helder blauwe vlammen. Zij kronkelde zich in alle
bochten, haar uitzinnige bewegingen werden nog heftiger. Schuim verscheen rond
haar lippen, bloed begon te vloeien uit haar ogen en mond. Tussen haar benen was
ze heet en nat, bloed liep langs haar dijen naar beneden. Met één laatste
dansbeweging landde ze op de vloer in een grote plas bloed. Nu bloedde ze uit
elke porie van haar lichaam. Dat was de manier van reinigen. Het was extatisch,
zij lag daar voor de voeten van de Godin, haar ogen rolden in haar gelaat,
slechts het oogwit was te zien. Zij schokte mee met de golven energie die door
het lichaam stroomden. Toen zij opkeek, zag zij de robijnensteen rood gloeien.
Zij was stervende, ascendeerde in de schoot van de Godin. Hierop had zij
gewacht. Alles wat hieraan vooraf was gegaan, was een voorbereiding op dit
moment. Zij wist dat zij herboren zou worden in het verhoogde bewustzijn van
haar Slangenkind.”
Ik
besefte, toen dit verhaal op papier verscheen, dat dit een reiniging was. Ik
bemerkte de gevoelens en emoties die opkwamen. Ik voelde me krankzinnig,
duister, gevaarlijk, woest en seksueel, maar ik kon niet stoppen, er moest nog
meer komen. Ik had altijd geweten dat ik een donker verleden heb gehad als ziel.
Per slot van rekening ben ik zowel licht als donker. Ik had mijn duistere kant
geïntegreerd, dacht ik.
Nu
was het tijd dat het duister in mij naar boven kon komen om te worden geheeld.
Ik gebruikte een techniek waarin ik ben opgeleid om op anderen toe te passen. Je
roept je ziel op en ademt die in naar elke cel van je lichaam. Je geeft je ziel
toestemming om je ervaring met je te delen. Je toont je pijn in het lichaam hoe
die zich ook gaat manifesteren en laat al je emoties en gevoelens naar boven
komen om ze uit te drukken. Dit proces gaat vaak gepaard met beelden en
gevoelens uit vorige levens en met informatie in woorden over
zielsaangelegenheden. Ik voelde dat deze energie dieper en dieper groef om mijn
beschamend verleden naar boven te halen. Maar ik moet toegeven dat ik die
energie prettig vond of het nu wel of niet duister was.
Het
maakte me krachtig in mijn lichaam, ik voelde me zoals ik me nog nooit eerder
had gevoeld. Mijn dijen en onderrug waren pijnlijk zoals bij een menstruatie. Ik
voelde de herinneringen vanuit deze plekken. Ik had een zeer duistere en harde
plek in mijn onderrug. Ik onderzocht dit en ontdekte een nog duisterder verhaal
dan hiervoor dat in mijn lichaam vastzat. Door het verhaal op te schrijven, wat
gepaard ging met veel tranen en intense emoties, werd het losgelaten. Eindelijk
was het geheeld en bevrijd. De enige manier waarop ik mijn reis kan uitleggen is
het gegeven dat mijn echte bewustzijn afkomstig is van ver verwijderde ster van
de Aarde. Op deze manier beleefde het zichzelf als myriaden verschillende
dimensionale wezens. Het heeft zich nooit eerder ervaren als een menselijke
vrouw. Tot die dag was het niet zeker of ik ooit in enig menselijk fysiek
lichaam had geleefd. Want voor mijn menselijk aards bewustzijn voelde mijn
alledaagse persoontje zich hier niet op haar plek en dit ging gepaard met heel
veel heimwee. Ik voelde me niet menselijk, kon niet hun vreemde manieren en
emoties begrijpen. Ik voelde me geen vrouw, maar ook geen man. Ik voelde me een
androgeen wezen. Het was zo vreemd – het verschil, het onderscheid tussen de
seksen. Het was verwarrend voor mij. Ik voelde me totaal afgesneden van diepe
emoties en gevoelens met uitzondering van de kwellende, folterende heimwee. Ik
wilde weg, me ontdoen van mijn lichaam en naar huis gaan. Om te denken dat ik
los van mijn lichaam was – één grote illusie. Toen ik mijn weg vervolgde
werd ik me bewust dat ik mijn lichaam volledig moest binnengaan om mijn reis te
voltooien, om bij de kristallen kern in het centrum van de planeet te komen. Ik
wist dat dit niet kon in mijn etherisch lichaam waarin ik me nu bevond. Ik moest
het fysieke lichaam binnengaan en het gebruiken als een voertuig om bij het
centrum van de planeet te komen. Dit was moeilijker dan ik dacht. Tijdens een
helingsessie kon ik voor de eerste keer mijn lichaam binnengaan. Op die dag
besefte ik dat er nog veel moest gebeuren. Ik had een hekel aan het lichaam en
de materiële wereld. Ik beleefde deze planeet als duister en ik moest nog heel
veel helen en in balans brengen.
Mijn
ziel beleefde de volgende paar jaren als een gelegenheid om haar veroordeling
van het aardse leven te verwijderen en te proberen greep te krijgen om haar
ervaringen hier. Tijdens dit hele proces ervoer ik het lichaam als iets dat nog
steeds afgescheiden was van de ziel. De ziel keek naar het lichaam als een
machine zonder een eigen bewustzijn. Door de ervaring van dit slangenleven begon
ik te beseffen dat het lichaam zijn eigen verhaal heeft. Het had een bewustzijn
– van soorten, types. Het had ook een stem, maar wel in een andere taal. Mijn
hoger zelf vertelde me dat ik slechts de mannelijke frequentie van mijn bestaan
had gezien, het ‘sterren’ zelf. Nu moest ik de vrouwelijke frequentie
ervaren, het aardse ‘fysieke’ zelf. De slang zou me het slapende wezen in
mijn cellen helpen herinneren en ontwaken. Ik was altijd al gefascineerd door
slangen en ik herinner me een gedicht dat ik drie jaar eerder had geschreven.
Toen ik het opnieuw las, werden weer vreemde herinneringen en emoties in mijn
botten en bloed geactiveerd. Mijn lichaam toonde me ondubbelzinnig dat dit echt,
waar en in feite mijn eigen leven was.
Bron:
alloya.com
(Vertaald:
Harmen Schouwerwou – www.unitynet.nl)